บทที่ 14 ปัดเป่าภัยร้าย

ปัดเป่าภัยร้าย

                “มินานดอก หากเจ้าอดทนเพื่อปัดเป่าให้คำทำนายของโหรหลวงที่บอกว่าจะเกิดเหตุร้ายแรงนั้นผ่อนเบาลงได้”

กษัตริย์ยุคโบราณเชื่อการทำนายทายทักถึงขนาดนี้เลยเชียวหรือ? ลิลลี่นึกในใจ เธอเรียนรู้เกี่ยวกับศาสตร์ฮวงจุ้ยในการออกแบบและแม้ว่ามันจะมีความสำคัญสำหรับการก่อสร้างในยุคสมัยใหม่ แต่สิ่งเหล่านั้นอิงอยู่กับความเป็นจริงทางธรรมชาติ แต่ในยุคโบราณแม้แต่ผู้เป็นใหญ่ก็ยังต้องเชื่อคำทำนายของโหรหลวง สำหรับเธอแล้วเคยคิดว่ามันเป็นเรื่องงมงาย แต่จะว่าไม่ได้ การย้อนอดีตมาอยู่ในร่างใหม่นี่มันก็เหลือเชื่อ...โอเค...เธอคิดว่านี่เป็นอีกเรื่องที่ต้องเรียนรู้ในยุคประวัติศาสตร์ แต่ที่ต้องเรียนรู้อีกอย่างคือการบังคับความรู้สึกของตัวเองเวลาอยู่ในอ้อมกอดของฮ่องเต้นักรักอย่างเฉียนหลง ลิลลี่เตือนตัวเองอีกครั้ง...นี่ไม่ใช่เธอ...นี่ไม่ใช่เธอ

“แม่นกน้อย...”

“คะ...เพคะ?” นางเสียงสูงและมีอาการกระตุกเมื่อได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ ลิลลี่ไม่ชินเลยสักนิดกับการต้องอยู่ใกล้ชิดคนไม่คุ้นเคย ร่างกายนี้อาจเคยชินกับการอยู่ใกล้ฮ่องเต้แต่จิตวิญญาณของเธอใช่ซีฮันฮองเฮาเสียเมื่อไหร่ และเฉียนหลงต้องชะงักเมื่อก้มหน้าลงมาใกล้แต่ฮองเฮากลับป้องพระโอษฐ์ได้รูปนั้นไว้ด้วยปลายนิ้วเรียว

“เสด็จพี่เพคะ...หม่อมฉันรู้สึกมึนงงขึ้นมาอีกแล้วเพคะ”

“หืมม์?...เจ้าไม่สบายอีกแล้วเช่นนั้นรึ”

นางพยักหน้า “เพคะ...มันเป็นอาการที่เกิดขึ้นเป็นครั้งเป็นคราว และทำให้หม่อมฉันหลงลืมอะไรไปหลายอย่าง”

“เจ้าจำอะไรได้บ้าง?”

พอถูกถามนางก็ทำสีหน้าครุ่นคิดแต่เฉียนหลงกลับแย้มพระโอษฐ์อย่างอ่อนโยน

“จริงซีนะ ในเมื่อเจ้าเองก็ไม่สบายมานาน บางทีการได้พักผ่อนบ้างคงช่วยให้เจ้ามีพลานามัยที่ดีขึ้น...มาเถอะ”

“พระองค์จะทำอะไรเพคะ?” นางถามเมื่อเห็นว่าพระสวามีขยับตัวจัดหมอนและตบฝ่าพระหัตถ์ลงบนที่นอนก่อนผินพระพักตร์กลับมา

“เจ้าจงพักผ่อนก่อนเถิดนะ...นี่อย่างไร มานอนนี่เถิด”

“เสด็จพี่จะเสด็จกลับแล้วอย่างนั้นหรือเพคะ”

“ข้าอยากอยู่กล่อมเจ้านอนเสียก่อน”

“หม่อมฉันมิใช่เด็กน้อยแล้วนะเพคะ”

“แต่เจ้าไม่สบาย พี่ก็ต้องดูแลเจ้านี่มิใช่รึ”

“แต่ก่อนฮ่องเต้มิเคยใส่พระทัยฮองเฮา เพราะคิดว่าฮองเฮาอ่อนแอและเป็นสตรีที่น่าเบื่อหน่าย”

เสียงของตงเปียนกระตุกความคิดของลิลลี่ในร่างฮองเฮาตลอดเวลา เมื่อก่อนฮ่องเต้ไม่ใส่ใจนางเพราะต้องแต่งงานกับลูกของผู้มีศักดินาและอำนาจตามราชประเพณี เขาปล่อยให้ฮองเฮาไม่สบายอยู่นานถึงครึ่งขวบปี แล้ววันนี้จะมาทำดีเพื่อ???

“ขอบพระทัยเพคะ ฝ่าบาท”

นางยิ้มละมุนและเอนหลังลงนอนบนแท่นบรรทมที่รองด้วยฟูกหนาคลุมด้วยผ้าแพรนุ่มลื่น นางกำลังจะหลับตาก็ต้องสะดุ้งอีกนิดหน่อยเมื่อเฉียนหลงเอนพระองค์ลงมานอนชิดใกล้ ร่างบอบบางขมวดเกร็งเพราะความไม่คุ้นชิน พระพักตร์หล่อเหลาปานเทพโน้มลงมาใกล้ สำหรับเฉียนหลงแล้วพระองค์ให้บังเกิดความรู้สึกอันแปลกประหลาดต่อฮองเฮาผู้ซึ่งพระองค์ไม่เคยคิดใส่ใจ ด้วยซีฮันเป็นบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่กองธงขอบเหลืองถูกส่งมาเพื่ออภิเษกเป็นชายาเอก การแต่งงานโดยไม่ได้เกิดจากความรักแต่แรกทำให้พระองค์เคยคิดเบื่อหน่ายและไม่ใคร่เข้าใกล้นางมาแต่ไหนแต่ไร

 ยิ่งกว่านั้นในสายพระเนตรนางเป็นหญิงอ่อนแอ ขี้โรคและชอบฟูมฟายเป็นที่น่ารำคาญ หากแต่หลังเกิดเรื่องในคืนนั้นทำให้เฉียนหลงต้องตริตรองทุกอย่างเสียใหม่ พระองค์ยังนึกเห็นภาพตอนซีฮันหมดลมหายใจในอ้อมแขน ใบหน้าอันซีดเซียวของนางทำให้พระองค์สำนึกผิดและอยากทำดีไถ่โทษที่เคยไม่สนพระทัยหากนางฟื้นขึ้นมาได้ อีกประการหนึ่งคือพระองค์ทรงเห็นนางมาแต่เยาว์วัยและเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ใจที่เมื่อนางฟื้นจากความตายทำให้พระองค์รู้สึกเห็นใจนางอย่างแปลกประหลาด

ยิ่งพิศใบหน้าสีระเรื่อด้วยเลือดฝาดยามนี้ก็ให้เกิดความรู้สึกว่าซีฮันนั้นเป็นสตรีที่น่าถนอมแค่ไหน พระองค์โน้มพระพัตร์ลงไปใกล้เรื่อย ๆ ลมหายใจของฮ่องเต้ที่เป่ารดทำให้นางขนลุก มันร้อนรุ่มและทำให้ลิลลี่เกิดความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเมื่อพระหัตถ์หนาทาบลงบนหลังมือของนางที่ประสานไว้บนอก

“แม่นกน้อยของพี่” พระองค์ทรงขานชื่อนั้นเบาๆ เขาเรียกเมียว่า แม่นกน้อย อย่างนั้นหรือ ช่างน่ารักเสียนี่กระไร แล้วก่อนหน้านี้ล่ะ เขาเรียกฮองเฮาว่าอย่างไร

“เพคะเสด็จพี่”