บทที่ 14

“เหนียงเหนียง ต่อไปกระหม่อมจะไม่ปล่อยให้ผู้ใดรังแกพระองค์อีก” ตงเปียนกล่าวเสียงสั่น

ซีฮันหันมองเขา แววตาอ่อนลงเพียงเล็กน้อย “เจ้าคนเดียวปกป้องข้าไม่ได้ ตงเปียน”

ขันทีหนุ่มชะงัก

“แต่เจ้าช่วยข้ามอง ช่วยข้าฟัง และช่วยข้าจดจำได้ ในวังแห่งนี้ คนที่มองเห็นสิ่งเล็กน้อยก่อนผู้อื่นจะมีชีวิตรอดนานกว่า” นางหยิบกระดาษอีกแผ่นส่งให้เขา “ข้าต้องการรายชื่อทุกคนที่เข้าออกตำหนักเข่อชิงในช่วงสิบวันที่ผ่านมา รวมถึงนางกำนัล ขันที หมอหลวง คนส่งเครื่องหอม คนส่งผ้าแพร และคนจากนอกวังที่ใช้ตราอนุญาตพิเศษ”

ตงเปียนรับกระดาษด้วยสองมือ “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบไปสืบ”

“อย่ารีบจนผิดสังเกต” ซีฮันเตือน “เข่อชิงไม่ใช่ยู่จินเชียง นางไม่เก็บสัตว์พิษไว้ใต้พื้นให้คนขุดเจอง่าย ๆ ทุกอย่างของนางสะอาดเกินไป และสิ่งที่สะอาดเกินไปนี่แหละน่ากลัวที่สุด”

ในเวลาเดียวกัน ตำหนักของเข่อชิงหวงกุ้ยเฟยยังคงสว่างด้วยแสงโคมสีทอง กลิ่นกำยานหอมสงบอบอวลไปทั่วห้อง นางนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปลดต่างหูมุกออกช้า ๆ ราวกับไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น ทว่าเมื่อนางกำนัลคนสนิทปิดประตูลง สีหน้าอ่อนโยนของเข่อชิงก็หายไปทันที เหลือเพียงความเย็นชาที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกงดงาม

“ยู่จินเชียงถูกส่งไปตำหนักเย็นแล้วเพคะ” นางกำนัลรายงานด้วยเสียงแผ่ว

เข่อชิงมองเงาตนเองในกระจก “นางพูดหรือไม่”

“ไม่เพคะ นางรับผิดเพียงผู้เดียว”

รอยยิ้มบางปรากฏบนริมฝีปากของเข่อชิง “นับว่ายังรู้จักรักษาชีวิตครอบครัวตัวเอง”

นางกำนัลลังเล “แต่ฮองเฮาอาจยังสงสัยพระองค์”

“สงสัยแล้วอย่างไร” เข่อชิงหยิบปิ่นทองขึ้นมาเช็ดด้วยผ้าไหม “ความสงสัยฆ่าคนไม่ได้ หลักฐานต่างหากที่ฆ่าคนได้ และซีฮันยังไม่มีหลักฐานถึงข้า”

“แต่พระนางเปลี่ยนไปมากเพคะ”

มือของเข่อชิงหยุดนิ่งชั่วครู่ ก่อนนางจะยิ้ม “ใช่ นางเปลี่ยนไปมาก จนข้าเริ่มอยากรู้ว่าในคืนที่ควรตาย นางทิ้งอะไรไว้ในนรก แล้วนำอะไรกลับมาจากที่นั่น”

นางลุกขึ้น เดินไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ หยิบกระดาษเนื้อดีแผ่นหนึ่งออกมา ก่อนฝนหมึกด้วยตนเองอย่างช้า ๆ นางกำนัลคนสนิทยืนเฝ้าอยู่ด้านข้างโดยไม่กล้าส่งเสียง เข่อชิงจุ่มพู่กัน เขียนตัวอักษรเพียงไม่กี่บรรทัด แต่ทุกคำล้วนหนักแน่นและชัดเจน

“ยู่จินเชียงพลาด ฮองเฮารอดและเริ่มสืบถึงราก ควรเร่งวางหมากใหม่ อย่าให้ไฟลามถึงตระกูล”

เข่อชิงเป่าหมึกให้แห้ง พับกระดาษใส่ซองผ้าไหมสีเข้ม แล้วประทับตราเล็ก ๆ ด้วยแหวนหยกที่สลักลายตระกูลเข่อ นางยื่นจดหมายให้นางกำนัล “ส่งออกไปทางประตูตะวันตก ให้ถึงมือท่านพ่อก่อนรุ่งสาง ห้ามผ่านคนของวังหลวงโดยตรง ใช้คนส่งผ้าแพรของตระกูลเรา”

นางกำนัลรับจดหมายด้วยมือสั่น “เพคะ หวงกุ้ยเฟย”

เข่อชิงเดินกลับไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งอีกครั้ง รอยยิ้มงดงามกลับคืนสู่ใบหน้าเหมือนไม่เคยเกิดความหวาดหวั่นใด ๆ แต่นัยน์ตาของนางกลับเย็นชาจนคล้ายบ่อน้ำลึกไร้ก้น

 “ซีฮัน เจ้าคิดว่าทำให้ยู่จินเชียงร่วงแล้วจะขยับมาถึงข้าได้หรือ เจ้าลืมไปแล้วกระมังว่าเงาไม่มีวันถูกจับ หากแสงยังอยู่ในมือข้า”

ด้านนอกตำหนัก ลมหนาวพัดม่านไหมไหวเบา ๆ ขณะที่นางกำนัลซ่อนจดหมายลับไว้ในแขนเสื้อแล้วรีบหายไปกับความมืด มุ่งหน้าสู่ประตูตะวันตกของวังหลวง เพื่อนำข่าวแรกของความพ่ายแพ้ไปถึงมือเสนาบดีใหญ่เข่อเจิ้งเหอก่อนรุ่งสาง

มิตรภาพจอมปลอม

หลังยู่จินเชียงถูกส่งเข้าตำหนักเย็น วังหลังทั้งวังก็คล้ายถูกปกคลุมด้วยหมอกแห่งความหวาดระแวง เหล่าสนมที่เคยหัวเราะเยาะฮองเฮาเริ่มรู้จักระวังถ้อยคำ นางกำนัลที่เคยรับสินบนจากตำหนักต่าง ๆ พากันก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างเรียบร้อยเกินปกติ แม้แต่ขันทีประจำทางเดินก็ลดเสียงสนทนาลงเมื่อเห็นคนของตำหนักฮองเฮาเดินผ่าน ซีฮันมองความเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นอย่างสงบ นางรู้ดีว่าความกลัวเพียงชั่วคราวไม่อาจทำให้วังหลังสะอาดขึ้นได้ หากต้องการถอนพิษออกจากราก นางต้องทำให้คนที่ยังซ่อนเขี้ยวอยู่เผยตัวออกมาเอง

เช้าวันนั้น ตงเปียนนำรายชื่อผู้เข้าออกตำหนักของเข่อชิงมาวางตรงหน้าซีฮัน รายชื่อยาวหลายแผ่นเต็มไปด้วยนางกำนัล ขันที คนส่งผ้าแพร คนส่งเครื่องหอม และหมอหลวงที่อ้างว่ามาถามอาการเล็กน้อย ซีฮันอ่านทีละบรรทัดอย่างละเอียด ปลายนิ้วไล่ไปตามชื่อซ้ำ ๆ จนหยุดที่ชื่อของ เซียนรื่อหงกุ้ยเฟย ซึ่งปรากฏในรายชื่อผู้ไปมาหาสู่ตำหนักเข่อชิงบ่อยกว่าผู้ใด นางไม่ได้แปลกใจ คนที่ไร้แกนกลางเป็นของตนเองย่อมต้องหาที่พึ่ง เมื่อเข่อชิงยังแข็งแรง เซียนรื่อหงก็เกาะอยู่ตรงนั้น แต่เมื่อยู่จินเชียงร่วงลง นางย่อมเริ่มคิดเผื่อทางหนีทีไล่

ตงเปียนก้มหน้ารายงาน “ช่วงสามวันที่ผ่านมา เซียนรื่อหงกุ้ยเฟยไปตำหนักเข่อชิงสองครั้งพ่ะย่ะค่ะ แต่เมื่อวานกลับส่งคนมาถามอาการของพระองค์ถึงสามรอบ”

ซีฮันยิ้มบาง “นางกำลังวัดทิศลม”

“พระองค์คิดว่านางจะเข้าหาเราหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ใช่คิด” ซีฮันวางกระดาษลง “นางมาแน่”

ราวกับคำพูดนั้นเป็นคำทำนาย เพียงครึ่งชั่วยามต่อมา ขันทีหน้าตำหนักก็เข้ามาคุกเข่ารายงานว่าเซียนรื่อหงกุ้ยเฟยขอเข้าเฝ้า ตงเปียนเหลือบมองฮองเฮาทันที ส่วนซีฮันเพียงหยิบถ้วยชาขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน “ให้เข้ามา”

เซียนรื่อหงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนหวานเช่นทุกครั้ง วันนี้นางสวมอาภรณ์สีชมพูอ่อน ปักลายดอกท้อเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยน่าทะนุถนอม เส้นผมประดับเพียงปิ่นมุกเรียบง่าย หากผู้ใดไม่รู้เบื้องหลังคงคิดว่านางเป็นสตรีอ่อนโยนไร้พิษภัย นางย่อตัวถวายพระพรอย่างนุ่มนวล “ถวายพระพรฮองเฮาเหนียงเหนียง เพคะ หม่อมฉันได้ยินว่าพระองค์ทรงประชวรเพราะเรื่องโอสถ หัวใจหม่อมฉันไม่สงบเลย จึงถือวิสาสะมาเข้าเฝ้า”

ซีฮันวางถ้วยชาลง “เจ้าเป็นห่วงข้าหรือ”

เซียนรื่อหงรีบเงยหน้าขึ้น ดวงตาคลอแววน้ำอย่างพอดี “หม่อมฉันย่อมเป็นห่วงเพคะ ที่ผ่านมาหม่อมฉันผิดเองที่ไม่กล้าพูด ไม่กล้าทัดทานยู่จินเชียงและหวงกุ้ยเฟย ทั้งที่เห็นว่าพระองค์ถูกกดดันมากเพียงใด หม่อมฉันรู้สึกผิดมาหลายวันแล้ว”

ตงเปียนยืนอยู่ด้านหลังแทบอยากเบือนหน้า คนผู้นี้ช่างเปลี่ยนสีได้เร็วเสียยิ่งกว่ากิ้งก่า เมื่อก่อนยิ้มประจบเข่อชิง วันนี้กลับมาร้องไห้ต่อหน้าฮองเฮาได้อย่างไร้ยางอาย

ซีฮันกลับไม่แสดงความรังเกียจ นางเพียงมองเซียนรื่อหงนิ่ง ๆ “รู้สึกผิดแล้วอย่างไร”