บทที่ 10

ซีฮันลุกจากที่ประทับ เดินเข้ามาช้า ๆ ทุกย่างก้าวสงบนิ่งจนบรรยากาศยิ่งกดดัน นางทอดสายตามองเสี่ยวอิงเพียงครู่เดียว ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “กุ้ยเฟย เจ้าบอกว่าโอสถไม่มีพิษ แล้วเหตุใดคนของเจ้าจึงมีอาการเช่นนี้”

“หม่อมฉัน...หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ”

“เจ้าปรุงยาด้วยมือของเจ้าเอง”

“เพคะ”

“เจ้าบอกว่ายานี้บำรุงร่างกาย”

“เพคะ”

ซีฮันพยักหน้าเบา ๆ “เช่นนั้นยิ่งแปลก”

ยู่จินเชียงเม้มริมฝีปากแน่น นางตรวจชีพจรเสี่ยวอิงอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย เมื่อพบว่าหญิงสาวเพียงหมดสติ มิได้เสียชีวิต ทว่าความหวาดหวั่นในใจกลับเพิ่มขึ้นหลายเท่า เพราะนางมั่นใจว่าโอสถที่ปรุงวันนี้ไม่มีพิษแม้แต่น้อย แล้วเหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

ไม่นานหมอหลวงก็รีบเดินทางมาถึง เมื่อเขาตรวจอาการของเสี่ยวอิงแล้วจึงกราบทูลว่า “กราบทูลฮองเฮา นางกำนัลผู้นี้ได้รับสารพิษอ่อนบางชนิด แต่ปริมาณไม่มาก จึงเพียงหมดสติ หากรักษาทันจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต”

“พิษ?” ซีฮันเลิกคิ้ว “แปลว่ามีพิษจริง”

หมอหลวงรีบก้มหน้า “พ่ะย่ะค่ะ”

ยู่จินเชียงเงยหน้าขึ้นทันที “เป็นไปไม่ได้ ข้าตรวจสมุนไพรทุกชนิดด้วยตนเอง”

ซีฮันหันไปมองนาง “ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเหตุใดจึงเกิดเช่นนี้ เพราะโอสถถ้วยนั้นเดิมทีเป็นของข้า”

คำพูดเพียงประโยคเดียวทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ทุกคนต่างเริ่มคิดตาม หากเสี่ยวอิงดื่มแล้วล้มลง เช่นนั้นหากฮองเฮาดื่มจนหมดถ้วย ผลจะเป็นอย่างไร

ยู่จินเชียงรู้สึกว่าหลังของตนชุ่มไปด้วยเหงื่อ แม้นางจะบริสุทธิ์ในเหตุการณ์ครั้งนี้ แต่ไม่มีผู้ใดเชื่อแล้ว หลังจากโอสถครั้งก่อนที่ทำให้ฮองเฮาประชวรหนัก บัดนี้คนของนางกลับล้มลงเพราะยาที่นางปรุงเอง ทุกอย่างกำลังย้อนกลับมาทำร้ายนาง

ซีฮันหันไปสั่งตงเปียน “เชิญหมอหลวงช่วยรักษานางกำนัลผู้นั้น ส่วนโอสถที่เหลือทั้งหมด ห้ามผู้ใดแตะต้อง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อหมอหลวงและนางกำนัลทยอยออกจากห้อง ยู่จินเชียงยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม นางสูดหายใจลึกก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “หม่อมฉันขอถวายชีวิตยืนยันว่าไม่ได้คิดทำร้ายฮองเฮาเพคะ”

ซีฮันทอดสายตามองนางนิ่ง สีหน้าไม่บ่งบอกว่ากำลังเชื่อหรือไม่เชื่อ “ข้าไม่ได้กล่าวหาเจ้า”

“แต่...”

“ข้าเพียงต้องค้นหาความจริง”

ยู่จินเชียงเม้มริมฝีปาก นางเริ่มรู้สึกว่าฮองเฮาคนใหม่รับมือยากกว่าที่คิด หากเป็นเมื่อก่อน ซีฮันคงรีบปลอบใจและเชื่อคำอธิบายของนางโดยง่าย แต่วันนี้อีกฝ่ายไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เลย

หลังยู่จินเชียงกลับตำหนักไป ตงเปียนจึงปิดประตูห้องทันที ก่อนยิ้มออกมา “เหนียงเหนียง แผนของพระองค์สำเร็จแล้ว”

ซีฮันส่ายหน้า “ยังไม่สำเร็จ”

“แต่ยู่จินเชียงตกใจจนเสียอาการแล้ว”

“นั่นเป็นเพียงก้าวแรก”

นางเดินไปยังโต๊ะแล้วคลี่บัญชีโอสถออกอีกครั้ง “คนที่ใช้พิษเป็นอาวุธ ย่อมระแวงว่าผู้อื่นจะใช้พิษตอบโต้ เมื่อความหวาดระแวงเกิดขึ้น นางจะเริ่มทำผิดพลาดเอง”

ตงเปียนพยักหน้าอย่างเข้าใจ

ซีฮันใช้นิ้วแตะชื่อยู่จินเชียงในบัญชี ก่อนกล่าวว่า “จากนี้ไป เราจะทำให้นางไม่มีเวลาตั้งตัว”

เช้าวันรุ่งขึ้น พระราชโองการจากตำหนักฮองเฮาถูกส่งไปยังสำนักหมอหลวงและทุกตำหนักในวังหลัง เนื้อหาสั้น ๆ แต่สร้างความแตกตื่นไปทั่ววัง

“เพื่อความปลอดภัยของฮองเฮาและพระราชวงศ์ ให้ตรวจสอบสมุนไพรทุกชนิดในวังหลัง และปิดห้องเก็บโอสถทุกแห่งชั่วคราว จนกว่าจะตรวจสอบแล้วเสร็จ”

เมื่อเข่อชิงหวงกุ้ยเฟยได้รับข่าว นางขมวดคิ้วทันที “ซีฮันออกคำสั่งเองหรือ”

นางกำนัลคนสนิทรีบตอบ “เพคะ ทั้งยังประทับตราฮองเฮาด้วยพระองค์เอง”

เข่อชิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ “น่าสนใจ...นางเริ่มรู้จักเดินหมากแล้ว”

ขณะเดียวกัน ยู่จินเชียงกลับรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาด นางรีบลุกจากที่นั่ง “ปิดห้องยา?”

“เพคะ คนของฮองเฮากำลังมาตรวจทุกตำหนัก”

ยู่จินเชียงกำมือแน่น แม้ห้องยาด้านบนจะมีเพียงสมุนไพรทั่วไป แต่สิ่งที่นางหวาดกลัวกลับอยู่ใต้ตำหนัก

นางรีบเดินวนไปมาในห้อง ความคิดสับสนเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี “ไม่ได้...หากพวกเขาค้นเจอ...”

“กุ้ยเฟย จะทำอย่างไรดีเพคะ”

ยู่จินเชียงสูดหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์ “อย่าตื่นตกใจ ของที่อยู่ใต้ตำหนักไม่มีผู้ใดรู้ แม้แต่คนของข้าก็มีเพียงเจ้าที่เคยลงไป”

นางกำนัลรีบพยักหน้า แต่ใบหน้ายังคงซีดเผือด ไม่นาน ตงเปียนก็นำขันทีหลวงและเจ้าหน้าที่จากสำนักหมอหลวงมาถึงตำหนักของยู่จินเชียง พร้อมพระราชโองการที่มีตราฮองเฮาอย่างถูกต้อง

“ถวายพระพรยู่กุ้ยเฟย กระหม่อมได้รับพระบัญชาจากฮองเฮาให้ตรวจสอบห้องเก็บโอสถทุกตำหนัก”

ยู่จินเชียงฝืนยิ้ม “เชิญตามสบาย”

ประตูห้องเก็บยาถูกเปิดออก กลิ่นสมุนไพรอบอวลไปทั่วห้อง ชั้นไม้เรียงรายเต็มไปด้วยขวดหยก ถุงผ้า และกล่องไม้ ทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบจนแม้หมอหลวงยังอดชื่นชมไม่ได้

เจ้าหน้าที่เริ่มตรวจนับสมุนไพรทีละชนิด เทียบกับบัญชีเบิกจ่ายอย่างละเอียด ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยาม ทุกอย่างดูปกติ ตงเปียนยืนมองเงียบ ๆ แต่ดวงตาของเขากลับไม่ละจากพื้นห้อง เขานึกถึงคำพูดของซีฮันเมื่อคืน

“คนที่ชอบซ่อนความลับ มักสร้างพื้นที่ลับไว้ใต้สิ่งที่ดูธรรมดาที่สุด”

ตงเปียนจึงค่อย ๆ เดินสำรวจไปรอบห้องอย่างไม่รีบร้อน ระหว่างนั้นเขาสังเกตว่าพื้นไม้ตรงมุมห้องด้านในมีรอยขูดบาง ๆ ไม่เหมือนส่วนอื่น และเมื่อเหยียบลงไปกลับเกิดเสียงกลวงเบากว่าพื้นบริเวณใกล้เคียง เขาก้มลงใช้นิ้วแตะขอบไม้ ก่อนหันไปเรียกเจ้าหน้าที่

“ช่วยยกแผ่นไม้นี้ขึ้น”

ยู่จินเชียงหน้าซีดทันที “นั่นเป็นเพียงพื้นเก่า ไม่จำเป็นต้อง...”

แต่คำพูดของนางไม่ทันจบ เจ้าหน้าที่สองคนก็ช่วยกันยกแผ่นไม้ขึ้น

ใต้พื้นไม้ปรากฏบันไดหินทอดลึกลงไปสู่ห้องใต้ดิน ทั่วทั้งห้องเงียบกริบ ตงเปียนหันมองยู่จินเชียง ก่อนกล่าวเรียบ ๆ

“กุ้ยเฟย ห้องใต้ดินนี้ใช้เก็บสิ่งใด”

ยู่จินเชียงเม้มริมฝีปาก ไม่ตอบ เจ้าหน้าที่จุดคบไฟแล้วเดินลงไปทีละคน กลิ่นคาวประหลาดลอยขึ้นมาทันที ตามมาด้วยเสียงร้องตกใจจากด้านล่าง

“ใต้ตำหนักมีของบางอย่าง!”

ตงเปียนรีบลงตามไป เมื่อแสงคบไฟส่องทั่วห้อง ทุกคนต่างหยุดหายใจ

ภายในห้องใต้ดินเรียงรายไปด้วยกรงเหล็กหลายสิบกรง บางกรงมีงูเขียวขดตัว บางกรงมีแมงป่องดำ บางกรงเต็มไปด้วยตะขาบตัวใหญ่และคางคกพิษนับไม่ถ้วน ขวดแก้วใส่พิษสัตว์วางเรียงอยู่บนชั้นไม้เคียงกับตำราปรุงยา ทุกอย่างถูกดูแลอย่างเป็นระบบราวกับห้องทดลองลับ

ตงเปียนเงยหน้ามองเพดาน ก่อนพึมพำเบา ๆ

“ในที่สุด...ก็พบแล้ว”