บทที่ 12

ซีฮันประสานมืออย่างสงบ

 “หม่อมฉันไม่ต้องการให้ผู้บริสุทธิ์ถูกใส่ร้าย และไม่ต้องการให้ผู้กระทำผิดลอยนวล ดังนั้นควรให้กรมอาญาและสำนักหมอหลวงร่วมกันตรวจสอบต่อไป”

คำตอบนั้นทำให้ฮ่องเต้พยักหน้าช้า ๆ เพราะเป็นข้อเสนอที่ยุติธรรมที่สุด พระองค์จึงประกาศเสียงหนักแน่น

“มีรับสั่ง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ยู่จินเชียงกุ้ยเฟยห้ามออกจากตำหนักโดยพลการ ให้กักตัวไว้เพื่อรอการสอบสวน จนกว่าคดีโอสถพิษจะได้ข้อยุติ”

สิ้นพระสุรเสียง ทั้งตำหนักตกอยู่ในความเงียบงัน

ยู่จินเชียงทรุดลงกับพื้น ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ นางไม่เคยคิดเลยว่าเพียงไม่กี่วัน สถานะของตนจะเปลี่ยนจากอัครเทวีผู้ได้รับความไว้วางใจ กลายเป็นผู้ต้องสงสัยต่อหน้าฮ่องเต้และหมอหลวงทั้งราชสำนัก

ส่วนซีฮันเพียงนั่งนิ่งอยู่บนที่ประทับ ดวงตาสงบเย็นราวผืนน้ำ แต่ภายในใจ นางรู้ว่าหมากตัวแรกบนกระดานได้เริ่มขยับแล้ว และเมื่อยู่จินเชียงถูกกักตัว คนที่ร้อนใจที่สุด...จะไม่ใช่เจ้าตัว หากแต่เป็นผู้ที่อยู่เบื้องหลังนางมาตลอดอย่างเข่อชิงหวงกุ้ยเฟย

ตอนที่ 10 สนมคนแรกร่วงหล่น

สายลมหนาวพัดผ่านชายคาตำหนักกลางจนกระดิ่งทองส่งเสียงแผ่วเบา บรรยากาศในพระราชวังเงียบผิดปกติ หลังฮ่องเต้มีรับสั่งกักตัวยู่จินเชียงกุ้ยเฟย ทุกสายตาในวังหลวงต่างจับจ้องไปยังคดีโอสถพิษ ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถึงเรื่องนี้เสียงดัง เพราะทุกคนรู้ดีว่าความผิดเพียงเล็กน้อยอาจนำไปสู่การสูญเสียตำแหน่ง หรือแม้กระทั่งชีวิต

ภายในตำหนักฮองเฮา ซีฮันกำลังอ่านรายงานที่ตงเปียนเพิ่งนำมาถวาย บนโต๊ะวางหลักฐานเรียงเป็นระเบียบ ทั้งบัญชีเบิกสมุนไพร รายงานการตรวจพิษ ถ้วยโอสถที่เก็บรักษาไว้ และรายชื่อผู้เข้าออกตำหนักของยู่จินเชียงในช่วงเดือนที่ผ่านมา ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างมีระบบจนคล้ายแบบแปลนอาคารที่รอการตรวจสอบ

ตงเปียนก้มศีรษะแล้วกล่าวเบา ๆ “เหนียงเหนียง กรมอาญาตรวจสอบบัญชีทั้งหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ พบว่ายู่จินเชียงเบิกสมุนไพรหายากหลายชนิดตรงกับช่วงที่พระองค์เริ่มประชวร อีกทั้งยังมีการเบิกพิษสัตว์จำนวนหนึ่ง แต่ในบัญชีระบุว่าใช้เพื่อทดลองตำรายา”

ซีฮันพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง “หลักฐานเดินมาถึงครึ่งทางแล้ว”

“ยังมีอีกเรื่องพ่ะย่ะค่ะ”

“ว่ามา”

“หมอหลวงซ่งเหวินตรวจเศษตะกอนในครกบดสมุนไพรของยู่จินเชียง พบสารชนิดเดียวกับที่เหลืออยู่ในถ้วยโอสถของพระองค์”

ดวงตาของซีฮันเป็นประกายวาบ ก่อนปิดรายงานลงเบา ๆ “ถึงเวลาแล้ว”

ไม่นานนัก ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งเรียกประชุมอีกครั้งที่ตำหนักกลาง ขุนนางกรมอาญา หมอหลวง และเหล่าสนมชั้นสูงต่างทยอยเข้าเฝ้า แม้เข่อชิงหวงกุ้ยเฟยจะยังรักษาสีหน้าสงบนิ่ง แต่ปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกลับกำแน่นกว่าทุกครั้ง เซียนรื่อหงนั่งตัวตรงอย่างผิดปกติ ส่วนจินเช่อเฟยเพียงมองเหตุการณ์ด้วยแววตาสนใจราวกับกำลังชมละครเรื่องหนึ่ง

ยู่จินเชียงถูกพาตัวเข้ามาในสภาพที่ต่างจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด นางยังสวมอาภรณ์กุ้ยเฟย แต่เครื่องประดับบนศีรษะถูกลดลงตามธรรมเนียมของผู้ถูกสอบสวน ใบหน้าซีดเซียวเพราะหลายวันที่ผ่านมาแทบไม่ได้นอน

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรนางครู่หนึ่งก่อนตรัส “ผลการสอบสวนออกมาแล้ว”

ขันทีหลวงรีบคลี่ฎีกาอ่านเสียงดัง “จากการตรวจสอบของกรมอาญาและสำนักหมอหลวง พบว่าพิษในโอสถที่ถวายฮองเฮาตรงกับพิษสัตว์ที่เก็บอยู่ใต้ตำหนักของยู่กุ้ยเฟย อีกทั้งเศษพิษในครกบดสมุนไพรและบัญชีการเบิกวัตถุดิบล้วนสอดคล้องกัน”

เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วตำหนัก

ฮ่องเต้ตรัสต่อ “ยู่จินเชียง เจ้าจะอธิบายสิ่งใดอีกหรือไม่”

หญิงสาวคุกเข่าลงช้า ๆ ดวงตาแดงก่ำ “หม่อมฉันยอมรับว่าโอสถนั้นออกจากตำหนักของหม่อมฉันเพคะ”

คำตอบนี้ทำให้ทุกคนตกใจ

เข่อชิงถึงกับหรี่ตาลงทันที

ยู่จินเชียงสูดหายใจลึกก่อนกล่าวต่อ “แต่หม่อมฉันมิได้ตั้งใจให้ฮองเฮาสิ้นพระชนม์”

ซีฮันมองนางนิ่งโดยไม่พูดแทรก

ฮ่องเต้ขมวดพระขนง “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“หม่อมฉัน...เพียงทำตามคำสั่ง”

ทั่วตำหนักเงียบกริบ

ตงเปียนเหลือบมองซีฮันทันที ส่วนเข่อชิงยังคงนั่งนิ่ง แต่หัวใจกลับเต้นแรงเป็นครั้งแรก

ฮ่องเต้ตรัสเสียงเข้ม “คำสั่งของผู้ใด”

ยู่จินเชียงเงียบไป ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย

“ตอบมา”

หญิงสาวหลับตาลง น้ำตาหยดหนึ่งไหลอาบแก้ม ซีฮันสังเกตทุกอากัปกิริยาอย่างละเอียด นางเห็นแววลังเล ความหวาดกลัว และความรู้สึกผิดปะปนกันอยู่ในดวงตาของยู่จินเชียง แต่ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกว่านางกำลังคิดทรยศผู้ที่อยู่เบื้องหลัง

ฮ่องเต้รับสั่งซ้ำอีกครั้ง “ผู้ใดสั่งเจ้า”

ยู่จินเชียงกำหมัดแน่นจนปลายเล็บจิกเข้าเนื้อ ก่อนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

“ไม่มีผู้ใดเพคะ”

เข่อชิงแอบผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแนบเนียน

“ทุกอย่างเป็นความผิดของหม่อมฉันเอง”

หมอหลวงหลายคนมองหน้ากันด้วยความไม่เชื่อ

ซีฮันยกมุมปากเพียงเล็กน้อย นางรู้ตั้งแต่แรกว่ายู่จินเชียงจะไม่ซัดทอดเข่อชิง เพราะหากอีกฝ่ายล้มลง ตระกูลเข่อย่อมไม่ปล่อยครอบครัวของนางไว้แน่

ฮ่องเต้ทอดพระเนตรอย่างเย็นชา “เจ้าคิดว่าการรับผิดเพียงคนเดียวจะทำให้เรื่องนี้จบหรือ”

“หม่อมฉันไม่มีสิ่งใดจะกราบทูลอีกเพคะ”

“แม้จะมีผู้บงการอยู่เบื้องหลัง?”

ยู่จินเชียงสะดุ้งเพียงเล็กน้อย ก่อนรีบก้มหน้าลง

“ไม่มีผู้ใดเพคะ”

คำตอบนี้ยิ่งทำให้หลายคนมั่นใจว่ามีคนอยู่เบื้องหลังจริง

ซีฮันลุกขึ้นอย่างสง่างาม ก่อนถวายบังคมฮ่องเต้ “ฝ่าบาท หม่อมฉันมีเรื่องอยากทูล”

“กล่าวมา”

“ยู่กุ้ยเฟยมีความรู้ด้านการแพทย์สูง หากคิดวางยาด้วยตนเองจริง ย่อมไม่มีทางทิ้งหลักฐานไว้มากมายถึงเพียงนี้ ทั้งบัญชีโอสถ ครกบดสมุนไพร และห้องเก็บสัตว์พิษ ล้วนเหมือนคนที่ไม่คิดปกปิดร่องรอย”

เข่อชิงขมวดคิ้วทันที เพราะคำพูดนี้กำลังเปิดทางให้ยู่จินเชียงพ้นจากการเป็นผู้บงการ

ซีฮันกล่าวต่ออย่างสุขุม “ดังนั้น หม่อมฉันเชื่อว่านางมีความผิด แต่ยังไม่ใช่ทั้งหมด”

ฮ่องเต้พยักหน้าช้า ๆ “เราก็คิดเช่นเดียวกัน”

ยู่จินเชียงเงยหน้ามองซีฮันด้วยความประหลาดใจ นางไม่คิดเลยว่าผู้ที่ตนเคยคิดฆ่าจะเป็นคนพูดเช่นนี้

ซีฮันสบตานางเพียงครู่เดียว ก่อนกล่าวเรียบ ๆ “คนฉลาดบางครั้งก็ยอมรับผิดแทนผู้อื่น เพราะคิดว่าการเสียสละจะปกป้องคนที่ตนภักดีได้”

ประโยคนั้นเหมือนคมมีดที่แทงตรงกลางใจของยู่จินเชียง นางเม้มริมฝีปากแน่นกว่าเดิม แต่ยังไม่เอ่ยชื่อผู้ใด

ฮ่องเต้ทอดถอนพระทัยเบา ๆ “ในเมื่อเจ้าปฏิเสธจะบอกความจริง เราก็ไม่อาจปล่อยเจ้าไว้ในตำแหน่งเดิมได้”