บทที่ 13 พระสวามีคือฮ่องเต้

พระสุรเสียงของเฉียนหลงราวติดขัดเพราะพระองค์ก็ทรงเคอะเขินต่อการได้พบพระชายาเอกซึ่งตอนนี้นางช่างแตกต่างไปจากวันวาน น้ำเสียงของนางมั่นคงกว่าเดิม ไม่ฟูมฟายพร่ำเพ้อและพระพักตร์นั้นอมชมพูงามจับพระทัยยิ่งนัก และขณะเดียวกัน ลิลลี่ในร่างของซีฮันฮองเฮาก็มีโอกาสได้เห็นใบหน้าของกษัตริย์ผู้เลื่องชื่อเรื่องการเป็นนักรักในประวัติศาสตร์ เธอไม่รู้เรื่องราวของเฉียนหลงโดยละเอียดลออ แต่ก็เคยสนใจเรื่องของจักพรรดิผู้นี้ และไม่นึกเลยว่าการต้องมาเผชิญหน้ากับเขาทำให้เธอได้เห็นชัด ๆ ว่าเฉียนหลงฮ่องเต้เป็นบุรุษผู้สง่างามและเพียบพร้อมด้วยคุณสมบัติของความเป็นกษัตริย์อย่างแท้จริง พระองค์สง่าและงามดั่งเทพ เรือนกายนั้นแข็งแกร่งและทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวถึงจิตวิญญาณ แต่...ก็อดนึกถึงวีรกรรมเรื่องรักซึ่งถ้าหากเป็นคนในศตวรรษที่ 21 เขาก็เป็นคาสโนว่าที่สาว ๆ ใฝ่ฝันถึง หล่อ รวยและเพอร์เฟ็ค เกินชายใด นี่ทำไมเธอถึงได้เคลิบเคลิ้มและหวั่นไหวไปกับรูปลักษณ์ของกษัตริย์จอมเจ้าชู้ด้วยนะ ลิลลี่เตือนตัวเองว่าเธอไม่เคยให้อภัยผู้ชายหลายใจ แต่ที่ต้องทำดีต่อหน้าตอนนี้เพราะเธอไม่มีทางเลือกต่างหาก เธอไม่ใช่ลิลลี่ ชุง สถาปนิกสาวที่ทั้งเก่งกล้าสามารถเทียบเท่าชายอกสามศอกในสหัสวรรษใหม่ นี่คือยุคที่สตรีต้องอยู่ใต้อาณัติของสามีและบุรุษเท่านั้นคือผู้เป็นใหญ่ คิดแล้วคับอกคับใจหากสิ่งที่ทำได้คือปรายยิ้มหวานละมุนต่อหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้

“เช่นนั้นแล้วก็ขอเชิญเสด็จพี่ทรงประทับก่อนเถิดเพคะ”

นางทอดน้ำเสียงหวานรื่นหู เฉียนหลงค่อย ๆ หย่อนพระวรกายทรงประทับลงบนแท่นบรรทมที่ประดับประดาด้วยดอกไม้งามสะพรั่ง สักครู่พระองค์ก็ขมวดพระขนงพร้อมทั้งตรัสถาม

“กลิ่นอะไรรึ...เป็นกลิ่นหอมหวานเหลือเกิน”

“หม่อมฉันจุดเทียนหอมเพคะ เพื่อพระองค์จะได้รื่นรมย์ยามอยู่ในห้องนี้”

“แล้วเจ้าจะไปไหน?” เฉียนหลงดึงมือฮองเฮาที่กำลังจะผละห่าง ลิลลี่เกิดอาการกระตุกก่อนยิ้มและเอ่ยตอบว่า

“หม่อมฉันจะไปนั่งที่ตรงนั้นเพคะ” เธอชี้นิ้วไปยังเก้าอี้มุมห้องหากแต่ฮ่องเต้กลับรวบเอวอ้อนแอ้นไว้และรวบตัวเธอเข้าไปนั่งข้างๆ

“นั่งตรงนี้ล่ะ อยู่ข้าง ๆ ข้าไม่ต้องไปนั่งในที่ห่างไกล”

“ห่างไกลที่ไหนเพคะ ถึงอย่างไรหม่อมฉันก็ยังเห็นพระพักตร์ของพระองค์”

ลิลลี่ตัวแข็งและเกิดอาการเหมือนกำลังกลั้นลมหายใจ เธอนึกถึงคำพูดของตงเปียน

“แต่ก่อนฮ่องเต้มิเคยใส่พระทัยฮองเฮา เพราะคิดว่าฮองเฮาอ่อนแอและเป็นสตรีที่น่าเบื่อหน่าย และอีกเหตุผลหนึ่งที่ฮ่องเต้ทรงละเลยพระองค์ก็เพราะการอภิเษกระหว่างฮองเฮาและฮ่องเต้เกิดจากเหตุผลทางการเมืองด้วยเพคะ”

อ่อนแอและน่าเบื่อหน่ายอย่างนั้นหรือ...ลิลลี่นึกถึงคำพูดนี้แล้วเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันใด แต่ก่อนเฉียนหลงไม่เคยใส่ใจพระชายาเอก แต่ที่เธอเผชิญอยู่ในตอนนี้คือการตกอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของกษัตริย์นักรักที่คอยแต่จะทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวตลอดเวลา...อย่าเพิ่งใจอ่อนยินยอมง่าย ๆ เธอแค่อยากรู้เท่านั้นว่าถ้าลองเล่นตัวบ้างแล้วเขาจะทำยังไง และมากกว่าเหตุผลใด ๆ คือ เธอ ไม่ใช่ ซีฮัน

“ซีฮัน...เราไม่เคยพูดดีกันเลยสักครั้ง นับตั้งแต่เจ้าไม่สบาย”

เฉียนหลงทรงกระซิบกระซาบ ลิลลี่ขนลุกขนชัน มันเป็นอารมณ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงเวลาที่เธออยู่กับเคไนน์ แฟนหนุ่มจอมเจ้าชู้ที่จริง ๆ แล้วเธอยังไม่เคยยอมให้เขาล่วงเกินนอกจากจูบและกอดรัดเท่านั้น ก็เพราะเธอกับเขาเป็นแฟนกัน แต่...ซีฮันฮองเฮากับฮ่องเต้เฉียนหลงเป็นสามีภรรยากันถูกต้องโดยพฤตินัย...เอิ่ม...เธอต้องยอมให้เขากอด และ ทำอะไรต่อมิอะไรอย่างที่เขาอยากทำก็ได้...อย่างนั้นเหรอ? ลิลลี่ปรายยิ้มทั้งที่หัวใจเต้นแรง

“ตอนนี้หม่อมฉันสบายดีแล้ว...เสด็จพี่เพคะ หม่อมฉันอยากออกไปสูดอากาศข้างนอกเพคะ”

“พี่จะพาเจ้าออกไป”

“จริงหรือเพคะ” เธอหน้าตื่น เฉียนหลงแย้มสรวล

“จริง...แต่ว่าเจ้าจะยังมิได้ไปไหน นอกเสียจากต้องไปอยู่ที่ตำหนักต้องห้ามในสวนบุปชาติที่พี่สร้างขึ้น”

“ตำหนักต้องห้าม...สวนบุปชาติอย่างนั้นหรือเพคะ”

            “พระองค์จะทรงให้หม่อมฉันเปลี่ยนที่อยู่หรือเพคะ?”

“จะว่าเช่นนั้นก็ได้ แต่ก็เพียงชั่วคราวเท่านั้นในช่วงเวลาที่เจ้าต้องถือศีลและเก็บตัวอยู่ในตำหนักตามที่โหรหลวงบอก”

“โหรหลวงหรือเพคะ?” ฮองเฮาขมวดคิ้วซ้ำอีกก่อนได้รับอรรถาธิบายว่า

“โหรหลวงเข้าเฝ้าพี่วันนี้และบอกเกี่ยวกับชะตาบ้านเมือง มันมีความเกี่ยวข้องกับเหตุที่เกิดขึ้นกับเจ้า เพราะเป็นอาเพศและหนทางปัดเป่าคือต้องให้เจ้าถือศีลอยู่ในตำหนักต้องห้ามเป็นเวลาสามสิบราตรี”

“เยอะม๊าก...เอ๊ย...นานเหลือเกินเพคะ”