บทที่ 8

ตงเปียนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนนึกขึ้นได้ “เหนียงเหนียงหมายถึง...หมอหลวงซ่งเหวิน”

ซีฮันพยักหน้า ความทรงจำของร่างเดิมทำให้นางจำได้ว่า ซ่งเหวินเคยเป็นหมอประจำกองทัพของตระกูลซี ก่อนถูกย้ายเข้าวังหลวงเมื่อหลายปีก่อน แม้ไม่ได้ใกล้ชิดฮองเฮา แต่ก็ไม่เคยแสดงตัวเข้าข้างฝ่ายใด

“เขายังซื่อสัตย์หรือไม่”

ตงเปียนตอบทันที “ซ่งหมอหลวงไม่ชอบประจบผู้ใด จึงถูกลดความสำคัญมาหลายปี”

“เช่นนั้นก็ดี”

ซีฮันห่อถ้วยยาอีกครั้ง “คนที่ไม่มีใครเห็นค่า ย่อมไม่มีใครระวัง”

นางยื่นห่อผ้าให้ตงเปียน

“คืนนี้หลังยามสาม เจ้าจงปลอมตัวเป็นขันทีส่งของ แล้วนำถ้วยนี้ไปให้เขาตรวจ อย่าให้ผู้ใดเห็น”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“จำไว้” ซีฮันจ้องตาเขา “หากมีคนสะกดรอยตาม ให้ทิ้งถ้วยทันที”

ตงเปียนตกใจ “แต่หลักฐาน...”

“หลักฐานหายไปยังหาใหม่ได้”

ซีฮันตอบหนักแน่น “แต่คนของข้า ห้ามตาย”

ตงเปียนก้มศีรษะทันที “กระหม่อมจะกลับมาพร้อมความจริงพ่ะย่ะค่ะ”

คืนนั้นพระราชวังเงียบสงัด ตงเปียนเปลี่ยนเป็นชุดขันทีชั้นผู้น้อย ใช้หมวกใบใหญ่ปิดบังใบหน้า แล้วเดินออกจากตำหนักฮองเฮาผ่านทางเดินด้านหลัง

ระหว่างทาง เขาเปลี่ยนเส้นทางถึงสามครั้ง เดินอ้อมโรงครัว ผ่านสวนหิน ก่อนเลี้ยวเข้าประตูเล็กที่หมอหลวงใช้เข้าออก ซ่งเหวินกำลังนั่งอ่านตำราสมุนไพรใต้แสงตะเกียง เมื่อเห็นตงเปียน เขารีบลุกขึ้น

“ขันทีตง เหตุใดจึงมาดึกดื่นเช่นนี้”

ตงเปียนไม่เสียเวลา เขาปิดประตูทันที ก่อนวางห่อผ้าไว้บนโต๊ะ

“หมอซ่ง ช่วยฮองเฮาด้วย”

ซ่งเหวินเปิดผ้าออกช้า ๆ เมื่อเห็นถ้วยยา สีหน้าของเขาเปลี่ยนทันที

“นี่คือ...”

“ถ้วยโอสถที่ฮองเฮาเสวยก่อนประชวร”

หมอหลวงชราขมวดคิ้ว

“เจ้าต้องการให้ตรวจสิ่งใด”

“ทุกอย่าง”

ซ่งเหวินพยักหน้า ก่อนหยิบเข็มเงิน แปรงขนอ่อน และขวดน้ำยาหลายชนิดออกมา

เขาใช้แปรงปัดตะกอนที่ติดก้นถ้วยอย่างเบามือ ก่อนละลายในน้ำใส

ผ่านไปครู่หนึ่ง เข็มเงินที่จุ่มลงในน้ำเริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำ

ตงเปียนเบิกตากว้าง “มีพิษจริงหรือ”

ซ่งเหวินยังไม่ตอบ เขาหยิบผงสีขาวโรยลงไปอีกชนิด ทันใดนั้น น้ำในถ้วยกลับกลายเป็นสีเขียวหม่น หมอหลวงสูดหายใจลึก

“ไม่ใช่พิษจากพืช”

“แล้วคืออะไร”

ซ่งเหวินมองของเหลวตรงหน้าอย่างเคร่งเครียด “พิษจากสัตว์”

ตงเปียนหน้าซีด “สัตว์ชนิดใด”

ซ่งเหวินใช้นิ้วแตะเพียงเล็กน้อย ก่อนดมกลิ่น “มีอย่างน้อยสามชนิด”

เขาหยิบตำราขึ้นเปิดอย่างรวดเร็ว “พิษงูเขียว...พิษแมงป่องดำ...และพิษคางคกภูเขา”

ตงเปียนแทบทรุด “ผสมกันได้ด้วยหรือ”

“ได้” หมอหลวงถอนหายใจ “แต่ต้องเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญมาก”

เขาหันมองตงเปียน “พิษนี้ไม่ได้ทำให้ตายทันที”

“เช่นนั้นหรือ”

“มันจะค่อย ๆ ทำลายหัวใจ เส้นลมปราณ และอวัยวะภายใน”

ซ่งเหวินหลุบตาลง “เมื่อคนไข้ตาย ทุกคนจะคิดว่าเป็นโรคเก่ากำเริบ”

ตงเปียนกำหมัดแน่น ทุกอย่างตรงกับที่ฮองเฮาคาดไว้ หมอหลวงเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนพูดเสียงเบา

“คนที่ผสมพิษชนิดนี้ได้...ทั้งวังหลวงมีไม่กี่คน”

“ผู้ใด”

ซ่งเหวินมองประตู ก่อนลดเสียงลงอีก “ยู่จินเชียงกุ้ยเฟย”

ตงเปียนรู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างเย็นเฉียบ แม้ทุกคนสงสัยอยู่แล้วแต่การได้รับการยืนยันจากหมอหลวงทำให้เรื่องนี้กลายเป็นความจริง ซ่งเหวินรีบห่อถ้วยกลับคืน

“รีบนำกลับไป”

“แล้วหมอจะ...”

“ข้าไม่เคยเห็นเจ้า” หมอหลวงตอบทันที “คืนนี้ไม่มีผู้ใดมาที่นี่”

ตงเปียนเข้าใจความหมาย เขารีบคารวะ “ขอบคุณ”

ก่อนรีบเดินกลับตำหนักฮองเฮา เกือบรุ่งสาง ตงเปียนกลับมาถึงตำหนักอย่างปลอดภัย ซีฮันยังไม่นอนนางกำลังนั่งอ่านตำราเก่าอยู่ใต้แสงโคม เมื่อเห็นขันทีคนสนิทกลับมา นางจึงปิดหนังสือทันที

“เป็นอย่างไร”

ตงเปียนคุกเข่าลง “เหนียงเหนียงทรงคาดไว้ไม่ผิด”

เขาเล่าทุกอย่างที่หมอซ่งตรวจพบอย่างละเอียด ซีฮันหลับตาลงครู่หนึ่ง ทุกอย่างเริ่มต่อกันเป็นภาพ พิษจากสัตว์ร้าย หมอยาผู้เชี่ยวชาญ ยู่จินเชียง นางลืมตาขึ้นอีกครั้ง

“ยังไม่พอ”

ตงเปียนชะงัก “พ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าต้องรู้ว่าโอสถนี้ออกจากตำหนักใด ผ่านมือผู้ใด และผู้ใดเป็นคนอนุมัติ”

นางลุกขึ้นเดินไปยังชั้นหนังสือ จากความทรงจำของร่างเดิม ฮองเฮามีสิทธิ์ตรวจบัญชีโอสถของวังหลังได้ เพียงแต่ไม่เคยสนใจ ซีฮันหยิบสมุดบัญชีเล่มหนาสีดำออกมาจากตู้ ฝุ่นเกาะหนาแสดงว่าไม่มีผู้ใดเปิดมันมานานแล้ว นางค่อย ๆ พลิกทีละหน้า บันทึกชื่อสมุนไพร วันเบิก ตำหนักผู้รับ ลายมือผู้อนุมัติ ทุกอย่างเป็นระเบียบจนกระทั่งถึงหน้าของเดือนก่อน ปลายนิ้วของซีฮันหยุดนิ่ง ตงเปียนรีบเดินเข้ามา

“เหนียงเหนียง พบสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ซีฮันไม่ได้ตอบทันที นางใช้นิ้วแตะชื่อหนึ่งในบัญชี ใต้รายการเบิกสมุนไพรหายากหลายชนิด มีลายมือกำกับเอาไว้ชัดเจน

'รับโอสถพิเศษสำหรับถวายฮองเฮา'

และในช่องผู้เบิกนั้น มีชื่อที่นางกำลังตามหาเขียนไว้ด้วยหมึกสีดำอย่างเด่นชัด

“ยู่จินเชียงกุ้ยเฟย”

หมอยาในคราบอัครเทวี

รุ่งเช้าของวันที่สามหลังพิธีถวายพระพร ท้องฟ้าเหนือพระราชวังยังถูกปกคลุมด้วยหมอกสีขาวบาง ซีฮันนั่งอยู่ริมหน้าต่างตำหนักฮองเฮา พลางทอดสายตามองสวนเหมยที่กำลังผลิดอกท่ามกลางความหนาวเย็น แม้ร่างกายจะยังไม่ฟื้นคืนเต็มที่ แต่สีหน้าของนางกลับสงบนิ่งราวกับทุกสิ่งอยู่ในการคำนวณเรียบร้อยแล้ว บนโต๊ะด้านหน้าวางบัญชีโอสถที่ตงเปียนนำกลับมาเมื่อคืน เปิดค้างอยู่หน้าที่มีชื่อของยู่จินเชียงกุ้ยเฟยเขียนด้วยหมึกดำชัดเจน ใต้รายชื่อมีตราประทับรับโอสถพิเศษสำหรับถวายฮองเฮา ทุกอย่างกำลังชี้ไปยังหญิงผู้เชี่ยวชาญด้านพิษ แต่หลักฐานเพียงเท่านี้ยังไม่อาจทำให้นางล้มลงได้

ซีฮันปิดสมุดบัญชีอย่างแผ่วเบา ก่อนหันไปมองตงเปียน “หากข้าถือบัญชีเล่มนี้ไปกล่าวหานางต่อหน้าฮ่องเต้ เจ้าคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

ตงเปียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ “ยู่จินเชียงจะปฏิเสธพ่ะย่ะค่ะ นางจะอ้างว่าโอสถเป็นเพียงยาบำรุง ส่วนหมอหลวงที่เกี่ยวข้องก็ล้วนเป็นคนของเข่อชิงหวงกุ้ยเฟย”

“ถูกต้อง” ซีฮันยิ้มบาง “คนฉลาดไม่เคยใช้หลักฐานเพียงชิ้นเดียว เพราะเมื่ออีกฝ่ายทำลายได้ เกมก็จบ”

นางลุกขึ้นเดินช้า ๆ ไปยังชั้นวางเครื่องกระเบื้อง หยิบถ้วยชาลายเมฆสีขาวสองใบขึ้นมา วางเคียงกันบนโต๊ะ หากมองเผิน ๆ ทั้งสองใบเหมือนกันทุกประการ แต่เมื่อพลิกดูใต้ก้นถ้วยจะพบว่าหนึ่งใบมีรอยแต้มหมึกสีทองเล็กกว่าปลายเข็ม ซ่อนอยู่ในลายดอกบัว

“ตงเปียน วันนี้ข้าจะเล่นละคร”