2

"หากท่านพ่ออยากใช้ข้าแลกเงินนัก ข้าก็คงต้องหาวิธีทำให้เงินก้อนนั้นกลายเป็นปัญหาของพวกท่านแทน" รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง

"แต่ก่อนอื่น ข้าต้องหาคนที่สนใจเรื่องนี้เสียหน่อย"

ยามค่ำคืน ถนนสายการค้าทางทิศใต้ของเมืองหลวงยังคงคึกคัก

โคมไฟสีแดงแขวนเรียงรายตามชายคาร้านค้า เสียงพ่อค้าเรียกลูกค้าดังสลับกับเสียงหัวเราะจากโรงเตี๊ยมสองฟากถนน

หว่านซินเปลี่ยนมาสวมชุดบุรุษสีเทาเข้ม รวบเส้นผมไว้ใต้หมวกผ้า และใช้ผ้าผืนบางปิดใบหน้าส่วนล่าง

นางออกจากจวนทางประตูเล็กด้านหลัง หลังจากบ่าวเฝ้าประตูเปลี่ยนเวรเรียบร้อยแล้ว

แม้จะเคยลอบออกมาเช่นนี้หลายครั้ง แต่นางไม่เคยประมาท

คืนนี้นางตั้งใจไปพบเจ้าของร้านสมุนไพรเก่าแก่ที่เคยรู้จักมารดาของตน เพื่อสอบถามเรื่องสมุนไพรและเอกสารการค้าบางอย่างที่อาจเกี่ยวข้องกับบัญชีในมือ

ทว่าเมื่อเดินผ่านโรงเตี๊ยมใหญ่ นางกลับสังเกตเห็นบุรุษสามคนกำลังเดินออกมาจากประตูด้านข้าง

คนหนึ่งสวมเสื้อคลุมผ้าไหมเนื้อดี อีกสองคนแต่งกายคล้ายผู้ติดตาม

หว่านซินเหลือบมองเพียงครั้งเดียว ก่อนจะรีบหลุบตาลง

คนของกรมคลัง?

นางจำบุรุษผู้สวมเสื้อคลุมได้เลือนราง เคยเห็นเขาเข้าออกจวนสกุลไป๋พร้อมกับคนของใต้เท้าจาง

เหตุใดคนผู้นี้จึงมาโรงเตี๊ยมในยามวิกาล

หว่านซินชะลอฝีเท้า

บุรุษทั้งสามแยกกันเดินไปคนละทาง คนสวมเสื้อคลุมเลี้ยวเข้าตรอกด้านหลังโรงเตี๊ยม

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเดินตามไปโดยรักษาระยะห่าง

เพียงดูว่าเขาไปพบใครก็พอ

ทว่าเพิ่งเลี้ยวผ่านมุมกำแพง หว่านซินก็ชนเข้ากับร่างสูงของบุรุษผู้หนึ่งอย่างจัง

"อ๊ะ!" ร่างบางเสียหลักถอยหลัง

ก่อนจะล้มลง มือแข็งแรงคู่หนึ่งก็คว้าต้นแขนของนางไว้ได้ทัน

"ระวัง" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือศีรษะ หว่านซินเงยหน้ามอง บุรุษตรงหน้าสวมชุดคลุมสีดำเรียบง่าย ใบหน้าคมคายหล่อเหลา คิ้วเข้มพาดเหนือดวงตาเย็นเยียบ ท่าทางสงบนิ่ง แต่กลับแผ่ความกดดันบางอย่างออกมาจนคนทั่วไปไม่กล้าเข้าใกล้

นางชะงักไปชั่วขณะ

คนผู้นี้...

ยังไม่ทันคิดต่อ เสียงฝีเท้าจากด้านหลังพลันดังใกล้เข้ามา

บุรุษชุดดำหันไปมองเพียงแวบเดียว ก่อนจะดึงหว่านซินหลบเข้าไปในเงามืดข้างกำแพง

"อย่าส่งเสียง"

หว่านซินเบิกตากว้าง

"ท่าน..."

"เงียบ"

นางรีบยกมือปิดปากทันที

บุรุษสองคนเดินผ่านปากตรอกไป หนึ่งในนั้นกล่าวเสียงเบา

"เมื่อครู่ข้าเห็นเหมือนมีคนตามมา"

"เจ้าคงตาฝาด รีบไปเถอะ ใต้เท้ายังรออยู่"

เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป

หว่านซินฟังอย่างตั้งใจ

ใต้เท้า?

หรือจะเป็นใต้เท้าจาง?

บุรุษชุดดำปล่อยแขนนาง ก่อนก้มมองด้วยสายตาคมกริบ

"เจ้าตามคนพวกนั้นมาทำไม"

หว่านซินสะดุ้ง

"ข้า... ข้าไม่ได้ตามใครเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นเจ้ามาทำอะไรในตรอกเปลี่ยวกลางดึก"

"ข้าออกมาซื้อของ แต่หลงทางเจ้าค่ะ"

บุรุษตรงหน้านิ่งไป จากนั้นจึงเหลือบมองหมวกผ้าบนศีรษะนาง

"แต่งกายเป็นบุรุษ ออกมาซื้อของกลางดึก แล้วยังบังเอิญหลงเข้ามาในตรอกที่คนของกรมคลังใช้พบปะกัน"

หว่านซินรู้สึกเย็นวาบในใจ

เขารู้ว่าคนพวกนั้นเป็นใคร

หรือว่าเขาก็กำลังติดตามพวกนั้นอยู่?

นางรีบก้มหน้า

"คุณชาย ข้าไม่รู้เรื่องอะไรจริง ๆ เจ้าค่ะ หากข้ารบกวนท่านก็ต้องขออภัยด้วย"

"ไม่รู้เรื่อง?"

"เจ้าค่ะ"

"แต่เมื่อครู่เจ้าดูสนใจคำว่าใต้เท้ามากทีเดียว"

หว่านซินชะงัก บุรุษตรงหน้ากระตุกมุมปากเล็กน้อย

"เจ้าคิดว่าข้ามองไม่เห็นหรือ"

นางรีบส่ายหน้า น้ำตาเริ่มคลอขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"คุณชาย ข้าเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา ไม่เคยพบเจอเรื่องน่ากลัวเช่นนี้มาก่อน ท่านอย่าทำให้ข้าตกใจเลยเจ้าค่ะ"

"หญิงสาวธรรมดา" เขาทวนคำด้วยน้ำเสียงคล้ายกำลังขบขัน

"เจ้าร้องไห้ได้รวดเร็วดี"

หว่านซินเม้มปาก

บุรุษผู้นี้ช่างน่ารำคาญเสียจริง

ข้าเพิ่งบีบน้ำตาได้ไม่กี่หยด เขาก็มองออกแล้วหรือ

นางยกแขนเสื้อขึ้นซับหางตา

"ข้าเป็นคนขี้กลัวมาตั้งแต่เด็กเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นหรือ"

"เจ้าค่ะ"

"แต่เจ้ากลับกล้าตามคนของกรมคลังเข้ามาในตรอกเปลี่ยว" หว่านซินเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจื่อน ๆ

"คุณชายเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงเดินมาทางเดียวกับพวกเขาเท่านั้น"

"บังเอิญอีกแล้ว"

"บังเอิญจริง ๆ เจ้าค่ะ"

บุรุษชุดดำมองนางนิ่ง หว่านซินเองก็ลอบพิจารณาเขาเช่นกัน เสื้อผ้าของเขาแม้เรียบง่าย แต่เนื้อผ้ากลับละเอียดเกินกว่าคนธรรมดาจะสวมใส่ได้ ท่าทางการยืนมั่นคง ดวงตาไม่เคยละจากทางเข้าออกของตรอกแม้ขณะสนทนา

คนผู้นี้ไม่ใช่คุณชายธรรมดาอย่างแน่นอน สายตาของนางเลื่อนลงไปยังเอวของเขา

ใต้ชายเสื้อคลุมมีป้ายหยกสีขาวชิ้นหนึ่งโผล่ออกมาเพียงเล็กน้อย ลวดลายบนป้ายถูกปิดไว้เกือบทั้งหมด แต่ลายเมฆที่ขอบหยกกลับดูคุ้นตา

หว่านซินขมวดคิ้วน้อย ๆ

ลายเมฆเช่นนี้...

นางเคยเห็นลวดลายคล้ายกันบนเครื่องใช้ของเชื้อพระวงศ์ในภาพวาดที่เก็บอยู่ในห้องหนังสือของบิดา

หรือบุรุษผู้นี้จะเกี่ยวข้องกับราชสำนัก

"มองอะไร" เสียงทุ้มต่ำทำให้นางรีบเงยหน้า

"มะ... มิได้มองอะไรเจ้าค่ะ"

"เจ้าชอบโกหกเช่นนี้อยู่เสมอหรือ"

หว่านซินนิ่งอึ้ง

คนผู้นี้พูดจาไม่ไว้หน้ากันเลยจริง ๆ

นางสูดลมหายใจ ก่อนตอบเสียงเบา

"หากคุณชายไม่เชื่อ ข้าก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรแล้วเจ้าค่ะ"

บุรุษชุดดำหัวเราะในลำคอ

"เก็บน้ำตาของเจ้าไว้เถอะ ข้าไม่ได้คิดทำอะไรเจ้า"

หว่านซินรีบยอบกาย

"ขอบคุณคุณชายที่เมตตาเจ้าค่ะ"

"แต่ข้ามีคำถามอีกข้อ"

นางเงยหน้าขึ้นอย่างระแวดระวัง

"อะไรหรือเจ้าคะ"

"เจ้ารู้จักจางเหวินเต๋อหรือไม่"

หัวใจของหว่านซินกระตุกวูบ

ใต้เท้าจาง!

เขากำลังสืบเรื่องใต้เท้าจางจริง ๆ ด้วย

แต่สีหน้าของนางกลับยิ่งดูสับสน

"จางเหวินเต๋อ เป็นผู้ใดหรือเจ้าคะ"

บุรุษตรงหน้าจ้องมองนางอยู่นาน

"ไม่รู้จักรึ"

"เจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นก็ช่างเถอะ" เขาขยับตัวถอยออกไปเล็กน้อย เปิดทางให้นางเดินผ่าน