Se connecterPartager
ตอนที่ 2
Date de publication:
2026-06-29 11:02:59ปี๊นนนน!
รถทั้งคันสั่นสะเทือนอย่างแรง คนขับสบถด้วยความตกใจ “รถบรรทุก!” อันฉีเงยหน้าขึ้นทันที เห็นแสงไฟหน้ารถขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาจากทางแยกด้วยความเร็วสูง ฝนที่ตกหนักขึ้นทำให้ถนนลื่น รถเจ้าสาวเบรกกะทันหันจนล้อเสียดสีกับพื้นดังแหลม
“กรี๊ด!” หลินหลินร้องสุดเสียง
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินกว่าที่อันฉีจะทันตั้งตัว แรงกระแทกมหาศาลพุ่งเข้าชนด้านข้าง รถทั้งคันพลิกคว่ำอย่างรุนแรง โลกในสายตาของเธอหมุนกลับหัว เสียงกระจกแตก เสียงโลหะบิดเบี้ยว เสียงร้องของผู้คน และเสียงฝนกระหน่ำปะปนกันจนแยกไม่ออก
ช่อดอกไม้หลุดจากมือ กลีบลิลลี่สีขาวกระจัดกระจายกลางเศษกระจก
ร่างของอันฉีกระแทกกับเบาะและประตูรถอย่างแรง ความเจ็บแล่นไปทั่วร่างจนเธอแทบหายใจไม่ออก เลือดอุ่นไหลลงมาตามขมับ เปรอะเปื้อนผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์
“เลสลี่...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว
เสียงรอบตัวค่อย ๆ ไกลออกไป เหมือนเธอกำลังจมลงสู่ก้นน้ำลึก ดวงตาพร่ามัวมองเห็นโทรศัพท์ตกอยู่ไม่ไกล หน้าจอแตกเป็นรอย แต่ยังสว่างอยู่ ข้อความจากเลสลี่ยังค้างอยู่บนหน้าจอ
‘พี่รอได้เสมอ’
อันฉีพยายามเอื้อมมือไปหาโทรศัพท์ ปลายนิ้วของเธอสั่นระริก แตะไม่ถึงเสียที น้ำตาไหลปะปนกับสายฝนที่สาดเข้ามาทางกระจกแตก
“ขอโทษ...” เธอกระซิบ “หนูไปไม่ถึง...”
ภาพในอดีตไหลย้อนเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์
วันที่เธอพบเลสลี่ครั้งแรกในโรงพยาบาล เขาพาคุณยายมารับยา ส่วนเธอเป็นเภสัชกรประจำห้องยา วันนั้นเขาถามเธออย่างสุภาพว่ายาตัวไหนต้องกินหลังอาหาร เธอเผลออธิบายยาวเกินไปจนเขายิ้มแล้วพูดว่า “คุณอธิบายเก่งจนผมอยากป่วยบ่อย ๆ”
จากวันนั้น เขาก็หาเรื่องมาพบเธอเรื่อย ๆ บางครั้งมาซื้อวิตามิน บางครั้งมาถามเรื่องยาสามัญ ทั้งที่ดูจากสายตาแล้ว เขาไม่ได้อยากรู้เรื่องยาเท่าไรนัก
วันหนึ่งอันฉีถามเขาตรง ๆ “คุณเฉิงคะ คุณตั้งใจมาหาฉันหรือเปล่า”
เลสลี่นิ่งไป ก่อนจะยิ้มเขิน ๆ “ถ้าผมบอกว่าใช่ คุณจะไล่ผมออกจากร้านยาไหม”
อันฉีหัวเราะ “ไม่ไล่ค่ะ แต่ครั้งหน้าซื้อยาให้น้อยลงก็ได้ เดี๋ยวกินเกินขนาด”
จากคนไข้ปลอม ๆ เขากลายเป็นคนรัก จากคนรักกลายเป็นเจ้าบ่าว และวันนี้ควรจะเป็นวันที่เธอได้จับมือเขาเดินเข้าสู่ชีวิตใหม่ แต่เธอกลับนอนอยู่กลางซากรถที่พลิกคว่ำ ในชุดเจ้าสาวเปื้อนเลือด เสียงไซเรนดังมาจากที่ไกล ๆ ผู้คนตะโกนโหวกเหวกอยู่รอบข้าง มีใครบางคนพยายามเปิดประตูรถ
“มีคนติดอยู่ข้างใน!”
“รีบเรียกรถพยาบาล!”
“เจ้าสาวยังหายใจอยู่ไหม!”
ตอนที่ 2
ตื่นในร่างฮูหยินที่ถูกเกลียดอันฉีอยากตอบว่าเธอยังอยู่ อยากบอกให้ใครสักคนโทรหาเลสลี่ อยากบอกเขาว่าอย่ารออีกเลย แต่ริมฝีปากกลับขยับแทบไม่ไหว ในวินาทีสุดท้าย เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ชื่อของเลสลี่ปรากฏบนหน้าจอแตกละเอียด อันฉีมองมันทั้งน้ำตา เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เอื้อมมือไปแตะหน้าจอ ปลายนิ้วเปื้อนเลือดลากผ่านคำว่ารับสายได้สำเร็จ
“อันฉี?” เสียงเลสลี่ดังขึ้นทันที เต็มไปด้วยความร้อนรน “อันฉี อยู่ไหน ทำไมยังไม่ถึง พี่ได้ยินข่าวว่ามีอุบัติเหตุบนถนนเส้นนั้น เธออยู่ในรถคันนั้นหรือเปล่า ตอบพี่สิ!”
น้ำตาของอันฉีไหลหนักกว่าเดิม
“พี่...” เธอเปล่งเสียงออกมาแผ่วเบา
ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนเสียงเขาจะสั่น “อันฉี! เธอเป็นอะไร พี่จะไปหาเดี๋ยวนี้!”
“อย่า...ร้องไห้นะคะ”
“ไม่ พี่ไม่ฟัง เธอต้องรอพี่ เข้าใจไหม อันฉี เธอต้องรอพี่!”
อันฉีหลับตาลง ความหนาวเย็นค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่ในหัวใจกลับยังอุ่นเพราะเสียงของเขา
“หนู...ขอโทษ”
“ไม่ต้องขอโทษ อย่าพูดแบบนี้!” เลสลี่ตะโกน “อันฉี ฟังพี่นะ เราจะเข้าพิธีด้วยกัน เธอสัญญาแล้วไงว่าจะเดินมาหาพี่”
“หนูอยากไปหาพี่...” เธอกระซิบ “แต่คง...ไปไม่ถึงแล้ว”
“ไม่! อันฉี อย่าทิ้งพี่!”
เสียงของเขาแตกพร่า ทำให้หัวใจของเธอเจ็บยิ่งกว่าบาดแผลใด ๆ
อันฉีพยายามยิ้ม แม้เขาจะมองไม่เห็น “ถ้ามีชาติหน้า...พี่ต้องมารับหนูอีกนะ”
“ไม่เอาชาติหน้า พี่ต้องการเธอตอนนี้!”
“เลสลี่...หนูรักพี่” เสียงฝนกระหน่ำดังขึ้นราวกับฟ้าร้องไห้แทนเธอ ปลายสายมีเพียงเสียงสะอื้นของชายที่เคยเข้มแข็ง
“พี่ก็รักเธอ อันฉี พี่รักเธอ ได้ยินไหม พี่รักเธอ!”
Dernier chapitre
ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง ตอนที่ 140
“จะไปไหน”อันฉีหลุดหัวเราะเบา ๆ “ข้าจะลุกแล้วค่ะ”เหยียนเฟิงยังไม่ยอมปล่อย เขาซบหน้าลงตรงไหล่นางอย่างไม่สนใจภาพลักษณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น“ยังเช้าอยู่”“ท่านแม่ทัพ วันนี้ท่านมีประชุมเช้านะ”“ข้าไม่ไป”อันฉีเลิกคิ้ว “อีกแล้วหรือคะ?”ตั้งแต่บ้านเมืองสงบ เหยียนเฟิงก็เริ่ม “ขี้เกียจ” มากขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะเวลาที่อยู่กับนาง เหยียนเฟิงลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนมองนางนิ่ง แม้ผ่านมาหลายปี แต่สายตาที่เขามองนางกลับยังอ่อนโยนเหมือนวันแรก“ข้าอยากอยู่กับเจ้า”หัวใจของอันฉียังคงเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ยินคำตรงไปตรงมาเช่นนี้ นางจึงยิ้มขำ“คนทั้งเมืองคงไม่เชื่อแล้วว่า ท่านคือแม่ทัพผู้เย็นชา”เหยียนเฟิงยกมุมปากขึ้นบาง ๆ “ข้าไม่เคยเย็นชากับเจ้า”คำตอบนั้นทำให้อันฉีหัวเราะออกมาอีกครั้ง สุดท้าย เหยียนเฟิงก็ยอมลุกจากเตียงอย่างเสียไม่ได้แต่ยังคงเดินตามนางไปทั่วเรือนเหมือนเดิม หนิงเอ๋อที่ยกอาหารเช้าเข้ามาถึงกับส่ายหน้า
ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง ตอนที่ 139
เขาหยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ “ข้าเต็มใจ”หัวใจของอันฉีสั่นเบา ๆ แม้จะอยู่ด้วยกันมานาน แต่บางครั้งคำพูดตรงไปตรงมาของเขาก็ยังทำให้นางเขินได้เสมอ เมื่อกลับถึงเรือน อาหารกลางวันถูกจัดไว้เรียบร้อยแล้ว อันฉีนั่งลงตรงโต๊ะ ก่อนพบว่าอาหารเกือบทั้งหมดเป็นของที่นางชอบ นางเลิกคิ้ว“ท่านสั่งครัวอีกแล้ว?”เหยียนเฟิงนั่งลงข้างนางอย่างสงบ“อืม”“เช่นนั้นของที่ท่านชอบเล่า”“ข้ากินอะไรก็ได้”อันฉีถอนหายใจ “ไม่ได้” นางหยิบตะเกียบตักอาหารใส่ชามเขา “ต่อไปนี้ห้ามตามใจข้าคนเดียว”เหยียนเฟิงมองชามตัวเองเงียบ ๆ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นบาง ๆ“อืม”หนิงเอ๋อที่ยืนอยู่ด้านหลังแอบยิ้มจนปิดไม่มิด ตอนนี้ทั้งจวนต่างรู้กันดีว่าแม้แม่ทัพหลี่จะดูน่าเกรงขามแค่ไหนแต่หากฮูหยินพูด เขาก็ยอมทุกอย่างอยู่ดี ระหว่างกินอาหาร อันฉีจู่ ๆ ก็พูดขึ้น“พรุ่งนี้ข้าอยากไปตลาด”เหยียนเฟิงเงยหน้า “ไปทำอะไร”“ซื้อผ้า&rd
ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง ตอนที่ 138
เด็กชายยิ้มกว้าง ก่อนรีบวิ่งกลับไปหาแม่ตัวเอง อันฉีมองดอกท้อในมือเงียบ ๆ ก่อนจู่ ๆ จะรู้สึกจุกในอกอย่างบอกไม่ถูกเมื่อก่อนในโลกเดิมของนาง ไม่มีใครมอบรอยยิ้มแบบนี้ให้เลย ไม่มีใครรอให้นางกลับบ้าน ไม่มีใครห่วงว่านางจะกินข้าวหรือยัง แต่ที่นี่กลับมีทุกอย่างที่นางเคยขาด เหยียนเฟิงเห็นนางเงียบไป จึงถามเบา ๆ“เจ้าคิดอะไรอยู่”อันฉีหันไปมองเขาก่อนยิ้มออกมาช้า ๆ“ข้ากำลังคิด…” นางก้าวเข้าไปจับมือเขาแน่น “ว่าข้าช่างโชคดีจริง ๆ ที่วันนั้นข้ามาอยู่ที่นี่”ดวงตาคมเข้มของเหยียนเฟิงอ่อนลง เขายกมือขึ้นลูบแก้มนางเบา ๆ“ข้าต่างหากที่โชคดี”อันฉีหัวเราะ “แม่ทัพหลี่เริ่มพูดหวานเก่งขึ้นทุกวัน”“เพราะภรรยาข้าชอบ”คำตอบนั้นทำให้นางทั้งขำทั้งเขินอีกครั้ง เมื่อกลับถึงจวน ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้ว แสงโคมสีอุ่นส่องอยู่ทั่วลานเรือนหนิงเอ๋อรีบวิ่งมาต้อนรับทันที“ฮูหยิน! วันนี้ครัวทำซุปที่ท่านชอบด้วยเจ้าค่ะ!”เฉินหยางเองก็เดินเข้ามาหัวเราะ
ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง ตอนที่ 137
“อืม” เขาก้มลงกระซิบข้างหูนางเบา ๆ “จนข้าเริ่มกลัวว่าจะมีคนแย่งเจ้าไป”ใบหน้าของอันฉีร้อนขึ้นทันที“ท่านนี่…”เหยียนเฟิงหัวเราะเสียงต่ำก่อนยื่นมือมากุมมือนางไว้ใต้โต๊ะอย่างแนบเนียน สัมผัสอุ่นนั้นทำให้อันฉียิ้มออกมาเงียบ ๆ ไม่ว่าโลกนี้จะเปลี่ยนไปเพียงใดมีสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือสายตาที่เหยียนเฟิงมองนาง สายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความหวงแหน และความภาคภูมิใจ หลังงานเลี้ยงจบ ทั้งสองเดินออกจากวังด้วยกันท่ามกลางแสงจันทร์ ลมฤดูใบไม้ผลิพัดเอื่อย ๆ อ่อนโยนกว่าฤดูหนาวที่ผ่านมา อันฉีเงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนยิ้มบาง“เหยียนเฟิง”“อืม?”“ข้าไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งชีวิตจะมาถึงจุดนี้”เขาหันมามองนาง อันฉียิ้มอ่อน “จากคนที่ไม่มีใครต้องการ กลายเป็นฮูหยินแห่งแผ่นดิน”เหยียนเฟิงหยุดเดินช้า ๆ ก่อนยกมือขึ้นลูบแก้มนางเบา ๆ “ไม่ใช่เพราะโชคชะตา” ดวงตาคมเข้มสบกับนางตรง ๆ “แต่เพราะเจ้าเหมาะสมกับมัน”หัวใจของอันฉีอุ่นวาบ นางจึงยิ้มออ
ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง ตอนที่ 136
ฮูหยินแห่งแผ่นดินฤดูหนาวผ่านพ้นไปอย่างช้า ๆ หิมะก้อนสุดท้ายละลายหายจากหลังคาเมืองหลวง เหลือเพียงสายลมอ่อนของต้นฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านท้องถนน หลังเหตุการณ์กบฏและการลอบสังหาร ทุกอย่างเริ่มกลับคืนสู่ความสงบ แต่ชื่อของ “ซูมี่” กลับยิ่งโด่งดังขึ้นเรื่อย ๆจากฮูหยินแม่ทัพกลายเป็นสตรีที่ผู้คนทั้งแผ่นดินกล่าวขาน นางช่วยองค์ชาย เปิดโปงกบฏ รักษาชาวบ้านและแม้แต่ในยามบ้านเมืองวุ่นวาย ก็ยังยืนหยัดเคียงข้างเหยียนเฟิงไม่เคยถอย จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งราชโองการจากวังหลวงก็มาถึงจวนแม่ทัพอีกครั้ง“รับราชโองการ!”เสียงขันทีดังขึ้นหน้าจวน ข้ารับใช้ทั้งจวนรีบคุกเข่าลงทันที อันฉีกับเหยียนเฟิงเดินออกมาพร้อมกัน วันนี้เหยียนเฟิงยังคงจับมือนางไว้แน่นเหมือนทุกครั้งขันทีหลวงยิ้มกว้างเมื่อเห็นทั้งคู่ เห็นได้ชัดว่า ข่าวเรื่องแม่ทัพหลี่ “หวงภรรยา” กลายเป็นเรื่องที่รู้กันทั่วเมืองหลวงไปแล้ว“ฮูหยินเอกซูมี่ รับราชโองการ!”อันฉีคุกเข่าลงช้า ๆ ขันทีคลี่ราชโองการ ก่อนอ่านเสียงดัง“ด้วยฮูหยินเอกซ
ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง ตอนที่ 135
ทางเลือกของหัวใจหลังคืนที่เปิดเผยความจริงเรื่องการทะลุมิติ ทุกอย่างในจวนแม่ทัพดูเหมือนยังคงเหมือนเดิม แต่สำหรับอันฉีกลับไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว หลายวันมานี้ นางมักเหม่อลอยอยู่บ่อยครั้ง บางครั้งนั่งอ่านตำราอยู่ดี ๆ ก็หยุดนิ่งไปนาน บางครั้งยืนมองหิมะด้านนอกหน้าต่างโดยไม่รู้ตัวแม้แต่หนิงเอ๋อยังเริ่มสังเกตได้“ฮูหยินเจ้าคะ…” หนิงเอ๋อวางถ้วยชาเบา ๆ ก่อนถามอย่างระวัง “ท่านมีเรื่องไม่สบายใจหรือ”อันฉีชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง “เหตุใดถามเช่นนั้น”“เพราะช่วงนี้ท่านเหม่อบ่อย” หนิงเอ๋อก้มหน้าลงนิด ๆ “เหมือนกำลังจะหายไปไหนสักแห่ง”หัวใจของอันฉีสะดุดวูบ นางรีบยกถ้วยชาขึ้นดื่มเพื่อซ่อนสีหน้าแต่ปลายนิ้วกลับเย็นเฉียบอย่างควบคุมไม่ได้ ใช่…แม้แต่ตัวนางเอง ยังเริ่มรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ระหว่างสองโลกโลกหนึ่งคือโลกเดิม อีกโลกคือที่นี่ โลกที่มีเหยียนเฟิง เสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านนอก เหยียนเฟิงเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกลิ่นลมหนาวจาง ๆ ติดตัว ทันทีที่เห็นเขา หนิงเอ๋อ
Vous vous intéresseriez aussi à
ท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่146.1K Vuesใต้หล้าสยบรัก
จูน195.6K Vuesยาจกยอดมารดา
ไห่ถาง44.2K Vuesกลรักร้ายเสด็จอาเล็ก
อีปี้ถังถัง61.7K Vuesล่าปีศาจหมู
เฟยหรง41 Vuesท่านอ๋องตัวร้ายได้โปรดอย่ากินนางร้ายเช่นข้า
มายุมายูมายา251 Vuesองค์หญิงร้ายหวนคืน
อักษรามณี329 Vuesเกิดใหม่ครานี้ ข้าถอย…หนึ่งก้าว
moonlight -mini381 Vues
