LOGINShare
ตอนที่ 1
publish date:
2026-06-29 11:02:35ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง
อันฉี เภสัชกรสาวผู้กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับชายที่รัก กลับต้องจบชีวิตลงกลางสายฝนจากอุบัติเหตุไม่คาดฝัน แต่เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งเธอกลับมาอยู่ในร่างของ “ซูมี่” ฮูหยินผู้ไร้ค่าแห่งจวนแม่ทัพ
สามีของนางคือ “หลี่เหยียนเฟิง” แม่ทัพหนุ่มผู้เย็นชาและมีใบหน้าเหมือนคู่หมั้นของเธอราวกับคนคนเดียวกัน
ทว่าเขากลับรังเกียจนางแม่สามีคิดเขี่ยนางพ้นตำแหน่งคนทั้งจวนเหยียบย่ำดูแคลนและในวังหลวง ยังเต็มไปด้วยเล่ห์กลและคมมีดที่มองไม่เห็น
เมื่อสตรีอ่อนแอคนเดิมตายไปแล้ว…อันฉีจึงเลือกจะลุกขึ้นสู้
จากฮูหยินที่ไม่มีใครเห็นค่าสู่หมอหญิงผู้สะเทือนทั้งเมืองหลวง
และจากความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยความเย็นชา…ค่อย ๆ กลายเป็นความรักที่แม้แต่แม่ทัพผู้ไร้หัวใจยังยอมสยบ
“ต่อให้ทั้งโลกคิดแย่งเจ้าไป… ข้าก็จะไม่ปล่อยมือเจ้าเด็ดขาด”
ตอนที่ 1
เจ้าสาวที่ไม่มีวันได้แต่ง
เช้าวันแต่งงานของอันฉีเริ่มต้นด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกลิลลี่สีขาวที่ประดับอยู่ทั่วห้องแต่งตัว แสงแดดยามสายลอดผ่านม่านบางเข้ามากระทบชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ซึ่งแขวนอยู่ตรงหน้า ราวกับความฝันที่เธอเฝ้ารอมาตลอดหลายปี
อันฉียืนมองเงาตัวเองในกระจก หญิงสาวในนั้นสวมชุดเจ้าสาวปักลูกไม้ละเอียด ผมดำยาวถูกรวบขึ้นอย่างประณีต ใบหน้าถูกแต่งแต้มอย่างอ่อนหวาน ทว่าในดวงตากลับมีความตื่นเต้นจนปิดไม่มิด
“วันนี้แล้วสินะ” เธอกระซิบกับตัวเองเบา ๆ “วันที่ฉันจะได้แต่งงานกับพี่เลสลี่จริง ๆ”
เสียงประตูเปิดเข้ามาพร้อมกับหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่ง นางคือมารดาของอันฉี นางเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม แต่ขอบตากลับแดงเล็กน้อย
“ลูกแม่สวยเหลือเกิน” มารดาเอ่ยเสียงสั่น
อันฉีหันไปยิ้ม “แม่ร้องไห้ทำไมคะ วันนี้เป็นวันดีนะ”
“แม่รู้ แต่เห็นลูกโตมาจนถึงวันนี้ แม่ก็อดใจหายไม่ได้” มารดาเดินเข้ามาจับมือเธอไว้แน่น “หลังจากนี้ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะลูก แต่งงานแล้วก็ไม่ได้หมายความว่าต้องอดทนทุกอย่าง ถ้าเหนื่อย ถ้าเสียใจ กลับบ้านเราได้เสมอ”
อันฉีหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่น้ำตาคลอ “แม่พูดเหมือนหนูจะไปรบเลย”
“การแต่งงานก็เหมือนไปรบนั่นแหละ” มารดากล่าวพลางเช็ดน้ำตา “แต่แม่เชื่อว่าเลสลี่รักลูกจริง”
เพียงได้ยินชื่อของชายคนนั้น หัวใจของอันฉีก็อ่อนยวบลงอย่างอบอุ่น เลสลี่ เฉิง ชายหนุ่มผู้เข้ามาในชีวิตเธอในวันที่เธอยุ่งเหยิงที่สุด เขาเป็นคนสุขุม อ่อนโยน และมั่นคงราวกับภูเขา แม้ชื่อของเขาจะดูแปลกหูสำหรับหลายคน แต่สำหรับอันฉี ชื่อนั้นคือความปลอดภัย คือบ้าน คืออนาคตที่เธออยากเดินไปด้วย
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นบนโต๊ะเครื่องแป้ง อันฉีรีบหยิบขึ้นมา เมื่อเห็นชื่อคนโทรเข้า รอยยิ้มก็ผุดขึ้นทันที
“พี่เลสลี่”
ปลายสายมีเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้น “เจ้าสาวของพี่พร้อมหรือยัง”
“ยังไม่พร้อมค่ะ” อันฉีแกล้งตอบ
“ทำไมล่ะ”
“เพราะตื่นเต้นจนมือเย็นไปหมดแล้ว” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากปลายสาย “ไม่ต้องกลัว พี่รออยู่ที่โบสถ์แล้ว อีกไม่นานเราก็จะได้เจอกัน”
อันฉีเม้มปากเล็กน้อย “พี่เลสลี่”
“หืม?”
“พี่จะไม่เปลี่ยนใจใช่ไหม”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของเขาจะนุ่มลึกกว่าเดิม “อันฉี ฟังพี่นะ ต่อให้โลกทั้งใบเปลี่ยนไป พี่ก็จะไม่เปลี่ยนใจจากเธอ วันนี้ พรุ่งนี้ หรือวันไหน ๆ พี่ก็ยังเลือกเธอ”
หัวใจของอันฉีเต้นแรงจนแทบเจ็บ เธอก้มหน้าซ่อนน้ำตาแห่งความสุข “หนูก็จะเลือกพี่ค่ะ”
“รีบมานะ เจ้าสาวของพี่”
“ค่ะ รอหนูนะ”
“พี่จะรอ”
เมื่อวางสาย อันฉียังคงยิ้มอยู่ เธอไม่รู้เลยว่าคำว่า “รอ” ในครั้งนั้น จะกลายเป็นคำสุดท้ายที่เขาได้พูดกับเธอในชีวิตนี้
ไม่นานนัก รถเจ้าสาวสีขาวก็เคลื่อนออกจากหน้าบ้าน ฝนเริ่มตกปรอย ๆ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นท้องฟ้ายังสดใส อันฉีนั่งอยู่เบาะหลัง กอดช่อดอกไม้ไว้แนบอก เพื่อนเจ้าสาวของเธอชื่อหลินหลินนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยจัดชายกระโปรงให้ไม่ยับ
“ฝนตกวันแต่งงาน เขาว่าเป็นลางดีนะ” หลินหลินพูดขึ้น “ชีวิตคู่จะร่มเย็น”
อันฉีมองหยดฝนที่เกาะบนกระจก “ขอให้เป็นอย่างนั้น”
คนขับรถหันมายิ้มผ่านกระจกมองหลัง “ไม่ต้องห่วงครับคุณอันฉี ผมจะพาไปถึงโบสถ์ทันเวลาแน่นอน”
“ขอบคุณค่ะ” โทรศัพท์ของเธอสั่นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความจากเลสลี่
‘พี่เห็นฝนตกแล้ว ระวังตัวนะ ไม่ต้องรีบ พี่รอได้เสมอ’
อันฉีอ่านข้อความนั้นซ้ำสองครั้ง ก่อนพิมพ์ตอบกลับ
‘อีกไม่นานเจอกันค่ะ เจ้าบ่าวของหนู’ เธอกดส่งพร้อมรอยยิ้ม แต่ทันใดนั้น เสียงแตรรถก็ดังลั่นถนน
Latest chapter
ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง บทที่ 245
“กำลังมุ่งไปทางห้องเครื่อง”เหยียนเฟิงลุกขึ้น “เร็วเกินคาด”เฉินหยางกล่าว “และนางถือกล่องไม้ใบเล็กมาด้วย”อันฉีมองเหยียนเฟิง “อาจเป็นการรับสมุด”“หรือเป็นคำสั่งใหม่” ฮองเฮาตรัสจากด้านหลัง “ไม่ว่าจะเป็นอะไร ต้องให้เสวี่ยฉิงรับไว้”อันฉีพยักหน้า “เพคะ”ในห้องเครื่อง เสวี่ยฉิงเพิ่งได้รับข่าวว่าชิงอวี้กำลังมา นางกำมือแน่น แม้จะรู้ว่ามีคนของเหยียนเฟิงเฝ้าอยู่ทุกด้าน แต่ความกลัวก็ยังไหลผ่านร่าง เพราะคนที่กำลังเดินมาหานางไม่ใช่เพียงสาวใช้ของสนมเอก ชิงอวี้คือคนที่รู้ว่าเงินแต่ละก้อนจ่ายเพื่ออะไร รู้ว่าใครต้องป่วย รู้ว่าใครต้องเปิดทาง และรู้มากพอที่จะทำให้หลายคนตายได้ ไม่นานหญิงสาวในชุดนางกำนัลชั้นสูงก็เดินเข้ามา ชิงอวี้มองรอบห้อง ก่อนเรียกเบา ๆ“เสวี่ยฉิง”“เจ้าค่ะ”“พระสนมให้ข้ามารับของ”เสวี่ยฉิงรู้สึกหัวใจเต้นแรง “ของอะไรเจ้าคะ”ชิงอวี้มองนางนิ่ง “เจ้ารู้อยู่แล้ว”
ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง บทที่ 244
“ไม่ใช่เล่มจริง” อันฉีตอบ “เราจะทำเล่มที่มีแต่รายการธรรมดา”เหยียนเฟิงมองภรรยา“เจ้าคิดจะล่อให้คนมารับ?”“ใช่”“ถ้าคนมารับเป็นคนจากตำหนักซินอี๋โดยตรง เราจะได้อีกชั้น”ฮองเฮาตรัส “แต่ยังไม่ใช่ชื่อของซินอี๋”“เพคะ” อันฉีถอนหายใจเบา “นางฉลาดตรงนี้ ทุกอย่างใกล้มาก แต่ไม่เคยแตะตัวนางตรง ๆ”เหยียนเฟิงหยิบบัญชีขึ้น “ข้ามีปัญหาอีกอย่าง”ทุกคนมอง “ถ้าเรานำบัญชีนี้ไปให้ฝ่าบาทตอนนี้ ซินอี๋จะพูดว่าอะไร”อันฉีตอบทันที “สาวใช้โลภคนหนึ่งรับเงินจากหลายฝ่าย แล้วแต่งเรื่องโยงถึงพระสนมเพื่อขอลดโทษ”“ถูก”“และนางจะบอกว่าตราดอกเหมยเป็นสิ่งที่เสวี่ยฉิงคิดขึ้นเอง”“ถูก”“คนของตำหนักที่ถูกกล่าวถึงอาจปฏิเสธ”“ก็ถูก”“ถ้าจางเต๋อถูกจับ เขาอาจบอกว่าเครื่องประดับเป็นของส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับงานในวัง”
ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง บทที่ 243
เสวี่ยฉิงพยักหน้า “เจ้าค่ะ”“แน่ใจแค่ไหน”“แน่ใจเจ้าค่ะ”เหยียนเฟิงถามทันที “เพราะอะไร”เสวี่ยฉิงตอบ “เพราะคนของตำหนักซินอี๋เคยบอกข้าเอง หากมีตรานี้หมายความว่าเป็นเงินจากฝ่ายพระสนม”“ใครพูด”“ชิงอวี้เจ้าค่ะ”อันฉีมอง “ชิงอวี้ คนสนิทของซินอี๋?”“ใช่เจ้าค่ะ”เฉินหยางจดชื่อทันที เหยียนเฟิงถาม “มีพยานคนอื่นได้ยินหรือไม่”เสวี่ยฉิงนิ่ง “ไม่มีเจ้าค่ะ”“มีจดหมายไหม”“ไม่มี”“มีของชิ้นใดที่เขียนชื่อชิงอวี้หรือชื่อซินอี๋คู่กับตรานี้ไหม”เสวี่ยฉิงส่ายหน้า “ไม่มีเจ้าค่ะ”เหยียนเฟิงสีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ทุกคนรู้ว่าคำตอบนี้หมายความว่าอะไร สัญลักษณ์อาจชี้ไปที่ซินอี๋ แต่ยังเป็นเพียงคำอธิบายจากเสวี่ยฉิง หากนำขึ้นต่อหน้าฮ่องเต้ ซินอี๋สามารถปฏิเสธได้ทันที อันฉีเปิดไปอีกหน้า“รายการนี้”วันที่ตรงกับช่วงฮองเฮาประชวรหนัก มีเงินสองร้อยตำลึง เครื่องหมายดอกเหมยครึ่งดอก และคำว่า “ส่งผ่านแล้ว”“ใครสั่ง”“คนจากตำหนักซินอี๋เจ้าค่ะ”“ชื่อ”เสวี่ยฉิงคิด “วันนั้นเป็นสาวใช้ชื่อเยว่หลัน”เฉินหยางถาม “ยังอยู่ในตำหนักหรือไม่”“ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ”“เจ้าจำหน้าได้?”“ได้” อันฉีพยักหน้า “แล้วเยว่หลันพูดว่าอย่างไร”เสวี่ยฉิงตอบ
ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง บทที่ 242
“เจ้าจดหลังจากได้เงินทุกครั้ง หรือมานั่งเขียนย้อนหลังทีเดียว”“เขียนภายในวันนั้นหรือวันถัดไป”“เคยแก้หรือไม่”“ถ้าได้เงินเพิ่มจะเขียนต่อด้านข้าง”“เคยฉีกหน้า?”เสวี่ยฉิงเงียบไป “เคยหนึ่งครั้ง”“เรื่องอะไร”“งานที่เกี่ยวกับพระสนมซึ่งเสียชีวิตเมื่อหลายเดือนก่อน”ทุกคนชะงัก “พระสนมคนไหน”เสวี่ยฉิงไม่ตอบทันที เหยียนเฟิงถามเสียงต่ำ “ชื่อ”นางกลืนน้ำลาย “พระสนมหลินเจ้าค่ะ”อันฉีขมวดคิ้ว พระสนมหลินเสียชีวิตจากอาการป่วยเฉียบพลันก่อนอันฉีเข้าวังระยะนี้ไม่นาน ตอนนั้นทุกคนเชื่อว่าเป็นโรคเก่า“ทำไมฉีก”“เพราะกลัว”“มีใครสั่ง?”“ไม่มี”“เจ้าทำเอง”“เจ้าค่ะ”“หน้าที่ฉีกอยู่ไหน”“เผาแล้ว”อันฉีถาม “จำรายการได้ไหม”เสวี่ยฉิงหน้าซีด “จำได้บางส่วน”“เขียนใหม่”“เจ้าค่ะ”กระดาษถูกเลื่อนให้นาง เสวี่ยฉิงค่อย ๆ เขียนวันที่ จำนวนเงิน และสัญลักษณ์เท่าที่จำได้ อันฉีมอง“ปีกนก”“ใช่เจ้าค่ะ”สัญลักษณ์จวนเสนาบดีอีกครั้ง เหยียนเฟิงถาม “เงินเท่าไร”“สามร้อยตำลึง”“มากกว่างานทั่วไป”“เพคะ”“เจ้าทำอะไร”เสวี่ยฉิงหลับตา “ช่วยเปลี่ยนยาต้มหนึ่งชุด”อันฉีมองนางนิ่ง “พระสนมหลินเสียชีวิตหลังจากนั้นกี่วัน”“สามวัน”ห้องเงี
ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง ตอนที่ 241
ไม่นานเสวี่ยฉิงก็ถูกพาเข้ามา นางยังคงแต่งกายในชุดสาวใช้เหมือนเดิม ไม่มีโซ่ ไม่มีทหารคุมให้คนภายนอกเห็น แต่เพียงเดินเข้าห้องแล้วเห็นสมุดบนโต๊ะ สีหน้าก็เปลี่ยนทันที อันฉีเห็นชัด“ดูเหมือนเจ้าจะจำได้”เสวี่ยฉิงกำมือ “เจ้าค่ะ”เหยียนเฟิงถาม “ของเจ้า?”“เจ้าค่ะ”“เขียนเอง?”“เจ้าค่ะ”คำตอบเร็วเกินคาด อันฉีเลิกคิ้ว “คราวนี้ไม่ปฏิเสธ?”เสวี่ยฉิงหัวเราะขม “ของอยู่ในห้องข้า ลายมือก็ของข้า ต่อให้ปฏิเสธก็คงไร้ประโยชน์”“ดีที่รู้” อันฉีเปิดหน้าแรก “เริ่มเมื่อไร”“ประมาณหนึ่งปีก่อน”“ทำไมถึงเริ่มจด”เสวี่ยฉิงเงียบครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “เพราะครั้งหนึ่งข้าได้เงินไม่ครบ”เหยียนเฟิงถาม “ใครจ่ายไม่ครบ”“คนกลาง”“ใคร”“ขันทีคนหนึ่งชื่อหม่าอัน”เฉินหยางจดทันที “ยังอยู่ในวัง?”“ตายแล้วเจ้าค่ะ”“เมื่อไร”“ประมาณแปดเดือนก่อน”“สาเหตุ?”เสวี่ยฉิงมองพื้น “บอกว่าตกน้ำ”อันฉีกับเหยียนเฟิงสบตากัน “เจ้าคิดว่าไม่ได้ตกเอง?”อันฉีถาม เสวี่ยฉิงไม่ตอบตรง
ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง ตอนที่ 240
“ต้องรู้ว่าสัญลักษณ์ไหนแทนใคร” นางตอบ “ถ้าดอกเหมยมาจากซินอี๋ แล้วปีกนกมาจากจวนเสนาบดี หรือกลับกัน เราต้องพิสูจน์”ฮองเฮาตรัส “แต่ตอนนี้อย่างน้อยเรารู้แล้วว่า เงินเหล่านี้ไม่ใช่เงินสะสม”“เป็นเงินตอบแทนการทำงาน”“เพคะ” อันฉีตอบ “และของจากร้านจินอวี้จะช่วยยืนยันเส้นทางได้อีกชั้น”เสวี่ยฉิงเงยหน้า “ถ้าพวกท่านไปถามร้านตอนนี้ คนของจวนเสนาบดีอาจรู้”เหยียนเฟิงมอง “เจ้ารู้?”“ร้านนั้นมีคนส่งข่าวให้พวกเขา”เฉินหยางถาม“ใคร”“ผู้จัดการร้านคนหนึ่งชื่อเหลียงเซิน”“เขารู้จักคนของจวนซินมานาน”“ถ้ามีใครถามเรื่องของที่จางเต๋อเคยซื้อ เขาจะส่งข่าวทันที”อันฉีพยักหน้า “ดีที่บอก”เหยียนเฟิงหันไปหาเฉินหยาง “เปลี่ยนแผน”“อย่าถามร้านตรง ๆ”“ไปเอาบัญชีจากทางภาษี”“ขอรับ”“ตรวจว่าร้านแจ้งสินค้าสั่งทำไว้หรือไม่”“ถ้ามีหมายเลข เราไม่ต้องให้ร้านรู้”“ขอรับ”อันฉีมองเสวี่ยฉิง“เห็นหรือยัง”“เจ้ายิ่งพูด เรายิ่งรักษาหลักฐานได้”เสวี่ยฉิงก้มหน้า “ข้
You May Also Like
ย้อนรักทวงแค้น
วิ๋นเจิง240.3K viewsชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน30.5K viewsข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว41.8K viewsทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา25.6K viewsนางกำนัลสายดอง
Qian Qiu Jui เชียนชิวจุ้ย216 viewsเงารักบุปผาซ่อนกล
หนามชมพู34 viewsหวางเฟยตัวร้ายผู้นี้ จะเป็นเศรษฐีนีผู้มั่งคั่ง
Jiulin349 viewsเคียงรักใต้เงาพยัคฆ์
Poinsettia68 views
