บทที่ 13

พระองค์ลุกขึ้นจากบัลลังก์ ทุกคนรีบคุกเข่าลงพร้อมกัน พระสุรเสียงดังชัดทั่วตำหนัก

“มีรับสั่ง ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ถอดยู่จินเชียงออกจากตำแหน่งกุ้ยเฟย ริบตราประจำตำแหน่ง ยึดตำหนักและทรัพย์สินทั้งหมด ส่งตัวไปกักอยู่ตำหนักเย็น จนกว่าจะสืบหาผู้บงการที่แท้จริงได้”

สิ้นพระสุรเสียง ทั้งตำหนักเงียบงันราวเวลาหยุดเดิน

ยู่จินเชียงหลับตาลงช้า ๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม นางมิได้ร้องขอความเมตตา เพียงยกหน้าผากแตะพื้นแล้วกล่าวเสียงแผ่ว

“หม่อมฉัน...น้อมรับพระราชโองการเพคะ”

ขันทีหลวงเดินเข้ามาปลดปิ่นทองประจำตำแหน่งออกจากศีรษะนางอย่างช้า ๆ จากนั้นถอดตราหยกกุ้ยเฟยที่ห้อยอยู่ข้างเอว ทุกการกระทำเสมือนประกาศต่อหน้าทุกคนว่า อัครเทวีผู้เคยได้รับการยกย่องที่สุดด้านการแพทย์ ได้สูญสิ้นทุกอย่างแล้ว

ขณะถูกพาตัวออกจากตำหนัก ยู่จินเชียงหันกลับมามองซีฮันเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสับสน ความพ่ายแพ้ และคำถามที่ไม่อาจเอ่ยออกมา

ซีฮันเพียงมองตอบอย่างสงบนิ่ง นางไม่ได้ยิ้มเยาะ ไม่ได้สะใจ เพราะในสายตาของนาง ยู่จินเชียงเป็นเพียงหมากตัวแรกที่หลุดออกจากกระดานเท่านั้น ส่วนเจ้ามือที่อยู่เบื้องหลัง...ยังคงนั่งยิ้มอยู่ในตำแหน่งเดิม

เมื่อขบวนขันทีพาตัวยู่จินเชียงออกไปจนลับสายตา เซียนรื่อหงแอบกำชายแขนเสื้อแน่น ใบหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ส่วนเข่อชิงยังคงนั่งนิ่งสง่างาม แต่ใต้โต๊ะ มือของนางกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

ซีฮันเห็นทุกปฏิกิริยาเหล่านั้นชัดเจน นางค่อย ๆ หลุบตาลงซ่อนรอยยิ้มบาง ๆ ดอกไม้พิษดอกแรก...ร่วงหล่นจากกิ่งแล้ว และดอกต่อไป กำลังเริ่มหวาดกลัวลมที่พัดเข้ามาในวังหลังแห่งนี้

เงาของเข่อชิง

หลังยู่จินเชียงถูกปลดและส่งเข้าตำหนักเย็น วังหลังที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะประจบประแจงกลับเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด เหล่าสนมต่างรู้แล้วว่าฮองเฮาซีฮันไม่ใช่สตรีที่นอนรอความตายอยู่บนเตียงอีกต่อไป นางไม่โวยวาย ไม่ร้องขอความยุติธรรมอย่างน่าสงสาร และไม่ลงมืออย่างผลีผลาม ทว่าทุกก้าวที่นางเดินล้วนทำให้ศัตรูถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ยู่จินเชียงคือหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด ดอกไม้พิษดอกแรกที่เคยคิดว่าสามารถฆ่าฮองเฮาได้อย่างแนบเนียน บัดนี้กลับถูกถอนรากออกจากสวนวังหลังอย่างเงียบงัน

ซีฮันนั่งอยู่ในตำหนักของตน ท่ามกลางแสงเทียนที่ไหววูบตามแรงลมหนาว บนโต๊ะมีแผนผังวังหลังที่นางวาดขึ้นเอง รายชื่อสนมทั้งเจ็ดถูกเขียนเรียงไว้ด้วยหมึกดำ ยู่จินเชียงถูกขีดเส้นทับแล้วหนึ่งชื่อ แต่แทนที่นางจะรู้สึกโล่งใจ ใบหน้าของซีฮันกลับเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม

 ตงเปียนยืนอยู่ด้านข้าง มองแผนผังนั้นด้วยความรู้สึกทั้งยำเกรงและหวาดหวั่น เพราะเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าฮองเฮามิได้มองเรื่องนี้เป็นการแก้แค้นเพียงครั้งคราว แต่มองเหมือนสงครามที่ต้องชนะอย่างหมดจด

“เหนียงเหนียง ยู่จินเชียงถูกส่งเข้าตำหนักเย็นแล้วพ่ะย่ะค่ะ คนของนางถูกแยกสอบทั้งหมด หมอหลวงซ่งเหวินเองก็ยืนยันว่าพิษในโอสถเกี่ยวข้องกับนางโดยตรง” ตงเปียนรายงานเสียงเบา

ซีฮันพยักหน้า แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ชื่อของเข่อชิงหวงกุ้ยเฟย “นางแพ้ เพราะนางลงมือเองมากเกินไป”

ตงเปียนขมวดคิ้ว “แต่นางไม่ยอมซัดทอดเข่อชิงเลยพ่ะย่ะค่ะ ทั้งที่ทุกคนก็พอดูออกว่าคงมีผู้บงการ”

“เพราะนางยังกลัวคนที่อยู่ข้างหลังมากกว่ากลัวตำหนักเย็น” ซีฮันตอบอย่างสงบ “คนที่ยอมรับผิดแทนผู้อื่นมีอยู่สองประเภท หนึ่งคือภักดีจนโง่เขลา สองคือถูกบีบให้ไม่มีทางเลือก ยู่จินเชียงไม่ใช่คนโง่ ดังนั้นจึงเหลือเพียงอย่างหลัง”

ตงเปียนนิ่งไป “หมายความว่าครอบครัวของนางอาจถูกจับเป็นตัวประกันหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่จำเป็นต้องจับตัวจริง ๆ เพียงแค่ทำให้รู้ว่าหากนางพูด ชีวิตคนทั้งตระกูลจะไม่เหลือ เท่านี้ก็พอแล้ว” ซีฮันใช้ปลายนิ้วแตะชื่อเข่อชิงเบา ๆ “เข่อชิงไม่ได้ใช้คนด้วยน้ำใจ แต่นางใช้ความกลัว ความโลภ และจุดอ่อนผูกคอทุกคนไว้ ใครทำงานให้นางก็เหมือนได้ขึ้นเรือใหญ่ แต่หากคิดกระโดดลงน้ำ เรือใหญ่นั้นจะหันกลับมาบดให้จมหาย”

ตงเปียนมองฮองเฮาด้วยความตกใจเล็กน้อย เขาเคยเห็นซีฮันคนเก่าถูกกดดันจนแทบไม่กล้าเงยหน้า แต่สตรีตรงหน้ากลับมองทะลุโครงสร้างอำนาจของวังหลังได้ราวกับเปิดหลังคาดูด้านในทั้งหมด “ถ้าเช่นนั้นต่อไปพระองค์จะจัดการเข่อชิงเลยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

ซีฮันหัวเราะเบา ๆ แต่เสียงหัวเราะนั้นไม่มีความรื่นรมย์ “หากเจ้าจะรื้ออาคารใหญ่ เจ้าจะเริ่มจากยอดหลังคาหรือ”

ตงเปียนก้มหน้าคิด “ไม่พ่ะย่ะค่ะ ต้องเริ่มจากส่วนที่รับน้ำหนักและทางเชื่อม”

“ถูกต้อง เข่อชิงคือเงาของเสนาบดีใหญ่ หากข้าฟันเงา เงาย่อมไม่เจ็บ ข้าต้องหันไปดูว่าแสงมาจากที่ใด และตัวจริงยืนอยู่ตรงไหน”

นางหยิบพู่กันขึ้นมา แล้วลากเส้นจากชื่อเข่อชิงไปยังคำว่า เสนาบดีใหญ่เข่อเจิ้งเหอ ที่เขียนไว้ด้านข้าง

“นางไม่ได้เป็นเพียงสนมโปรด แต่นางเป็นสะพานของตระกูลเข่อที่ทอดเข้ามาในวังหลัง”

ตงเปียนก้มมองแผนผังแล้วรู้สึกเย็นวาบในอก

 “เช่นนั้นเรื่องนี้มิใช่แค่ศึกของสนมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ตั้งแต่แรกก็ไม่ใช่” ซีฮันกล่าวชัดถ้อยชัดคำ

“สนมทั้งเจ็ดเป็นเพียงดอกไม้ที่ปลูกไว้บนผิวดิน คนที่รดน้ำ พรวนดิน และเลือกว่าจะให้ดอกใดบานหรือร่วง คือขุนนางที่อยู่หลังม่าน ยู่จินเชียงมีพิษ เซียนรื่อหงมีปาก เข่อชิงมีอำนาจ ทั้งหมดถูกจัดวางให้คานกันและคอยกัดกินข้า เมื่อฮองเฮาอ่อนแอ วังหลังก็กลายเป็นสนามของพวกเขา เมื่อข้าตาย ตำแหน่งนี้จะเปิดทางให้คนของตระกูลเข่อก้าวขึ้นมาแทน”

ตงเปียนกำหมัดแน่น “พวกเขาช่างบังอาจนัก”

“บังอาจเพราะเคยทำสำเร็จมาหลายครั้ง”

ซีฮันหลุบตาลงมองถ้วยชาที่วางอยู่ด้านข้าง

“ร่างเดิมของข้าไม่เคยมีโอกาสสู้ นางถูกทำให้เจ็บ ถูกทำให้กลัว ถูกทำให้เชื่อว่าการอดทนคือคุณธรรมของฮองเฮา แต่แท้จริงแล้วการอดทนโดยไม่ตอบโต้ คือการยื่นคอให้ผู้อื่นเชือดซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

คำพูดนั้นทำให้ตงเปียนน้ำตาคลอ เขาคิดถึงฮองเฮาคนเก่าที่เคยยิ้มฝืนแม้ถูกเหยียดหยาม คิดถึงคืนที่นางไอเป็นเลือดแต่ยังบอกเขาว่าไม่ควรกล่าวโทษเหล่าสนมเพราะทุกคนอยู่ในวังเดียวกัน ความเมตตาของนางกลายเป็นบันไดให้ผู้อื่นเหยียบขึ้นไป และสุดท้ายก็เกือบแลกด้วยชีวิต