LOGINเสียงปืนด้านบนดังต่อเนื่องไม่หยุด คลินิกทั้งแห่งสั่นสะเทือนจากแรงปะทะเป็นระยะ เจ้าหน้าที่หลายคนวิ่งผ่านหน้าห้องอย่างรีบร้อนจันทร์สิตารู้สึกได้ทันทีว่า ที่นี่กำลังจะกลายเป็นสนามรบอีกแห่งอนลเสียบแม็กกาซีนเข้าปืนอย่างรวดเร็วสีหน้าเขากลับนิ่งลงอย่างน่ากลัวนิ่งเหมือนคนที่คุ้นชินกับสถานการณ์แบบนี้เกินไปแล้วลินเปิดตู้เหล็กด้านข้าง หยิบหูฟังสื่อสารออกมาส่งให้ทั้งคู่“ช่องสาม”“ถ้าหลงกัน อย่าปิดสัญญาณ”อนลรับมาเงียบ ๆจันทร์สิตารีบใส่ตาม แม้มือจะยังสั่นเล็กน้อยเสียงระเบิดดังขึ้นจากชั้นบนอีกครั้งตูม!ฝุ่นร่วงลงมาจากเพดานลินหันไปมองทางออกฉุกเฉินด้านหลัง“พวกมันกำลังปิดทางหนีด้านหน้า”อนลเดินไปดูแผนผังบนจออีกครั้งเร็ว ๆก่อนชี้ไปยังทางเดินด้านข้าง“อุโมงค์บริการยังใช้ได้ไหม”“ได้” ลินตอบ“แต่ถ้าพวกมันรู้…”“มันรู้แน่” เขาพูดตัดเรียบ ๆลินเงียบไปเพราะรู้ว่าเขาพูดถูกทันใดนั้นประตูห้องเปิดผางชายคนหนึ่งในชุดเจ้าหน้าที่รีบวิ่งเข้ามา“พวกมันเข้ามาถึงชั้นสองแล้ว!”เขาหอบแรง“มีคนของโครงการรุ่นใหม่ด้วย—”ประโยคยังไม่ทันจบเสียงปืนดังขึ้นจากทางเดินปัง!เลือดสาดกระเซ็นชายคนนั้นล้มลงตรงหน้าประ
ภายในห้องเงียบลงหลังลินพูดจบ มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังสม่ำเสมอข้างเตียงอนลเปิดแฟ้มดูต่ออย่างรวดเร็วภาพถ่ายดาวเทียม ทางเข้าออก ตำแหน่งกล้องวงจรปิดทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ละเอียดเกินไปจันทร์สิตาขยับเข้าไปใกล้“ที่นี่คืออะไร”ลินกอดอกพิงผนัง“โรงงานเก่าในเขตอุตสาหกรรม”“แต่ใต้ดิน…”สายตาเธอนิ่งลง“…คือศูนย์ทดลองแห่งใหม่”จันทร์สิตารู้สึกหนาววาบ“พวกมันสร้างใหม่ได้ยังไง ทั้งที่เรื่องแบบนี้—”“คนมีอำนาจช่วยได้ทุกอย่าง” ลินตอบเรียบ ๆ“โดยเฉพาะถ้าได้เงินเยอะพอ”คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบลงทันทีอนลหยุดเปิดแฟ้มตรงหน้าหนึ่งเป็นรายชื่อเด็กหลายคนบางชื่อถูกขีดฆ่าบางชื่อมีคำว่า “ย้าย”และหนึ่งในนั้นชื่อ “เรย์” ถูกวงสีแดงไว้จันทร์สิตาเห็นมือของเขากำกระดาษแน่นขึ้นเล็กน้อย“มันเหลือเด็กอยู่กี่คน” เขาถามเสียงต่ำลินเงียบไปนิดหนึ่งก่อนตอบ“ที่ยืนยันได้…หกคน”อนลหลับตาลงช้า ๆเหมือนพยายามกดอารมณ์บางอย่างไว้อีกครั้ง“นายยังหยุดพวกมันได้” ลินพูดเบา ๆอนลหัวเราะแผ่ว ๆ“ผมหยุดมันไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้ว”จันทร์สิตาหันไปมองเขาทันทีน้ำเสียงนั้นเหนื่อยเกินไปเหมือนคนที่โทษตัวเองมานานมากแล้วลินเดินเข้
สายฝนยังคงตกกระทบกระจกด้านนอกไม่หยุดภายในคลินิกใต้ดินเงียบเกินไปจันทร์สิตายืนมองผู้หญิงชุดดำตรงหน้ารอคำตอบอีกฝ่ายนิ่งอยู่นานก่อนหัวเราะเบา ๆแต่แววตาไม่ได้ขำเลยแม้แต่นิดเดียว“เพราะฉันติดหนี้เขา”คำตอบนั้นสั้นมากแต่หนักพอจะทำให้จันทร์สิตาไม่ถามเล่นอีกผู้หญิงคนนั้นเดินไปพิงโต๊ะเหล็กช้า ๆก่อนพูดต่อ“วันที่ฉันหนีออกมาจากที่นั่น…”“มีเด็กคนหนึ่งกลับเข้าไปช่วยคนอื่น”จันทร์สิตานิ่งฟัง“ทั้งที่ตัวเองก็แทบเอาชีวิตไม่รอด”สายตาเธอเลื่อนไปทางห้องรักษาด้านใน“เด็กคนนั้นคืออนล”จันทร์สิตารู้สึกแน่นในอกอย่างประหลาดเธอเคยคิดว่าเขาเย็นชาห่างเหินไม่ไว้ใจใครแต่ยิ่งรู้มากขึ้นเท่าไร เธอกลับยิ่งเห็นว่า คนแบบเขา…มักเป็นคนที่เจ็บมาเยอะที่สุด“แล้วคุณคือหมายเลขสิบสาม?” เธอถามเบา ๆผู้หญิงคนนั้นพยักหน้า“ฉันชื่อลิน”นี่เป็นครั้งแรกที่เธอบอกชื่อจริง“โครงการนั้นคืออะไรกันแน่”ลินเงียบไปพักหนึ่งเหมือนกำลังเลือกว่าจะพูดมากแค่ไหนก่อนตอบช้า ๆ“โครงการสร้างมนุษย์ที่เชื่อฟังสมบูรณ์แบบ”จันทร์สิตาหน้าเปลี่ยนทันที“อะไรนะ?”“พวกมันเลือกเด็กที่ไม่มีใครตามหา”“เด็กกำพร้า เด็กหาย เด็กที่ถูกขาย”น้ำเสียงลิ
ภายในรถเงียบสนิทจันทร์สิตาเห็นสายตาของอนลเปลี่ยนทันทีหลังได้ยินประโยคนั้นเย็นลงแข็งขึ้นและเหมือนมีบางอย่างถูกกระแทกแรง ๆ จากข้างใน“หมายความว่าไง” เขาพูดเสียงต่ำปลายสายหัวเราะเบา ๆ“นายคิดจริง ๆ เหรอ…”“…ว่ามีแค่นายกับหมายเลขสิบสามที่รอดมาได้”จันทร์สิตาหันไปมองผู้หญิงชุดดำทันทีหมายเลขสิบสาม?ผู้หญิงคนนั้นนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาทีก่อนเบือนสายตาหนีเล็กน้อยเสียงปลายสายดังต่อ“เด็กคนนั้นอยู่กับเรามาตลอด”“และคืนนี้…เขาจะถูกลบเหมือนที่นายเคยปล่อยให้คนอื่นถูกลบ”อนลกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเลือดจากแผลยังไหลไม่หยุดแต่สีหน้าเขากลับเย็นลงเรื่อย ๆอันตรายขึ้นเรื่อย ๆ“ที่ไหน”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบช้า ๆ“ถ้านายอยากช่วย…”“มาคนเดียว”สายตาของผู้หญิงชุดดำเปลี่ยนทันที“อย่าไป” เธอพูดทันทีแต่ปลายสายยังพูดต่อ“นายมีเวลาสามชั่วโมง”“ก่อนที่เด็กคนนั้นจะถูกกำจัด”ติ๊ดสายถูกตัดทันทีภายในรถเหลือเพียงเสียงฝนจันทร์สิตามองอนลทันที“เด็กคนไหน”เขาไม่ตอบสายตาจับอยู่ที่หน้าจอมืดสนิทของโทรศัพท์ผู้หญิงชุดดำหันกลับมาช้า ๆ“มันกำลังลากนายกลับเข้าเกมอีกแล้ว”อนลเงียบ“นายรู้ดีว่ามันชอบใช้วิธีนี้”“
เสียงทุกอย่างรอบตัวเหมือนเงียบหายไปชั่วขณะ จันทร์สิตามองเลือดที่ซึมผ่านเสื้อของอนล หัวใจเธอหล่นวูบจนแทบหายใจไม่ออก “อนล!” เธอรีบพุ่งเข้าไปหาเขาทันที ร่างสูงทรุดลงเล็กน้อย แต่ยังฝืนยืนอยู่ มือหนึ่งกดแผลไว้แน่น สายตายังคงจับอยู่ที่ชายวัยกลางคนตรงหน้า เหมือนยังไม่ยอมล้ม ฝุ่นจากแรงระเบิดยังคละคลุ้งทั่วโกดัง เศษเหล็กด้านบนเริ่มร่วงลงมาเรื่อย ๆ ผู้หญิงชุดดำยิงสวนอีกนัด ปัง! ชายวัยกลางคนหลบหลังเสาทัน ก่อนหัวเราะเบา ๆ “น่าเสียดาย” “อีกนิดเดียวเอง” อนลยกปืนขึ้นช้า ๆ ทั้งที่เลือดยังไหลไม่หยุด แต่ก่อนเขาจะยิง พื้นด้านบนก็ถล่มลงมาระหว่างกลางโกดังเสียก่อน ตูม! เศษปูนและเหล็กตกลงกั้นกลางพื้นที่ทันที ตัดอีกฝ่ายออกไปจากสายตา “ไปเดี๋ยวนี้!” ผู้หญิงชุดดำตะโกน เธอวิ่งเข้ามาหาพวกเขาเร็วมาก สายตากวาดมองแผลของอนลเพียงครั้งเดียว ก่อนสบถเบา ๆ “กระสุนฝัง” จันทร์สิตาหน้าซีดทันที “เขาจะเป็นอะไรไหม?!” “ถ้ายังอยู่ตรงนี้ ก็เป็นแน่” ผู้หญิงคนนั้นตอบรวดเร็ว ก่อนหันไปมองโกดังที่กำลังสั่น “มันตั้งใจระเบิดทั้งที่” อนลยังพยายามยืนเอง “ผมเดินได้” เขาพูดเสียงต่ำ ผู้หญิงชุดดำปรายตามองเข
ปลายกระบอกปืนแนบอยู่ข้างศีรษะแม่จันทร์สิตาเธอตัวสั่น แต่พยายามไม่ร้องออกมาอีกจันทร์สิตาหน้าเสียทันที“แม่!”เธอเผลอขยับตัวไปข้างหน้าแต่ออนลคว้าข้อมือเธอไว้ทันแรงมากกว่าทุกครั้ง“อย่า” เขาพูดเสียงต่ำสายตายังคงจับอยู่ที่คนถือปืนนิ่งเกินไปจนเธอเริ่มกลัวว่าเขาจะทำอะไรบางอย่างจริง ๆชายวัยกลางคนหัวเราะเบา ๆ“นั่นสิ”เขามองอนลด้วยสายตาพึงพอใจ“ในที่สุดนายก็มีจุดอ่อนเหมือนคนปกติสักที”ผู้หญิงชุดดำขมวดคิ้วทันที“พอได้แล้ว”“เธอไม่เกี่ยว”ชายคนนั้นเหลือบมองเธอ“แต่เขาเกี่ยว”เขาชี้ไปที่อนล“หมายเลขเจ็ดเป็นต้นแบบที่ดีที่สุด”“เราต้องรู้ว่า…เมื่อมีความรู้สึก เขาจะพังได้แค่ไหน”จันทร์สิตารู้สึกเลือดเย็นวาบสำหรับคนพวกนี้ ทุกอย่างยังเป็นแค่การทดลองเท่านั้นแม้เวลาจะผ่านไปกี่ปีอนลปล่อยมือจันทร์สิตาช้า ๆก่อนก้าวออกไปด้านหน้า“ปล่อยพวกเธอ”น้ำเสียงเขาเรียบแต่ครั้งนี้…เย็นจนน่ากลัวชายวัยกลางคนยิ้มกว้างขึ้น“ถ้านายยอมกลับมา”จันทร์สิตาหันขวับทันที“อะไรนะ?”ชายคนนั้นเดินช้า ๆ ลงมาจากชั้นเหล็ก“โครงการกำลังจะเริ่มใหม่”“และเราต้องการนาย”อนลหัวเราะเบา ๆไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง“คุณยังคิดว่าควบคุ







