บทที่ 11

พิษย้อนคืนเจ้าของ

ข่าวการค้นพบห้องลับใต้ตำหนักของยู่จินเชียงกุ้ยเฟยแพร่สะพัดไปทั่วพระราชวังภายในเวลาเพียงครึ่งวัน แม้ตงเปียนจะสั่งให้ขันทีทุกคนปิดข่าวอย่างเข้มงวด แต่ในวังหลวงแห่งนี้ ความลับไม่เคยอยู่ได้นาน เหล่านางกำนัลต่างกระซิบต่อกันว่าภายในห้องใต้ดินเต็มไปด้วยงูพิษ แมงป่อง ตะขาบ และสัตว์ร้ายอีกนานาชนิด บางคนถึงกับกล่าวว่าหมอยาผู้อ่อนโยนที่ทุกคนเคารพ แท้จริงแล้วเป็นผู้คลั่งไคล้พิษจนเก็บสัตว์อันตรายไว้ใต้ตำหนักของตนเอง

อย่างไรก็ตาม ซีฮันรู้ดีว่าเพียงพบกรงสัตว์พิษยังไม่เพียงพอจะทำให้ยู่จินเชียงพ้นจากตำแหน่งได้ เพราะอีกฝ่ายสามารถอ้างได้ว่าสัตว์เหล่านั้นใช้เพื่อศึกษาตำรายาและปรุงโอสถรักษาโรค หากนางรีบกล่าวหาตรง ๆ ย่อมเปิดช่องให้เข่อชิงหวงกุ้ยเฟยเข้ามาช่วยแก้ต่าง

นางจึงเลือกเดินหมากอีกแบบ

ภายในตำหนักฮองเฮา ตงเปียนยืนรายงานผลการตรวจค้นอย่างละเอียด “เหนียงเหนียง พวกเราตรวจนับสัตว์พิษทั้งหมดแล้ว มีงูเขียวสามสิบสองตัว แมงป่องดำห้าสิบกว่าสิบ ตะขาบพิษหลายร้อยตัว รวมทั้งขวดพิษสกัดอีกจำนวนมาก”

ซีฮันพยักหน้าเบา ๆ พลางเปิดบัญชีโอสถที่วางอยู่บนโต๊ะ “หมอหลวงว่าอย่างไร”

“หมอหลวงหลายคนยืนยันว่าการเก็บสัตว์พิษไว้ไม่ผิดกฎ หากใช้เพื่อศึกษาตำรายา”

“แน่นอน”

นางยิ้มบาง “หากข้าเป็นยู่จินเชียง ข้าก็จะใช้เหตุผลนี้เช่นกัน”

ตงเปียนเริ่มกังวล “เช่นนั้นพวกเราจะทำอย่างไรต่อพ่ะย่ะค่ะ”

ซีฮันค่อย ๆ ปิดสมุดบัญชี ดวงตาฉายประกายสุขุม “คนฉลาดจะไม่ถามว่ามีพิษหรือไม่ แต่จะถามว่าพิษนั้นถูกใช้ไปที่ใด”

ตงเปียนนิ่งไปทันที

“วันนี้ไม่ต้องให้ข้ากล่าวหา”

ซีฮันลุกขึ้นยืน มองออกไปนอกหน้าต่าง “ให้หมอหลวงเป็นผู้ถามเอง”

ไม่นานหลังจากนั้น พระราชสำนักได้รับฎีกาจากฮองเฮา ขอให้ฮ่องเต้โปรดเสด็จมายังตำหนักกลาง เพื่อร่วมรับฟังผลการตรวจสอบโอสถในวังหลัง เหตุผลที่แจ้งไปเรียบง่ายว่าเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของราชวงศ์ทั้งหมด

เมื่อฮ่องเต้ทรงเห็นว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับโอสถและหมอหลวง จึงรับสั่งให้ประชุมทันทีในบ่ายวันเดียวกัน

ภายในตำหนักกลาง บรรยากาศเคร่งเครียดผิดปกติ ขุนนางกรมแพทย์ หมอหลวงชั้นผู้ใหญ่ และเหล่าสนมที่มีตำแหน่งสูงต่างมารวมตัวกันครบถ้วน ฮ่องเต้ประทับบนบัลลังก์มังกร ส่วนซีฮันนั่งทางด้านซ้ายในฐานะฮองเฮา เข่อชิงหวงกุ้ยเฟยนั่งสงบนิ่ง แม้สีหน้ายังเรียบเฉย แต่ภายในใจกลับเริ่มรู้สึกไม่สบาย เพราะนางเองก็ไม่ทราบว่าซีฮันกำลังคิดสิ่งใด

ยู่จินเชียงถูกเชิญเข้ามาเป็นคนสุดท้าย นางยังคงแต่งกายเรียบร้อยเช่นเดิม แม้ใบหน้าจะซีดลงกว่าปกติ

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรไปรอบห้องก่อนตรัส “ฮองเฮา เหตุใดจึงเรียกประชุมกะทันหัน”

ซีฮันลุกขึ้นถวายบังคมอย่างนอบน้อม “กราบทูลฝ่าบาท หม่อมฉันมิได้มีเจตนากล่าวหาผู้ใด เพียงแต่หลังจากหม่อมฉันประชวรหนักและเกิดเหตุโอสถผิดปกติ จึงมีรับสั่งให้ตรวจสอบห้องเก็บยาในทุกตำหนัก ผลปรากฏว่าพบห้องเก็บสัตว์พิษจำนวนมากใต้ตำหนักของยู่กุ้ยเฟย”

ทั่วห้องเริ่มมีเสียงฮือฮาเบา ๆ

ฮ่องเต้หันไปมองยู่จินเชียง “จริงหรือ”

ยู่จินเชียงรีบคุกเข่า “กราบทูลฝ่าบาท เป็นความจริงเพคะ แต่สัตว์พิษเหล่านั้นใช้ศึกษาตำรายา มิได้มีเจตนาร้าย”

ฮ่องเต้พยักหน้า “หากเป็นเช่นนั้นก็ไม่นับว่าผิด”

เข่อชิงแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่ซีฮันกลับกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หม่อมฉันก็คิดเช่นนั้น จึงมิได้กล่าวหากุ้ยเฟยแม้แต่น้อย”

ยู่จินเชียงชะงัก

ซีฮันหันไปทางหมอหลวงทั้งหลาย “ข้าเพียงมีข้อสงสัยเล็กน้อย จึงอยากให้ผู้เชี่ยวชาญช่วยไขข้อข้องใจ”

หมอหลวงใหญ่ก้าวออกมา “ฮองเฮาโปรดตรัส”

“พิษจากงูเขียว แมงป่องดำ และคางคกพิษ หากนำมาผสมรวมกัน จะเกิดผลเช่นไร”

หมอหลวงหลายคนหันมองหน้ากัน ก่อนหมอหลวงซ่งเหวินก้าวออกมา “กราบทูล หากผสมในสัดส่วนที่เหมาะสม จะกลายเป็นพิษที่ค่อย ๆ ทำลายอวัยวะภายใน ผู้ป่วยจะมีอาการเหมือนโรคเรื้อรังทั่วไป”

ซีฮันพยักหน้า “แล้วในวังนี้ มีผู้ใดสามารถผสมพิษเช่นนั้นได้”

หมอหลวงทั้งห้องเงียบไปพักใหญ่

ในที่สุดหมอหลวงอาวุโสผู้หนึ่งจึงตอบ “หากกล่าวถึงความรู้ด้านพิษสัตว์...ยู่กุ้ยเฟยนับเป็นผู้เชี่ยวชาญที่สุด”

สายตาทุกคู่หันไปมองยู่จินเชียงพร้อมกัน

หญิงสาวรีบกล่าว “เพียงรู้ ไม่ได้หมายความว่าจะใช้ทำร้ายผู้ใด”

ซีฮันยิ้มบาง “ถูกต้อง”

นางหันกลับไปถามหมอหลวงอีกครั้ง “หากโอสถที่ทำให้ข้าประชวร พบสารพิษชนิดเดียวกับที่กล่าวมา จะถือว่าเป็นเรื่องบังเอิญได้หรือไม่”

หมอหลวงซ่งเหวินสูดหายใจลึก ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง “หากผลตรวจตรงกัน ย่อมเป็นเรื่องที่ต้องสืบสวนพ่ะย่ะค่ะ”

เข่อชิงเริ่มขมวดคิ้ว นางเพิ่งเข้าใจว่า ซีฮันไม่เคยกล่าวหายู่จินเชียงแม้แต่คำเดียว แต่กลับใช้คำถามให้หมอหลวงเป็นผู้ต่อภาพทุกอย่างเข้าด้วยกัน

ฮ่องเต้มีสีหน้าจริงจังขึ้น “นำผลตรวจมา”

ตงเปียนรีบถวายห่อผ้า ภายในมีถ้วยยาที่เก็บไว้ตั้งแต่วันแรก พร้อมรายงานผลตรวจของหมอหลวงซ่งเหวิน ฮ่องเต้ทอดพระเนตรอย่างละเอียด ก่อนยื่นให้หมอหลวงคนอื่นตรวจสอบซ้ำ ผ่านไปครู่ใหญ่ หมอหลวงทั้งหมดถวายบังคมพร้อมกัน

“กราบทูลฝ่าบาท ผลตรวจตรงกันทุกประการ มีพิษจากสัตว์สามชนิดจริง”

ฮ่องเต้ค่อย ๆ วางรายงานลงบนโต๊ะ ก่อนทอดพระเนตรไปยังยู่จินเชียง “เจ้าจะอธิบายอย่างไร”

หญิงสาวรีบก้มศีรษะ “หม่อมฉันไม่เคยใส่พิษลงในโอสถเพคะ อาจมีผู้คิดร้ายแล้วนำไปใส่ภายหลัง”

ซีฮันเอ่ยขึ้นทันที “ข้าก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”

ยู่จินเชียงเงยหน้ามองด้วยความงุนงง

ซีฮันกล่าวต่ออย่างสุขุม “เพราะหากมิใช่ ย่อมหมายความว่าผู้ที่เชี่ยวชาญพิษสัตว์ที่สุดในวัง มีพิษชนิดเดียวกับที่พบในโอสถ และมีห้องเก็บสัตว์พิษจำนวนมากใต้ตำหนักของตน ทุกอย่างคงเป็นเพียง...ความบังเอิญ”

คำว่า “ความบังเอิญ” ที่นางกล่าวอย่างแผ่วเบา กลับหนักราวภูเขา หมอหลวงหลายคนเริ่มมองหน้ากันเอง ขุนนางกรมแพทย์ก็ก้มหน้าลง ไม่กล้าพูดแทนยู่จินเชียงอีก

เข่อชิงกำชายแขนเสื้อแน่น นางรู้ดีว่าหากตนรีบออกหน้าปกป้อง จะยิ่งทำให้ตัวเองถูกสงสัย จึงทำได้เพียงนั่งเงียบ

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรยู่จินเชียงเป็นเวลานาน สีพระพักตร์เย็นชาลงเรื่อย ๆ

“หลักฐานยังไม่เพียงพอจะตัดสินว่าเจ้าผิด แต่ก็เพียงพอจะทำให้เจ้าพ้นจากข้อสงสัยไม่ได้”

ยู่จินเชียงรีบหมอบลงกับพื้น

“ฝ่าบาท หม่อมฉันบริสุทธิ์เพคะ”

ฮ่องเต้ไม่ตอบทันที พระองค์หันไปมองซีฮัน ก่อนตรัส

 “ฮองเฮาเห็นว่าอย่างไร”