บทที่ 10 คำทำนาย

ตงเปียนรีบห้ามฮองเฮาที่คว้ามืดเล่มเดิมขึ้นมาและดึงพระเกษาทำท่าจะตัดทิ้ง ลิลลี่หยุดชะงักและเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของขันทีหนุ่ม

“ทำไมข้าตัดผมไม่ได้ นี่รู้หรือเปล่าว่าตอนอยู่ศตวรรษที่21 ข้าให้ช่างหั่นผมจนสั้นเลยนะ”

“พระองค์จะทรงทำเช่นนั้นมิได้ การตัดพระเกษาออกนั่นหมายถึงการไว้ทุกข์เมื่อฮ่องเต้สวรรคต หากทำตอนฮ่องเต้ยังทรงพระชนชีพถือเป็นการสาปแช่งนะเพคะ...ไม่ได้อย่าเด็ดขาดเลยเพคะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นฮองเฮาก็ทิ้งมีดลงและนิ่วหน้าอย่างขัดใจ

“ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะไปอาบน้ำ เหนียวตัวจะแย่แล้ว”

“หม่อมฉันจะให้นางกำนัลเข้ามาถวายการรับใช้นะเพคะ”

“ข้าอาบน้ำเองได้”

“เวลาพระองค์สรงน้ำต้องมีนางกำนัลคอยถวายงาน มิเช่นนั้นถือว่าพวกนางบกพร่องต่อหน้าที่ได้เพคะ จะมีความผิดและต้องโดนลงทัณฑ์”

“ข้าทำอะไรเองไม่ได้เลยหรือ?”

“พระองค์คือฮองเฮานะเพคะ ทุกย่างพระบาทและทุกจริยวัตรของพระองค์คืองานของเหล่าสนมที่ต้องถวายการรับใช้ รอสักครู่นะเพคะ หม่อมฉันจะให้นางกำนัลเข้ามาเตรียมน้ำและพระภูษาใหม่ให้พระองค์” ตงเปียนกล่าวก่อนขยับถอยออกไป ลิลลี่มองตามและลุกขึ้นยืนก้มลงมองตัวเองที่บัดนี้เป็นเรือนร่างของใครอีกคน เธอทอดถอนใจหลายครั้งหลายหน นี่มันเรื่องอัศจรรย์และบ้าบอในเวลาเดียวกัน ตายไปแล้วไม่ตาย เหมือนได้เกิดใหม่ เกิดใหม่ก็ไม่ใช่แต่วิญญาณกลับมาอยู่ในร่างของใครคนใหม่ แถมย้อนเวลากลับมาอยู่ในยุคโบราณ และต้องอยู่ท่ามกลางคนในราชสำนัก เธอเคยอ่านเรื่องราวราชวงศ์โบราณ แต่ไม่นึกฝันเลยว่าจะต้องมามีชีวิตอยู่ในห้วงเวลานี้จริงๆ

“ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ”

                เข่อชิงหวงกุ้ยเฟยยอบกายลงเพื่อถวายคำนับเมื่อตั้งใจมาเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในเช้าที่อากาศเริ่มขมุกขมัวเพราะใกล้ฤดูหนาว หากนางต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่าเหล่าทหารและนางกำนัลยืนเตรียมพร้อมอยู่ที่หน้าตำหนักพร้อมพระเกี้ยวทรงเสด็จ ขณะนั้นเฉียนหลงยังทรงประทับบนอาสน์และเมื่อเห็นพระชายารองเข้ามาจึงตรัสว่า

“เข่อชิง...เจ้ามีธุระอันใดรึ”

“หม่อมฉันหาได้มีธุระเร่งด่วนอันใดดอกเพคะ เพียงอยากมาเข้าเฝ้าเสด็จพี่เพราะทราบว่าวันนี้พระองค์มิได้ทรงออกว่าราชการ...ว่าแต่...หม่อมฉันเห็นพระเกี้ยวหน้าตำหนัก ไม่ทราบว่าพระองค์จะทรงเสด็จไหนหรือเพคะ”

“ข้าจะไปดูฮองเฮาที่ตำหนักของนาง นี่ก็ผ่านเวลามานานถึงเจ็ดราตรีที่ข้ามิได้พบซีฮัน ก็มิรู้เลยว่าป่านนี้นางจะเป็นเช่นไรบ้าง”

“ฮองเฮาทรงประชวร อาการน่าเป็นห่วง หากแต่หม่อมฉันก็เป็นห่วงพระองค์เช่นกันเพคะ”

“เจ้าจะห่วงใยอันใดรึเข่อชิง”

พระองค์ตรัสถาม เข่อชิงหวงกุ้ยเฟย พระมเหสีรองผู้มีอำนาจเกือบเทียบเท่าฮองเฮาเข้าไปใกล้ฮ่องเต้และหย่อนกายลงนั่งแทบเบื้องพระบาท นางดึงพระหัตถ์ของฉียนหลงมากุมไว้และแสดงสีหน้าวิตกกังวล

“หลังจากที่เกิดเรื่อง ฮองเฮาทรงฟื้นขึ้นมาในคืนนั้นหม่อมฉันก็เป็นห่วงทั้งเสด็จพี่และฮองเฮา กลัวเหลือเกินเพคะว่าจะเกิดเรื่องมิดีขึ้น”

“อย่ากังวลไปเลย ข้าเองมีหน้าที่ที่ต้องทำหลายอย่างทั้งเรื่องออกว่าราชการแต่เรื่องในบ้านข้าก็มีหน้าที่ต้องดูแล”

“ขอพระราชทานอภัยพะย่ะค่ะ ฮ่องเต้”

เสียงที่แทรกเข้ามาทำให้การสนทนาตั้งหยุดชะงัก เฉียนหลงทรงผินพระพักตร์ไปยังราชองครักษ์ห่าวอู๋ที่เข้าเฝ้า

“ว่าอย่างไร มีอะไรรึห่าวอู๋”

“โหรหลวงมาขอเข้าเฝ้าพะย่ะค่ะ”

“ตอนนี้น่ะรึ...มีเรื่องเร่งด่วนอันใด เจ้าบอกหรือไม่ว่าข้ากำลังจะไปตำหนักฮองเฮา”

“หม่อมฉันบอกให้ทราบแล้วแต่ท่านโหรหลวงให้กราบทูลว่าเป็นเรื่องด่วนและสำคัญมาก”

“ให้โหรหลวงเข้าเฝ้าเถิดเพคะ เวลาเพียงน้อยนิดคงมิเป็นไรหากว่ามันสำคัญต่อบ้านเมือง”

เข่อชิงหวงกุ้ยเฟยกระซิบบอก ฮ่องเต้มีสีพระพักตร์ลังเลก่อนตรัสกับองครักษ์ว่า

“เช่นนั้นก็ให้โหรหลวงเข้ามา”

ราชองรักษ์หลวงพยักหน้าก่อนออกไปข้างนอก สักครู่ชายวัยกลางคนในชุดเสื้อคลุมสีขาวก็ก้าวเข้ามาและถวายคำนับต่อฮ่องเต้

“ถวายบังคมฮ่องเต้ หม่อมฉันมาขอเข้าเฝ้าด้วยมีเรื่องด่วนและสำคัญยิ่งอยากกราบบังคมทูลพะย่ะค่ะ”

“เรื่องด่วนและสำคัญของท่านคืออะไรรึโหรหลวง”

“จากที่เกิดเรื่องขึ้นที่ตำหนักของฮองเฮาเมื่อเจ็ดราตรีที่ผ่านมา หม่อมฉันได้ทำนายดวงบ้านเมืองและเพิ่งได้คำตอบจากการดูรอยแตกบนกระดองเต่าเช่นนี้พะย่ะค่ะ”