บทที่ 8 เรียนรู้ในร่างใหม่

เมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของฮองเฮาทำให้ขันทีหนุ่มซึ่งตอนนี้เหงื่อกาฬซึมไปทั่วถึงกับลอบถอนใจ เขาคลานเข้าไปและคุกเข่าลงข้าง ๆ พระอัครมเหสี ลิลลี่ในร่างของสตรีผู้สูงศักดิ์กว่าผู้ใดในแผ่นดินแห่งยุคราชวงศ์ชิงก้มลงมองตัวเองอีกครั้ง น้ำตาของเธอเหือดแห้ง นัยน์ตาฉายประกายกล้าขึ้น ในเมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นแล้วโดยไม่คาดฝันสิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือยอมรับ ทั้งที่ไม่อยากยอมรับ มันช่างเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์นี่ถ้าหากเธอกลับไปสู่ยุคปัจจุบันได้เวลานี้แล้วไปเที่ยวเล่าให้ใครต่อใครฟังว่าเธอตายแล้วมาอยู่ในร่างของราชินีแห่งจักรพรรดิในยุคโบราณคงมีคนพาเธอไปโรงพยาบาลบ้าเป็นแน่ ซึ่งคิดอีกทีมันคงเป็นไปไม่ได้แล้วที่เธอจะกลับไปสู่ร่างเดิม ในเมื่อเธอตายไปแล้ว ฉะนั้น เธอควรต้องค่อย ๆ ปรับตัวเอง แต่...มันจะเป็นยังไงต่อไปล่ะ ยุคโบราณช่างต่างกับยุคที่เธอเคยมีชีวิตอยู่อย่างสิ้นเชิง มันจะเหมือนในนิยายทะลุมิติที่เคยอ่านหรือเปล่า สารพัดคำถามเกิดขึ้นในใจหากแต่ลิลลี่ในร่างฮองเฮาก็กล่าวกับขันทีหนุ่ม

“ตงเปียน...นาย...เอ้อ...เจ้าน่ะเป็นผู้คอยรับใช้ฮองเฮาอย่างนั้นเหรอ”

ตงเปียนก้มหน้า “พะย่ะค่ะ...หม่อมฉันคือผู้คอยเฝ้าถวายงานและรับใช้เบื้องพระยุคลบาท และใกล้ชิดพระองค์กว่าผู้ใด”

“เจ้าเป็นขันทีใช่ไหม?”

“พะย่ะค่ะ”

“ขันทีคือผู้ที่ปราศจาก...เอิ่ม...เครื่องเพศชายแล้ว นี่เจ้าตัดออกแล้วใช่ไหม”

“ก็ใช่...พะย่ะค่ะ”

“เจ้าควรจะตอบรับฉัน...เอ้อ...ข้าว่า...เพคะ”

คราวนี้ตงเปียนนิ่วหน้า “หืมม์?...ได้หรือพะย่ะค่ะ”

“ข้าไม่ชอบให้เจ้าพูดคำนี้ มันเป็นคำที่พวกผู้ชายเขาพูดกัน เจ้าน่ะไม่หลงเหลือความเป็นชายแล้ว และอยู่ใกล้ข้าเช่นนี้ ข้าถือว่าเจ้าเป็นนางกำนัลของข้า”

ถึงไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็พยักหน้ารับ “อ้า...เอ้อ...เพคะ”

“ดีมาก...ถือว่าเราสนิทกันแล้วนะ ตงเปียนที่รักของข้า ข้าอยากรู้ว่า...ข้า...เป็นยังไง”

ขันทีหนุ่มย่นคิ้วแต่ก็เข้าใจว่าพระอาการประชวรของฮองเฮาอาจทำให้พระองค์ทรงหลงลืมตัวตน ตงเปียนจึงกราบทูลว่า

“พระองค์ก็คือฮองเฮาซีฮัน เป็นพระอัครมเหสีเอกของฮ่องเต้เฉียนหลงผู้เกรียงไกร พระองค์ทรงดำรงพระอิศริยยศอยู่เหนือพระสนมของฮ่องเต้นับร้อย”

“ใช่...ข้าเคยอ่านประวัติศาสตร์และรู้ว่าเฉียนหลงฮ่องเต้เป็นนักรักบันลือโลก”

“อะไรคือบันลือโลกหรือเพคะ”

“ก็โด่งดังยังไงล่ะ เป็นที่รู้จักของคนทั่วไป”

“ฮ่องเต้ทรงมีพระราชอำนาจล้นเหลืออยู่แล้วเพคะฝ่าบาท”

“หากเป็นเช่นนั้นใยเจ้าจึงบอกว่ามีผู้ปองร้ายข้าล่ะ หากพระองค์มีอำนาจล้นเหลือจริงๆ ก็ต้องปกป้องพระมเหสีของพระองค์ได้มิใช่รึ”

เมื่อสิ้นคำถามตงเปียนก็เหลียวซ้ายแลขวาก่อนขยับเข้าไปนั่งใกล้ฮองเฮาพลางพูดด้วยเสียงต่ำๆ

“ศัตรูภายนอกนั้นมิได้น่าหวั่นเกรงเท่าศัตรูภายใน”

“ศัตรูภายในอย่างนั้นเหรอ?”

“ฮองเฮาทรงรับฟังหม่อมฉัน นับแต่ตงเปียนเข้ามาคอยถวายการรับใช้พระองค์มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นในเขตพระราชฐานชั้นใน และยิ่งเรื่องราวในวังหลังล้วนซับซ้อนซ่อนเงื่อนอย่างที่ใคร ๆ ก็คาดไม่ถึง แต่ขอพระองค์ทรงไว้วางพระทัยตงเปียนจะกราบทูลแต่ความจริงที่พระองค์มิทรงทราบ”

“ใช่...ตอนนี้ข้าจดจำอะไรแทบไม่ได้เลย”

“นั่นเป็นเพราะพระองค์ทรงพระประชวรเป็นเวลายาวนานเกือบครึ่งปี”

“ครึ่งปี!”

“เพคะ...แต่ขอพระองค์อย่าทรงตกพระทัย พระองค์อาจประชวรนานเกินไปจนหลงลืมหลายสิ่งหลายอย่างก็เป็นได้”

ตงเปียนลดเสียงต่ำลงอีกราวกับว่าไม่อยากให้สิ่งที่ตนพูดล่องลอยออกไปด้านนอก ลิลลี่คอยรับฟังด้วยใจจดจ่อ ตอนนี้เธอลืมความอยากตายของตัวเองไปจนหมด เหลือเพียงความใคร่รู้เรื่องราวของ ซีฮัน สตรีที่เธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เธอพยักหน้าและแสร้งพูดไปว่า

“ข้าไม่สบายยาวนานขนาดนั้น แล้วมันมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้างนอกตำหนักนี่ แล้วข้าไม่สบายเป็นอะไร...ตงเปียน...เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม ข้าอยากฟื้นความทรงจำของตัวเอง”

“เรื่องราวของพระองค์นั้นมากมายนัก แต่หม่อมฉันจะช่วยฟื้นความจำของพระองค์ แต่เหนืออื่นใดฮองเฮาคงยังจำฐานันดรของพระองค์ได้ พระองค์คือผู้มีพระราชอำนาจอำนาจเหนือสตรีใดทุกนางในวังหลัง ยกเว้นเสียก็แต่ฮองไทเฮา”

“แม่...เอ๊ย...พระมารดาของฮ่องเต้ซีนะ”