บทที่ 11 ไม่อาจเปลี่ยนแปลง

โหรหลวงโบกมือเรียกคนสนิทนำกระดองเต่าวางบนกระดานรองเข้ามาเพื่อให้ฮ่องเต้ได้เห็นซึ่งก็ทำให้ทั้งเฉียนหลงและเข่อชิงหวงกุ้ยเฟยสนใจอย่างมาก สักครู่โหรหลวงจึงเอ่ยขึ้น

“โดยปกติแล้วหม่อมฉันใช้กระดูกวัวในการทำนายดวงบ้านเมือง แต่สำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้มีความแปลกประหลาด จึงได้ใช้วิธีการทำนายอย่างโบราณที่มีความแม่นยำด้วยการดูรอยแตกจากกระดองเต่า และคำทำนายที่ได้นี้หม่อมฉันเห็นควรว่าต้องรีบนำมากราบทูลต่อฮ่องเต้ด้วยว่ามันเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง”

“มันสำคัญอย่างไร เจ้าถึงได้รีบร้อนมาบอกข้านัก”

“มีความสำคัญมากพะย่ะค่ะ เพราะมันเกี่ยวข้องกับชะตาบ้านเมืองและพระชะตาของฮ่องเต้ ซึ่งก็สืบเนื่องมาจากเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นในตำหนักของฮองเฮา มีผู้พบเห็นงูเผือกตอนอสุนีบาตฟาดลงเหนือตำหนักหลวง มันเป็นลางบอกเหตุหลายประการและหม่อมฉันจะละเลยมิกราบทูลต่อพระองค์มิได้ด้วยเหนืออื่นใดมีความเกี่ยวข้องกับพระชนชีพอันยืนนานของฮ่องเต้ กระหม่อมอยากกราบทูลว่าการทำนายจากรอยแตกของกระดองเต่าอันเป็นวิถีการทำนายแต่โบราณนั้นบอกให้รู้ชะตาบ้านเมืองที่อาจมีเรื่องคับขันและอาจเกิดเหตุร้ายแรงขึ้น”

บทที่ 8

ไม่อาจเปลี่ยนแปลง

“เหตุร้ายแรงรึ...มันร้ายแรงแค่ไหนกัน”

“อาจถึงขั้นเกิดสงครามและมีเรื่องเลือดตกยางออก พระองค์อาจได้รับอันตรายก็ด้วยเกิดอาเภทเหตุร้าย อสุนีบาตที่ฟาดลงมาเหนือตำหนักหมายถึงอาเพศร้ายแรง แต่ด้วยพระบารมีของฮ่องเต้จึงปรากฎงูเผือก เป็นเทพปกปักรักษามิให้มีเภทภัยมากล้ำกลาย แต่...”

“แต่อะไรรึท่านโหรหลวง?”

“การที่ฮองเฮาทรงสิ้นลมหายพระทัยไปแล้วกลับฟื้นขึ้นมาใหม่ถือว่าเป็นโชคชะตาร้ายและภัยพิบัติของบ้านเมืองพะย่ะค่ะ”

“ร้ายแรงเพียงนั้นเทียวหรือท่าน”

เข่อชิงหวงกุ้ยเฟยเอามือทาบอกพร้อมสีหน้าตื่นตระหนกไม่ต่างจากเฉียนหลงที่ทรงมีพระพักตร์เป็นกังวลก่อนพระองค์ตรัสถาม

“เช่นนั้นแล้วข้าควรทำเช่นไร ในเมื่อตอนนี้ฮองเฮากลับฟื้นขึ้นมาใหม่ แต่นางก็ดูไม่เหมือนเดิม”

“ดูจากชะตาบ้านเมืองยังไม่ถึงขั้นแตกสลาย ยังพอมีหนทางแก้ไขพะย่ะค่ะ”

“รีบบอกมาเถิดว่าต้องทำเช่นไร สำหรับข้าแล้วบ้านเมืองและประชาชนย่อมสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด”

“อาเพศเกิดที่ใดก็ต้องแก้ไขที่นั่น และหม่อมฉันขอแนะให้พระองค์ทรงแก้ความขัดข้องที่ฮองเฮา ด้วยการให้พระนางต้องถือศีลและอยู่ในตำหนักหวงห้าม มิให้มีผู้ใดเข้าไปรบกวนเป็นเวลาสามสิบราตรีพะย่ะค่ะ”

                “สามสิบราตรีและมิให้ผู้ใดเข้าไปรบกวนแม้แต่ข้าเช่นนั้นรึ”

                “ฮ่องเต้คือผู้มีบารมีเหนือผู้ใดในแผ่นดิน หากก็ทรงสามารถเข้าไปเยี่ยมดูพระอาการของฮองเฮาได้ไม่เกินสามครั้งภายในสามสิบราตรีที่พระนางต้องถือศีล เพื่อฮองเฮาได้สงบพระทัยและเพื่อเป็นการปัดเป่าความชั่วร้ายจากพระองค์ด้วยพะย่ะค่ะ”

                “วันนี้ข้าจะไปเยี่ยมนาง ข้าอยากรู้ว่าอาการของฮองเฮาตอนนี้เป็นเช่นไรบ้าง ท่านโหรหลวงช่างมาได้จังหวะเหมาะ ข้าจะได้บอกให้นางรู้ว่าจะต้องทำเช่นไร หากนางจะเข้าใจ”

                “ฮองเฮาต้องทรงเข้าพระทัย เพราะถ้าหากพระนางมิเชื่อในคำทำนายอาจเกิดเหตุร้ายต่อพระนางและพระองค์ได้พะย่ะค่ะ”

                “หม่อมฉันเห็นด้วยกับโหรหลวงนะเพคะเสด็จพี่”

                เข่อชิงรีบเสริมและดูเหมือนเฉียนหลงจะทรงสดับทุกอย่างด้วยความตริตรองพระทัย ในที่สุดจึงตรัสออกมาว่า

                “เช่นนั้นแล้วข้าจะไปดูอาการของฮองเฮา และจะให้นางย้ายไปอยู่ตำหนักต้องห้ามเพื่อให้จำศีลอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสามสิบราตรี ในช่วงเวลานี้ห้ามผู้ใดมิให้เข้าไปรบกวน นอกจากข้าเท่านั้นที่จะไปเยี่ยมนางได้เพียงสามครั้งในช่วงเวลาที่นางต้องจำศีลอยู่ในตำหนัก...เข่อชิง...พี่จะไปเยี่ยมฮองเฮา วันนี้อาจมิได้อยู่คุยกับเจ้า”

“มิเป็นไรหรอกเพคะ เชิญพระองค์เสด็จเถิด ส่วนหม่อมฉันจะรอฟังข่าวของฮองเฮา ฝากทูลพระองค์ด้วยนะเพคะว่าหม่อมฉันเป็นห่วงและหวังอย่างเหลือเกินว่าพระองค์จะทรงหายจากอาการประชวรในเร็ววัน”

“ขอบใจมาก เจ้าช่างเป็นคนที่มีน้ำใจต่อซีฮันมาโดยตลอด คอยถามไถ่และจัดหายาบำรุงให้ฮองเฮา ซีฮันคงซึ้งในน้ำใจของเจ้าเป็นแน่”

ตรัสแล้วก็เสด็จออกไป เมื่อทุกคนออกไปจากห้องประทับของฮ่องเต้ ขณะนั้นเข่อชิงหวงกุ้ยเฟยก็เหลือบสายตาไปยังโหรหลวงที่ยังนั่งคุกเข่ากับพื้น นางก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้าโหรหลวงและแสยะยิ้ม

“ขอบใจมากนะท่านโหรหลวงที่ช่วยเป็นธุระเรื่องนี้ให้ข้า”

โหรหลวงลุกขึ้นยืนและถวายคำนับให้ก่อนพูดว่า

“มิเป็นไรหรอกหวงกุ้ยเฟย เรื่องแค่นี้ข้าทำได้สบายอยู่แล้ว ว่าแต่ท่านเถิด คงต้องเปลี่ยนแผนใหม่อย่างแยบยล”