3

"กลับบ้านเสีย ตรอกนี้ไม่เหมาะกับหญิงสาวที่ขี้กลัวอย่างเจ้า"

หว่านซินรีบยอบกายอีกครั้ง

"ขอบคุณคุณชายเจ้าค่ะ" นางก้าวผ่านเขาไปสองก้าว ก่อนจะหยุดชะงัก

"เอ่อ... คุณชายเจ้าคะ"

"มีอะไร"

"หากท่านกำลังตามหาคนผู้หนึ่ง ข้าคิดว่าท่านไม่ควรเสียเวลาอยู่ตรงนี้แล้ว"

ดวงตาคมหรี่ลงทันที

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร"

หว่านซินยิ้มบาง ๆ

"เมื่อครู่คนที่ท่านสนใจไม่ได้เดินไปทางถนนใหญ่ แต่เลี้ยวเข้าประตูหลังของโรงเตี๊ยมอีกฝั่งหนึ่งเจ้าค่ะ"

"เจ้ารู้ได้อย่างไร"

"ข้าเพียงบังเอิญเห็น" นางตอบอย่างไร้เดียงสา

"ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้ตามใคร"

กล่าวจบ หว่านซินก็รีบเดินจากไป

บุรุษชุดดำมองตามแผ่นหลังบอบบางที่หายลับไปในความมืด ก่อนหันไปมองทิศทางที่นางบอก

มุมปากของเขาค่อย ๆ ยกขึ้น

"บังเอิญเห็นอย่างนั้นหรือ..."

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง

ชายหนุ่มในชุดองครักษ์สีเข้มปรากฏตัวออกมาจากเงามืด ก่อนประสานมือคำนับ

"ท่านอ๋อง คนของเราพบเส้นทางที่พวกมันใช้แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หลี่โม่หยวนปรายตามองผู้ติดตาม

"ประตูหลังโรงเตี๊ยมฝั่งตะวันออกใช่หรือไม่"

องครักษ์ชะงัก

"ท่านอ๋องทรงทราบได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ"

"มีคนบอก"

"ผู้ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ"

หลี่โม่หยวนไม่ตอบทันที

ภาพหญิงสาวในชุดบุรุษที่บีบน้ำตาได้อย่างคล่องแคล่วผุดขึ้นในความคิด

นางโกหกเขาอย่างหน้าตาเฉย แต่กลับจงใจทิ้งเบาะแสสำคัญไว้ให้

ช่างเป็นสตรีที่ประหลาดนัก

"ไปสืบมาว่าหญิงสาวที่สวมชุดบุรุษสีเทาออกจากตรอกนี้เมื่อครู่เป็นใคร"

"พ่ะย่ะค่ะ"

"และอย่าให้นางรู้ตัว"

องครักษ์รับคำ ก่อนถอยหายไปในความมืด

หลี่โม่หยวนมองไปยังปลายตรอกอีกครั้ง

"หญิงสาวขี้กลัว..." เขาหัวเราะเบา ๆ

"ข้าชักอยากรู้เสียแล้วว่าเจ้าจะเสแสร้งได้เก่งเพียงใด"

อีกด้านหนึ่ง หว่านซินเดินพ้นตรอกมาได้ระยะหนึ่งจึงค่อยผ่อนฝีเท้าลง

นางหันกลับไปมองด้านหลัง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดติดตามจึงถอนหายใจออกมา

"เกือบไปแล้ว" นางพึมพำ

"บุรุษผู้นั้นไม่ธรรมดาจริง ๆ"

หว่านซินนึกถึงป้ายหยกที่เอวของเขาอีกครั้ง แม้จะมองเห็นไม่ชัด แต่นางมั่นใจว่าเขาต้องมีฐานะสูงส่งไม่น้อย และที่สำคัญ เขากำลังสืบเรื่องจางเหวินเต๋อ

"น่าสนใจ..." นางยกยิ้มมุมปาก

"ดูเหมือนใต้เท้าจางจะมีศัตรูอยู่ไม่น้อย"

หว่านซินเดินต่อไปยังร้านสมุนไพรที่ตั้งใจจะไปตั้งแต่แรก แต่แล้วก็หยุดฝีเท้าอีกครั้ง

"หากขุนนางกรมคลังผู้นั้นกำลังถูกตรวจสอบ" นางนึกถึงข้อตกลงแต่งงานบนโต๊ะในเรือน

"ท่านพ่อกับฮูหยินใหญ่คงยังไม่รู้สินะ ว่าคนที่พวกเขาคิดจะพึ่งพา อาจกำลังจะเอาตัวเองไม่รอด" เสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปาก

"เช่นนั้นข้าก็ควรช่วยให้เรื่องนี้คืบหน้าเร็วขึ้นอีกหน่อย" หว่านซินกระชับหมวกผ้าให้เข้าที่ ก่อนก้าวเดินต่อด้วยสีหน้าเบิกบาน

สามวัน… นางมีเวลาเพียงสามวันก่อนเกี้ยวจากจวนใต้เท้าจางจะมาถึง แต่สำหรับคนที่อดทนอยู่ใต้ชายคาสกุลไป๋มาหลายปี สามวันก็นับว่ามากพอจะเริ่มเดินหมากกระดานแรกแล้ว

ท่านพ่อ ท่านแม่ใหญ่...

พวกท่านอยากให้ข้าเป็นดอกบัวขาวผู้บริสุทธิ์ อ่อนแอ และยอมจำนนนักมิใช่หรือ

ได้สิ ข้าจะเป็นให้

แต่เมื่อถึงวันที่พวกท่านตกลงไปในบ่อโคลนที่ตนเองขุดไว้ อย่ามาร้องขอให้ดอกบัวขาวอย่างข้าช่วยดึงขึ้นมาก็แล้วกัน

รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าของหว่านซิน ดวงตาคู่งามโค้งลงอย่างน่ารักไร้เดียงสา

หากผู้ใดพบเห็นในเวลานี้ คงไม่มีทางเชื่อว่าหญิงสาวผู้ดูบอบบางราวกับถูกลมพัดก็อาจล้มลง กำลังคิดจะทำให้จวนขุนนางทั้งจวนต้องปั่นป่วน

และนางยังไม่รู้เลยว่า บุรุษชุดดำที่พบในตรอกเมื่อครู่ คือฉินอ๋องหลี่โม่หยวน พระอนุชาของฮ่องเต้ ผู้มีอำนาจบัญชาการกองกำลังทหารรักษาพระองค์ บุรุษที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาและไม่เคยสนใจสตรีใด กลับเริ่มสนใจดอกบัวขาวจอมเสแสร้งดอกนี้เสียแล้ว

เหลือเวลาอีกเพียงสองวันก่อนเกี้ยวจากจวนใต้เท้าจางจะมารับตัวไป๋หว่านซิน แต่แทนที่ฮูหยินใหญ่จะปล่อยให้นางอยู่ในเรือนอย่างสงบ กลับมีคำสั่งให้นางแต่งตัวไปร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาที่จวนเสนาบดี

เหตุผลที่ได้รับฟังช่างน่าซาบซึ้งยิ่งนัก

ฮูหยินใหญ่ต้องการให้นางออกไปเปิดหูเปิดตาก่อนแต่งงาน

ช่างมีเมตตาเสียจริง

หว่านซินก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มขณะฟังสาวใช้ถ่ายทอดคำสั่ง

ก่อนส่งข้าไปเป็นอนุของขุนนางแก่ ยังอุตส่าห์หาเวลาพาข้าไปชมดอกไม้ ช่างเป็นมารดาเลี้ยงที่ประเสริฐเสียเหลือเกิน

"คุณหนูรอง ฮูหยินใหญ่กำชับว่าท่านต้องแต่งกายให้เรียบร้อย อย่าทำให้สกุลไป๋ขายหน้านะเจ้าคะ"

"ข้าทราบแล้ว" หว่านซินตอบเสียงเบา ก่อนเงยหน้าขึ้นพร้อมดวงตาแดงเรื่อ

"ท่านแม่ใหญ่ช่างดีกับข้านัก ข้านึกว่าก่อนออกเรือนคงไม่มีโอกาสได้ออกไปเที่ยวชมสิ่งใดอีกแล้ว"

สาวใช้มองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของนาง ก่อนรีบก้มศีรษะ

"เช่นนั้นบ่าวขอตัวไปเตรียมอาภรณ์ก่อนเจ้าค่ะ"

"รบกวนเจ้าด้วย"

เมื่อสาวใช้เดินจากไป หว่านซินจึงหยิบถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์

งานเลี้ยงชมบุปผา...

ฮูหยินใหญ่ไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตา แล้วเหตุใดจู่ ๆ จึงอยากให้นางออกไปพบปะผู้คน

คำตอบคงไม่พ้นไป๋อี้ว์หลาน บุตรสาวคนโตของฮูหยินใหญ่

พี่สาวผู้นั้นเกลียดชังนางมาตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะทุกครั้งที่มีคนกล่าวชมว่าหว่านซินงดงามกว่าคุณหนูใหญ่แห่งจวนสกุลไป๋

"พี่หญิงใหญ่..." หว่านซินวางถ้วยชาลง

"หวังว่าวันนี้ท่านจะเตรียมเรื่องสนุกไว้ให้ข้ามากหน่อยนะเจ้าคะ"

จวนเสนาบดีกรมทหารประดับประดาอย่างงดงามตั้งแต่ประตูใหญ่ไปจนถึงอุทยานด้านใน โคมผ้าไหมสีอ่อนแขวนเรียงรายตามระเบียง ศาลากลางสวนรายล้อมด้วยบุปผาหลากสีสัน

เหล่าฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลขุนนางต่างมาร่วมงานอย่างคึกคัก เสียงหัวเราะและบทสนทนาดังคลอไปกับเสียงดนตรีจากนักบรรเลงที่นั่งอยู่ริมสระบัว

ไป๋อี้ว์หลานก้าวลงจากรถม้าก่อนในชุดผ้าแพรสีชมพูเข้ม ปักลวดลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นทอง เครื่องประดับบนศีรษะล้วนเป็นของมีราคา

ส่วนหว่านซินสวมชุดสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย มีเพียงปิ่นหยกชิ้นเล็กประดับผม แม้เครื่องแต่งกายจะต่างกันมาก แต่ใบหน้างดงามอ่อนหวานของหว่านซินกลับดึงดูดสายตาผู้คนได้ไม่น้อย

อี้ว์หลานเหลือบมองน้องสาวแล้วเม้มปาก

"วันนี้เจ้าก็ทำตัวให้เรียบร้อย อย่าเที่ยวเดินไปไหนตามลำพังจนทำให้ข้าต้องขายหน้า"

หว่านซินรีบก้มหน้า

"เจ้าค่ะ พี่หญิงใหญ่"

"แล้วก็อย่าทำหน้าราวกับถูกใครรังแกอยู่ตลอดเวลา เห็นแล้วน่ารำคาญ"

"ข้าจะระวังเจ้าค่ะ"