Share

บทที่9

last update publish date: 2026-04-29 03:30:03

เสียงสายถูกตัดไปในที่สุด ความเงียบในห้องกลับมาปกคลุมอีกครั้ง

จันทร์สิตายืนตัวแข็งอยู่หน้ากระจก เงาของตัวเองสะท้อนกลับมา แต่ภาพ “คนถือขนม” เมื่อครู่ยังติดอยู่ในหัวไม่หาย

มือของเธอสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่แค่เพราะกลัว แต่เพราะคำพูดของเขา

“จำหน้ามันไว้ให้ดี…ถ้าคุณยังมีโอกาสเห็นมันอีก”

มันไม่ใช่คำปลอบ

มันคือคำเตือน

อีกฟากหนึ่งของเมือง แสงไฟสีขาวสว่างจ้าในโกดังร้างสะท้อนพื้นซีเมนต์ที่เปื้อนเลือด ชายที่ถูกทำร้ายเมื่อครู่ทรุดตัวอยู่กับพื้น หายใจรวยริน

ตรงหน้าเขา

หมออนลยืนอยู่

เสื้อเชิ้ตสีอ่อนยังเรียบร้อยเหมือนเดิม

แต่ปลายแขนเสื้อ…เปื้อนเลือด

ดวงตาคมของเขาเย็นเฉียบ

ไร้อารมณ์

เหมือนคนละคนกับที่ยืนอยู่ข้างจันทร์สิตาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“ผมถามอีกครั้ง”

เสียงเขานิ่ง…ชัด…และกดดัน

“ใครส่งนายมา”

ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ เลือดไหลซึมออกจากปาก

“นายไม่ใช่หมอ…”

อนลไม่ตอบ

เพียงก้มลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมา

“ตอบคำถาม”

แรงกดนั้นไม่มาก

แต่หนักพอจะทำให้คนตรงหน้าหายใจติดขัด

“เด็ก…ที่คลินิก…” ชายคนนั้นกระซิบ “มันพูด…ก่อนจะตาย”

แววตาของอนลเปลี่ยนไปเพียงเสี้ยววินาที

แทบมองไม่ทัน

“พูดว่าอะไร”

ชายคนนั้นยิ้มบาง ๆ ทั้งที่เลือดเต็มปาก

“มันบอกว่า…คนที่ทำมัน…ไม่ใช่คนเดียว”

คำตอบนั้นทำให้ความเงียบตกลงมาหนักกว่าเดิม

อนลปล่อยมือ

ร่างอีกฝ่ายทรุดลงกับพื้น

“แล้วนายล่ะ” เขาถามต่อ “เป็นหนึ่งในนั้น?”

ชายคนนั้นส่ายหน้าเบา ๆ

“ฉันแค่…เก็บกวาด”

คำพูดสั้น ๆ

แต่ทำให้บรรยากาศเย็นเฉียบ

อนลยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง

เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

หน้าจอยังแสดงสายล่าสุด

“จันทร์สิตา”

เขาจ้องมันนิ่ง ๆ

แล้วกดล็อกหน้าจอ

“นายมาที่ห้องเธอทำไม”

คำถามใหม่

เสียงต่ำลงกว่าเดิม

ชายคนนั้นเงียบ

ก่อนจะตอบช้า ๆ

“เพื่อดูว่า…เธอรู้ไปถึงไหนแล้ว”

“แล้วรู้ไหม”

ชายคนนั้นยิ้ม

“มากกว่าที่ควรรู้”

เวลาผ่านไปไม่นาน

โกดังกลับมาเงียบอีกครั้ง

เหลือเพียงร่างของชายคนนั้น…ที่ไม่ขยับอีกต่อไป

อนลยืนอยู่คนเดียว

เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา เช็ดเลือดที่ปลายนิ้วอย่างใจเย็น

ไม่มีความรีบร้อน

ไม่มีความลังเล

เหมือนสิ่งที่เกิดขึ้น…เป็นเรื่องปกติ

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นเบา ๆ

เขาหยิบขึ้นมาดู

ข้อความสั้น ๆ ปรากฏบนหน้าจอ

“กล้องวงจรปิดคอนโดเธอถูกปิด 7 นาที”

แววตาเขาเย็นลงทันที

“คนของพวกมันเริ่มขยับแล้ว”

เขาไม่ตอบ

เพียงกดปิดหน้าจอ

ก่อนจะหันกลับไปมองร่างบนพื้นอีกครั้ง

สายตานิ่งสนิท

“เก็บกวาด…” เขาพึมพำเบา ๆ

“งั้นก็แปลว่า…มีคนที่สั่งจริง ๆ อยู่ข้างหลัง”

ในขณะเดียวกัน

จันทร์สิตานั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา

ไฟในห้องเปิดสว่างทุกดวง

แต่ความรู้สึก “ไม่ปลอดภัย” ยังไม่หายไป

โทรศัพท์ในมือเธอสั่น

เธอรีบกดรับทันที

“อนล?”

“ผมเอง”

น้ำเสียงเขากลับมา “นิ่งและปกติ” เหมือนเดิม

ราวกับคนละคนกับเมื่อครู่

“คุณเป็นอะไรไหม!?” เธอถามทันที

ปลายสายเงียบไปเสี้ยววินาที

“ไม่เป็นอะไร”

คำตอบเดิม

สั้น

เรียบ

และไม่เปิดช่องให้ถามต่อ

“คนเมื่อกี้…” เธอเริ่ม

“อย่าไปสนใจ” เขาตัดบท

เธอขมวดคิ้ว

“คุณกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่ใช่ไหม”

คำถามนั้นทำให้ปลายสายเงียบไป

นานกว่าทุกครั้ง

ก่อนที่เขาจะตอบ

“คุณก็เหมือนกัน”

หัวใจเธอสะดุด

“หมายความว่าไง”

“คุณไม่ใช่แค่นางแบบ”

คำพูดนั้น…แทงตรงเข้ามา

จันทร์สิตาเงียบ

“แล้วคุณล่ะ” เธอสวนกลับเบา ๆ “คุณเป็นแค่หมอจริง ๆ เหรอ?”

ปลายสายเงียบอีกครั้ง

ก่อนที่เขาจะพูดช้า ๆ

“ถ้าผมบอกว่าไม่ใช่”

“คุณจะยังอยู่ตรงนั้นไหม”

คำถามนั้น…ทำให้เธอพูดไม่ออก

ไม่ใช่เพราะกลัว

แต่เพราะเธอเอง…ก็ไม่แน่ใจคำตอบ

หลังจากวางสาย

อนลยืนอยู่ข้างรถ

สายฝนยังคงตกลงมาไม่หยุด

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ามืด

ก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋า

มันคือ…

“ห่อขนมแบบเดียวกัน”

เขาจ้องมันนิ่ง ๆ

แววตาเย็นเฉียบ

ก่อนจะบีบมันจนยับในมือ

“เล่นกับเด็ก…”

เสียงเขาต่ำลง

“พวกมันไม่เปลี่ยนเลย”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ)   บทที่ 36

    เสียงปืนด้านบนดังต่อเนื่องไม่หยุด คลินิกทั้งแห่งสั่นสะเทือนจากแรงปะทะเป็นระยะ เจ้าหน้าที่หลายคนวิ่งผ่านหน้าห้องอย่างรีบร้อนจันทร์สิตารู้สึกได้ทันทีว่า ที่นี่กำลังจะกลายเป็นสนามรบอีกแห่งอนลเสียบแม็กกาซีนเข้าปืนอย่างรวดเร็วสีหน้าเขากลับนิ่งลงอย่างน่ากลัวนิ่งเหมือนคนที่คุ้นชินกับสถานการณ์แบบนี้เกินไปแล้วลินเปิดตู้เหล็กด้านข้าง หยิบหูฟังสื่อสารออกมาส่งให้ทั้งคู่“ช่องสาม”“ถ้าหลงกัน อย่าปิดสัญญาณ”อนลรับมาเงียบ ๆจันทร์สิตารีบใส่ตาม แม้มือจะยังสั่นเล็กน้อยเสียงระเบิดดังขึ้นจากชั้นบนอีกครั้งตูม!ฝุ่นร่วงลงมาจากเพดานลินหันไปมองทางออกฉุกเฉินด้านหลัง“พวกมันกำลังปิดทางหนีด้านหน้า”อนลเดินไปดูแผนผังบนจออีกครั้งเร็ว ๆก่อนชี้ไปยังทางเดินด้านข้าง“อุโมงค์บริการยังใช้ได้ไหม”“ได้” ลินตอบ“แต่ถ้าพวกมันรู้…”“มันรู้แน่” เขาพูดตัดเรียบ ๆลินเงียบไปเพราะรู้ว่าเขาพูดถูกทันใดนั้นประตูห้องเปิดผางชายคนหนึ่งในชุดเจ้าหน้าที่รีบวิ่งเข้ามา“พวกมันเข้ามาถึงชั้นสองแล้ว!”เขาหอบแรง“มีคนของโครงการรุ่นใหม่ด้วย—”ประโยคยังไม่ทันจบเสียงปืนดังขึ้นจากทางเดินปัง!เลือดสาดกระเซ็นชายคนนั้นล้มลงตรงหน้าประ

  • ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ)   บทที่ 35

    ภายในห้องเงียบลงหลังลินพูดจบ มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังสม่ำเสมอข้างเตียงอนลเปิดแฟ้มดูต่ออย่างรวดเร็วภาพถ่ายดาวเทียม ทางเข้าออก ตำแหน่งกล้องวงจรปิดทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ละเอียดเกินไปจันทร์สิตาขยับเข้าไปใกล้“ที่นี่คืออะไร”ลินกอดอกพิงผนัง“โรงงานเก่าในเขตอุตสาหกรรม”“แต่ใต้ดิน…”สายตาเธอนิ่งลง“…คือศูนย์ทดลองแห่งใหม่”จันทร์สิตารู้สึกหนาววาบ“พวกมันสร้างใหม่ได้ยังไง ทั้งที่เรื่องแบบนี้—”“คนมีอำนาจช่วยได้ทุกอย่าง” ลินตอบเรียบ ๆ“โดยเฉพาะถ้าได้เงินเยอะพอ”คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบลงทันทีอนลหยุดเปิดแฟ้มตรงหน้าหนึ่งเป็นรายชื่อเด็กหลายคนบางชื่อถูกขีดฆ่าบางชื่อมีคำว่า “ย้าย”และหนึ่งในนั้นชื่อ “เรย์” ถูกวงสีแดงไว้จันทร์สิตาเห็นมือของเขากำกระดาษแน่นขึ้นเล็กน้อย“มันเหลือเด็กอยู่กี่คน” เขาถามเสียงต่ำลินเงียบไปนิดหนึ่งก่อนตอบ“ที่ยืนยันได้…หกคน”อนลหลับตาลงช้า ๆเหมือนพยายามกดอารมณ์บางอย่างไว้อีกครั้ง“นายยังหยุดพวกมันได้” ลินพูดเบา ๆอนลหัวเราะแผ่ว ๆ“ผมหยุดมันไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้ว”จันทร์สิตาหันไปมองเขาทันทีน้ำเสียงนั้นเหนื่อยเกินไปเหมือนคนที่โทษตัวเองมานานมากแล้วลินเดินเข้

  • ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ)   บทที่ 34

    สายฝนยังคงตกกระทบกระจกด้านนอกไม่หยุดภายในคลินิกใต้ดินเงียบเกินไปจันทร์สิตายืนมองผู้หญิงชุดดำตรงหน้ารอคำตอบอีกฝ่ายนิ่งอยู่นานก่อนหัวเราะเบา ๆแต่แววตาไม่ได้ขำเลยแม้แต่นิดเดียว“เพราะฉันติดหนี้เขา”คำตอบนั้นสั้นมากแต่หนักพอจะทำให้จันทร์สิตาไม่ถามเล่นอีกผู้หญิงคนนั้นเดินไปพิงโต๊ะเหล็กช้า ๆก่อนพูดต่อ“วันที่ฉันหนีออกมาจากที่นั่น…”“มีเด็กคนหนึ่งกลับเข้าไปช่วยคนอื่น”จันทร์สิตานิ่งฟัง“ทั้งที่ตัวเองก็แทบเอาชีวิตไม่รอด”สายตาเธอเลื่อนไปทางห้องรักษาด้านใน“เด็กคนนั้นคืออนล”จันทร์สิตารู้สึกแน่นในอกอย่างประหลาดเธอเคยคิดว่าเขาเย็นชาห่างเหินไม่ไว้ใจใครแต่ยิ่งรู้มากขึ้นเท่าไร เธอกลับยิ่งเห็นว่า คนแบบเขา…มักเป็นคนที่เจ็บมาเยอะที่สุด“แล้วคุณคือหมายเลขสิบสาม?” เธอถามเบา ๆผู้หญิงคนนั้นพยักหน้า“ฉันชื่อลิน”นี่เป็นครั้งแรกที่เธอบอกชื่อจริง“โครงการนั้นคืออะไรกันแน่”ลินเงียบไปพักหนึ่งเหมือนกำลังเลือกว่าจะพูดมากแค่ไหนก่อนตอบช้า ๆ“โครงการสร้างมนุษย์ที่เชื่อฟังสมบูรณ์แบบ”จันทร์สิตาหน้าเปลี่ยนทันที“อะไรนะ?”“พวกมันเลือกเด็กที่ไม่มีใครตามหา”“เด็กกำพร้า เด็กหาย เด็กที่ถูกขาย”น้ำเสียงลิ

  • ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ)   บทที่ 33

    ภายในรถเงียบสนิทจันทร์สิตาเห็นสายตาของอนลเปลี่ยนทันทีหลังได้ยินประโยคนั้นเย็นลงแข็งขึ้นและเหมือนมีบางอย่างถูกกระแทกแรง ๆ จากข้างใน“หมายความว่าไง” เขาพูดเสียงต่ำปลายสายหัวเราะเบา ๆ“นายคิดจริง ๆ เหรอ…”“…ว่ามีแค่นายกับหมายเลขสิบสามที่รอดมาได้”จันทร์สิตาหันไปมองผู้หญิงชุดดำทันทีหมายเลขสิบสาม?ผู้หญิงคนนั้นนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนเบือนสายตาหนีเล็กน้อยเสียงปลายสายดังต่อ“เด็กคนนั้นอยู่กับเรามาตลอด”“และคืนนี้…เขาจะถูกลบเหมือนที่นายเคยปล่อยให้คนอื่นถูกลบ”อนลกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเลือดจากแผลยังไหลไม่หยุดแต่สีหน้าเขากลับเย็นลงเรื่อย ๆอันตรายขึ้นเรื่อย ๆ“ที่ไหน”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบช้า ๆ“ถ้านายอยากช่วย…”“มาคนเดียว”สายตาของผู้หญิงชุดดำเปลี่ยนทันที“อย่าไป” เธอพูดทันทีแต่ปลายสายยังพูดต่อ“นายมีเวลาสามชั่วโมง”“ก่อนที่เด็กคนนั้นจะถูกกำจัด”ติ๊ดสายถูกตัดทันทีภายในรถเหลือเพียงเสียงฝนจันทร์สิตามองอนลทันที“เด็กคนไหน”เขาไม่ตอบสายตาจับอยู่ที่หน้าจอมืดสนิทของโทรศัพท์ผู้หญิงชุดดำหันกลับมาช้า ๆ“มันกำลังลากนายกลับเข้าเกมอีกแล้ว”อนลเงียบ“นายรู้ดีว่ามันชอบใช้วิธีนี้”“

  • ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ)   บทที่ 32

    เสียงทุกอย่างรอบตัวเหมือนเงียบหายไปชั่วขณะ จันทร์สิตามองเลือดที่ซึมผ่านเสื้อของอนล หัวใจเธอหล่นวูบจนแทบหายใจไม่ออก “อนล!” เธอรีบพุ่งเข้าไปหาเขาทันที ร่างสูงทรุดลงเล็กน้อย แต่ยังฝืนยืนอยู่ มือหนึ่งกดแผลไว้แน่น สายตายังคงจับอยู่ที่ชายวัยกลางคนตรงหน้า เหมือนยังไม่ยอมล้ม ฝุ่นจากแรงระเบิดยังคละคลุ้งทั่วโกดัง เศษเหล็กด้านบนเริ่มร่วงลงมาเรื่อย ๆ ผู้หญิงชุดดำยิงสวนอีกนัด ปัง! ชายวัยกลางคนหลบหลังเสาทัน ก่อนหัวเราะเบา ๆ “น่าเสียดาย” “อีกนิดเดียวเอง” อนลยกปืนขึ้นช้า ๆ ทั้งที่เลือดยังไหลไม่หยุด แต่ก่อนเขาจะยิง พื้นด้านบนก็ถล่มลงมาระหว่างกลางโกดังเสียก่อน ตูม! เศษปูนและเหล็กตกลงกั้นกลางพื้นที่ทันที ตัดอีกฝ่ายออกไปจากสายตา “ไปเดี๋ยวนี้!” ผู้หญิงชุดดำตะโกน เธอวิ่งเข้ามาหาพวกเขาเร็วมาก สายตากวาดมองแผลของอนลเพียงครั้งเดียว ก่อนสบถเบา ๆ “กระสุนฝัง” จันทร์สิตาหน้าซีดทันที “เขาจะเป็นอะไรไหม?!” “ถ้ายังอยู่ตรงนี้ ก็เป็นแน่” ผู้หญิงคนนั้นตอบรวดเร็ว ก่อนหันไปมองโกดังที่กำลังสั่น “มันตั้งใจระเบิดทั้งที่” อนลยังพยายามยืนเอง “ผมเดินได้” เขาพูดเสียงต่ำ ผู้หญิงชุดดำปรายตามองเข

  • ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ)   บทที่ 31

    ปลายกระบอกปืนแนบอยู่ข้างศีรษะแม่จันทร์สิตาเธอตัวสั่น แต่พยายามไม่ร้องออกมาอีกจันทร์สิตาหน้าเสียทันที“แม่!”เธอเผลอขยับตัวไปข้างหน้าแต่ออนลคว้าข้อมือเธอไว้ทันแรงมากกว่าทุกครั้ง“อย่า” เขาพูดเสียงต่ำสายตายังคงจับอยู่ที่คนถือปืนนิ่งเกินไปจนเธอเริ่มกลัวว่าเขาจะทำอะไรบางอย่างจริง ๆชายวัยกลางคนหัวเราะเบา ๆ“นั่นสิ”เขามองอนลด้วยสายตาพึงพอใจ“ในที่สุดนายก็มีจุดอ่อนเหมือนคนปกติสักที”ผู้หญิงชุดดำขมวดคิ้วทันที“พอได้แล้ว”“เธอไม่เกี่ยว”ชายคนนั้นเหลือบมองเธอ“แต่เขาเกี่ยว”เขาชี้ไปที่อนล“หมายเลขเจ็ดเป็นต้นแบบที่ดีที่สุด”“เราต้องรู้ว่า…เมื่อมีความรู้สึก เขาจะพังได้แค่ไหน”จันทร์สิตารู้สึกเลือดเย็นวาบสำหรับคนพวกนี้ ทุกอย่างยังเป็นแค่การทดลองเท่านั้นแม้เวลาจะผ่านไปกี่ปีอนลปล่อยมือจันทร์สิตาช้า ๆก่อนก้าวออกไปด้านหน้า“ปล่อยพวกเธอ”น้ำเสียงเขาเรียบแต่ครั้งนี้…เย็นจนน่ากลัวชายวัยกลางคนยิ้มกว้างขึ้น“ถ้านายยอมกลับมา”จันทร์สิตาหันขวับทันที“อะไรนะ?”ชายคนนั้นเดินช้า ๆ ลงมาจากชั้นเหล็ก“โครงการกำลังจะเริ่มใหม่”“และเราต้องการนาย”อนลหัวเราะเบา ๆไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง“คุณยังคิดว่าควบคุ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status