บทที่ 9 ฟื้นความทรงจำ

“หม่อมฉันดีใจที่พระองค์ยังทรงความจำดีอยู่ เรื่องนี้หลงลืมมิได้อย่างเด็ดขาดเลยนะเพคะ”

“เรื่องแม่ยายกับลูกสะใภ้ ยุคสมัยไหนก็ไม่ต่างกันหรอกนะ...โอเค...ฉัน...เอ๊ย...ข้าจะไม่ขัดเจ้าละ”

ตงเปียนเลิกคิ้ว “โอเค...คืออะไรหรือเพคะ”

“แปลว่าตกลง...เจ้าจะเอาไปพูดก็ได้นะ”

“เช่นนั้นหม่อมฉันก็จะขอเล่าต่อว่าพระองค์เป็นฮองเฮา อยู่เหนือสตรีทุกนางที่อยู่รายล้อมฮ่องเต้ เป็นผู้มีพระราชอำนาจเหนือผู้ใดในแผ่นดินรองจากฮ่องเต้ก็ว่าได้ ฉะนั้นแล้วเมื่อเป็นเช่นนี้ก็เป็นธรรมดาที่เหล่าพระสนมเอกก็ต้องมีการแก่งแย่งอยากเลื่อนชั้นเพื่อจะได้อยู่ในตำแหน่งที่สูงขึ้น อาจเป็นรองหรือเกือบเทียบเท่าพระองค์”

“นี่ใช่มั้ย...ศึกภายในของข้า”

 ศึกภายใน...ก็คือการต้องสู้รบปรบมือกับเหล่านางสนม พระสนมเอก เหล่าเมียรองของฮ่องเต้...ตายแล้วก็ไม่ตายไปเลย ตอนอยู่ศตวรรษที่ 21 ก็เจอผู้ชายเจ้าชู้ ตายแล้วก็มาอยู่ในร่างของสตรีที่ต้องรับบทเมียเอกของกษัตริย์ ผิดแต่ว่าตอนที่เธอเป็นหญิงยุคใหม่สามารถคิดหรือพูดและทำอะไรได้เท่าที่อยากทำ แล้วตอนนี้ล่ะ เธออยู่ในร่างของ ซีฮัน หญิงยุคโบราณที่แม้มีอำนาจล้นเหลือแต่ก็ต้องอยู่ใต้อาณัติของพระสวามีและราชประเพณีโบราณของราชสำนัก แล้วนี่เธอยังต้องเจอกับอะไรอีก ลิลลี่ขบคิดแต่เพียงลำพัง เพราะถึงพูดไปตงเปียนก็ไม่เข้าใจ แน่ล่ะ...ขันทียุคโบราณที่สาปสูญไปแล้วในยุคปัจจุบันจะเข้าใจอะไร สักครู่ได้ยินเสียงขันทีหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะกล่าวต่อไปว่า

“ต้องขอพระราชทานอภัยหากตงเปียนจะกราบทูลต่อฮองเฮาว่าพระอาการประชวรของพระองค์อาจเป็นเพราะความเครียดและไม่สบายพระทัยของพระองค์เองเกี่ยวกับ...เอ้อ...”

“ฮ่องเต้ใช่ไหม...ชายมากรักก็ทำให้เมียคิดมากอยู่แล้ว นี่ถ้าเป็นสมัยของฉันคงถูกฟ้องร้องเรียกค่าเลี้ยงดูกันไม่หวาดไม่ไหว...แต่ว่า...นี่นาง...เอ๊ย...ข้ามีความงามขนาดนี้ยังเอาชนะใจฮ่องเต้ไม่ได้อีกหรือยังไง”

“พระองค์อาจทรงลืมไปแล้วว่าเคยบาดหมางพระทัยกับฮ่องเต้เช่นไรบ้าง หม่อมฉันต้องขอพระราชทานอภัยอีกครั้งหากจะเอ่ยในที่นี้ตรง ๆ ว่าฮ่องเต้มิทรงเข้าใกล้ฮองเฮาเพราะความเบื่อหน่าย”

“นั่นไงว่าแล้วมั้ยล่ะ!” ลิลลี่ตบมือดังฉาดทำเอาขันทีหนุ่มสะดุ้งก่อนพูดต่อไปว่า “ว่าแล้วเชียว เบื่อเมียตัวเองนี่ไงล่ะ ว่าแต่...ข้านี่น่าเบื่อถึงขนาดนั้นเลยเชียวรึ”

“ในเวลานั้นพระองค์ทรงมีพระพลานามัยที่ไม่ดีสักท่าใด พูดง่าย ๆ ว่าอ่อนแอจนต้องให้หมอหลวงมาคอยดูแลอยู่ตลอด ทำให้ฮ่องเต้ไม่ค่อยได้เข้าใกล้พระองค์ กลายเป็นความห่างเหิน และนอกเหนือจากนี้คือความเครียดของพระองค์ที่เกิดจากพระสนมเอกซึ่งลึก ๆ แล้วพวกนางต่างรอคอยจะได้เลื่อนขั้นเพื่อความมีอำนาจเหนือนางทั้งปวง พระองค์ทรงประชวรอยู่นานนับครึ่งปีอาจด้วยความตรอมตรมพระทัยและพระวรกายก็ทรุดตามไปด้วย”

“ฮ่องเต้ไม่มาสนใจข้าเลยหรือตงเปียน”

นางถามและขันทีหนุ่มพยักหน้า ลิลลี่กำลังรำลึกถึงใบหน้าของฮ่องเต้ บุรุษในชุดเสื้อคลุมมังกรที่นางเห็นเมื่อคืนนี้ ต้องเป็นเขาแน่ นั่นหรือคือเฉียนหลงฮ่องเต้ ช่างสง่างามและทรงอำนาจ แต่...ทำไมนางต้องมาอยู่ในยุคของกษัตริย์มากรักเช่นนี้ ยิ่งคิดยิ่งแค้นเคืองต่อโชคชะตาแต่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้วนอกจากต้องรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ว่าแต่...ต้องรับมือกับอะไรบ้างล่ะเนี่ย

 ฟื้นความทรงจำ

“ในวังนี้มีสนมของฮ่องเต้มากเท่าไหร่กัน?” ลิลลี่ถามและตงเปียนทำสีหน้าครุ่นคิด

“เยอะมากเพคะ อืม...แต่พระองค์มิต้องทรงสนพระทัยพวกนางสนมระดับล่างหรือฉางจ้ายเหล่านั้น คนที่พระองค์ต้องทรงระมัดระวังคือพระสนมที่มีตำแหน่งรองจากฮองเฮาซึ่งอยู่ใกล้ชิดฮ่องเต้มากกว่านางสนมไร้อันดับ”

“แล้วข้าควรต้องระวังผู้ใดบ้าง...เอ้อ...ข้าจำแทบไม่ได้จริง ๆ นะ ความทรงจำของข้าคงหายไปแล้วเสียครึ่งหนึ่ง”

“มิต้องทรงกังวล เมื่อถึงเวลาพระองค์ก็จะได้พบกับเหล่าพระสนมตำแหน่งรองจากฮองเฮาทุกคนอย่างแน่นอน”

“แล้วนี่ข้าทำอะไรได้บ้าง”

“ตอนนี้อย่าเพิ่งทรงทำอะไร แต่ดู ๆ แล้วพระองค์ก็ทรงหายดีแล้วนะเพคะ เพียงแต่มีรับสั่งจากฮ่องเต้ว่ายังมิให้ผู้ใดเข้ามาในตำหนักของพระองค์”

“ข้าออกไปข้างนอกได้ไหม?”

“อย่าเพิ่งเลยเพคะ ขอให้พระองค์ทรงประทับอยู่ในตำหนักก่อนจะเป็นการดีกว่า”

“แล้วข้าทำอะไรได้อีกบ้าง...โอ๊ย...ข้ารำคาญผมนี่เหลือเกิน ขอตัดออกก่อนได้มั้ยเนี่ย”

“ว๊าย! อย่าทรงทำเช่นนั้นเด็ดขาดเลยเพคะ”