4

อี้ว์หลานส่งเสียงหึ ก่อนสะบัดชายแขนเสื้อเดินนำเข้าไปในงาน

หว่านซินเดินตามอย่างสงบ

ยังไม่ทันเริ่มงานก็อารมณ์เสียแล้วหรือ

เช่นนั้นอีกประเดี๋ยวคงยิ่งสนุก

เมื่อเข้ามาในอุทยาน อี้ว์หลานก็แยกตัวไปสนทนากับกลุ่มคุณหนูที่คุ้นเคย ทิ้งให้หว่านซินนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของศาลา

นางไม่ได้เดือดร้อนใจแต่อย่างใด กลับนั่งจิบชาและชมดอกไม้อย่างเพลิดเพลิน

กระทั่งสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาหาอย่างรีบร้อน

"คุณหนูรองเจ้าคะ" หว่านซินเงยหน้า

"มีอะไรหรือ" สาวใช้เหลียวซ้ายแลขวา ก่อนก้มลงกระซิบ

"คุณหนูใหญ่ให้บ่าวมาตามท่านเจ้าค่ะ เกิดเรื่องที่เรือนรับรองด้านหลัง"

"เรื่องอะไรหรือ"

"มีบุรุษผู้หนึ่งดื่มสุราจนเมามาย เอ่ยชื่อท่านไม่หยุด ทั้งยังอ้างว่ารู้จักท่านเป็นการส่วนตัว คุณหนูใหญ่เกรงว่าจะเกิดเรื่องเสื่อมเสีย จึงให้บ่าวรีบมาพาท่านไปจัดการก่อนผู้อื่นจะทราบเจ้าค่ะ"

หว่านซินเบิกตากว้าง

"บุรุษหรือ"

"เจ้าค่ะ"

"แต่ข้าไม่เคยมีเรื่องเกี่ยวข้องกับบุรุษผู้ใดเลยนะ"

"บ่าวก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่บอกเพียงว่าให้รีบไป" หว่านซินก้มหน้าลง มือที่ถือผ้าเช็ดหน้าสั่นเล็กน้อย

"หากมีคนได้ยินเข้า ชื่อเสียงของข้าคง..."

"เพราะเหตุนี้จึงต้องรีบไปเจ้าค่ะ" สาวใช้เร่งเร้า

หว่านซินลอบมองอีกฝ่าย ตั้งแต่เดินเข้ามา สาวใช้ผู้นี้เอาแต่เหลียวมองรอบตัว ทั้งยังพยายามพูดให้เบาที่สุด ราวกับกลัวจะมีใครได้ยิน

หากเป็นเรื่องที่ต้องรักษาชื่อเสียงของนางจริง เหตุใดจึงไม่ให้แม่งานหรือผู้อาวุโสช่วยจัดการ

กลับส่งสาวใช้ที่ไม่คุ้นหน้ามาพานางไปพบบุรุษเมาสุราตามลำพัง

พี่หญิงใหญ่ ท่านดูถูกข้าเกินไปแล้ว

หว่านซินเงยหน้าขึ้นพร้อมน้ำตาคลอ

"เช่นนั้น... รบกวนพี่สาวนำทางด้วยเถอะ"

"เชิญทางนี้เจ้าค่ะ" สาวใช้รีบเดินนำทันที หว่านซินลุกขึ้นตามไปอย่างว่าง่าย

ทางเดินไปยังเรือนรับรองด้านหลังค่อนข้างเงียบสงบ สองข้างทางมีต้นไผ่ขึ้นเรียงราย บางช่วงถูกกำแพงสูงบดบังจนมองไม่เห็นอุทยานด้านหน้า

หว่านซินเดินตามสาวใช้มาได้ระยะหนึ่ง ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงลังเล

"พี่สาว เจ้าชื่ออะไรหรือ" สาวใช้ชะงักเล็กน้อย

"บ่าวชื่อเสี่ยวชุ่ยเจ้าค่ะ"

"เสี่ยวชุ่ยหรือ"

"เจ้าค่ะ"

"เจ้าเป็นสาวใช้ของจวนนี้หรือ"

"เจ้าค่ะ"

"แล้วเหตุใดพี่หญิงใหญ่จึงใช้เจ้ามาตามข้า"

เสี่ยวชุ่ยเริ่มมีสีหน้าไม่สบายใจ

"คุณหนูใหญ่พบว่าบ่าวกำลังเดินผ่าน จึงสั่งให้มาตามท่านเจ้าค่ะ"

"อ้อ..." หว่านซินพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"เช่นนั้นพี่หญิงใหญ่คงเป็นห่วงข้ามากจริง ๆ"

"เจ้าค่ะ"

"แต่แปลกนัก"

"อะไรหรือเจ้าคะ"

"หากมีบุรุษเมาสุราก่อเรื่อง เหตุใดไม่เรียกบ่าวชายมาจัดการ กลับต้องให้ข้าไปพบเขาด้วยตนเอง"

เสี่ยวชุ่ยชะงักฝีเท้า

"เรื่องนี้... บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ"

"ข้าก็เพียงสงสัย"

หว่านซินยิ้มอ่อนโยน

"อย่าถือสาข้าเลย"

เสี่ยวชุ่ยรีบเดินต่อ ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงทางแยกที่เชื่อมกับระเบียงด้านข้างอุทยาน หว่านซินเหลือบเห็นฮูหยินสองสามคนกำลังเดินผ่านพร้อมสาวใช้

นางจึงค่อย ๆ ชะลอฝีเท้า

"เสี่ยวชุ่ย"

"เจ้าคะ"

"อีกไกลหรือไม่"

"พ้นทางเลี้ยวข้างหน้าก็ถึงแล้วเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นหรือ..." หว่านซินก้มมองชายกระโปรงของตน ก่อนจะก้าวเท้าผิดจังหวะและเสียหลักลงนั่งกับพื้น

"โอ๊ย!" เสียงร้องดังขึ้นจนคนบริเวณใกล้เคียงหันมามอง เสี่ยวชุ่ยหน้าซีด รีบเข้ามาพยุง

"คุณหนูรอง! ท่านเป็นอะไรเจ้าคะ"

หว่านซินยกมือจับข้อเท้า น้ำตาไหลพราก

"ข้า... ข้าเจ็บข้อเท้า"

"บ่าวช่วยพยุงเจ้าค่ะ"

"อย่าเพิ่ง!" หว่านซินร้องเสียงหลง เสี่ยวชุ่ยชะงัก ฮูหยินที่เดินผ่านเข้ามาใกล้

"เกิดอะไรขึ้นหรือ" หว่านซินเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ ก่อนรีบก้มหน้าลง

"ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ข้าเพียงเดินไม่ระวัง..."

ฮูหยินผู้หนึ่งมองข้อเท้าของนาง

"เจ้าเป็นคุณหนูจากจวนใด"

"ข้า... ไป๋หว่านซิน บุตรสาวสกุลไป๋เจ้าค่ะ"

"อ้อ... น้องสาวของคุณหนูไป๋อี้ว์หลานนั่นเอง"

"เจ้าค่ะ"

"แล้วเหตุใดจึงมาอยู่ทางเดินด้านหลังเพียงลำพัง"

หว่านซินรีบส่ายหน้า

"ข้าไม่ได้มาคนเดียวเจ้าค่ะ พี่สาวผู้นี้พาข้ามา"

นางหันไปหาเสี่ยวชุ่ย

"เจ้าบอกว่าพี่หญิงใหญ่ให้มาตามข้าไปพบชายเมาสุราที่เรือนรับรองมิใช่หรือ"

เสี่ยวชุ่ยหน้าถอดสีทันที

"คุณหนูรอง!"

หว่านซินสะดุ้ง

"ข้า... ข้าพูดอะไรผิดหรือ"

ฮูหยินทั้งสองมองหน้ากัน

"ชายเมาสุรา"

หว่านซินรีบยกผ้าเช็ดหน้าปิดปาก

"ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าไม่ควรพูดเรื่องนี้ออกมา"

"เดี๋ยวก่อน" ฮูหยินผู้หนึ่งขมวดคิ้ว

"เจ้าหมายความว่ามีคนจะพาเจ้าไปพบบุรุษที่เรือนรับรองด้านหลังอย่างนั้นหรือ"

หว่านซินเม้มริมฝีปาก

"ข้าเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ เสี่ยวชุ่ยบอกว่าบุรุษผู้นั้นเอ่ยชื่อข้าและกำลังก่อเรื่อง พี่หญิงใหญ่จึงให้มาตามไปจัดการ"

"เหลวไหล!" ฮูหยินอีกคนกล่าวทันที

"เจ้าเป็นหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน จะให้ไปพบบุรุษเมาสุราในเรือนรับรองตามลำพังได้อย่างไร"

หว่านซินสะอื้นเบา ๆ

"ข้าก็กลัวเจ้าค่ะ แต่เสี่ยวชุ่ยบอกว่าหากไม่รีบไป ชื่อเสียงของข้าอาจเสียหาย"

ฮูหยินทั้งสองหันไปมองเสี่ยวชุ่ยพร้อมกัน

"ใครเป็นคนสั่งเจ้า"

เสี่ยวชุ่ยรีบคุกเข่า

"บ่าว... บ่าว..."

"ตอบมา!"

"คุณหนูใหญ่สกุลไป๋เจ้าค่ะ!"

หว่านซินเบิกตากว้าง

"พี่หญิงใหญ่..." น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้ม

"นางคงไม่คิดร้ายต่อข้าหรอกเจ้าค่ะ พี่หญิงใหญ่เป็นห่วงข้าเสมอ" คำพูดนั้นกลับทำให้ฮูหยินทั้งสองยิ่งสงสัย

หนึ่งในนั้นหันไปสั่งสาวใช้

"ไปเชิญแม่งานมาที่นี่ แล้วให้คนไปตรวจดูเรือนรับรองด้วยว่าเกิดเรื่องอันใดกันแน่"

"เจ้าค่ะ" เสี่ยวชุ่ยเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ

"ฮูหยิน! ไม่จำเป็นต้อง..."

"เหตุใดจึงไม่จำเป็น" ฮูหยินผู้นั้นมองอย่างตำหนิ

"หากมีบุรุษเมาสุราอยู่จริง เจ้าภาพย่อมต้องจัดการ แต่หากไม่มี เจ้าก็ต้องอธิบายว่าเหตุใดจึงหลอกคุณหนูผู้นี้มาถึงที่นี่"

เสี่ยวชุ่ยหน้าซีดเผือด หว่านซินก้มหน้าเช็ดน้ำตา ใต้ผ้าเช็ดหน้าผืนน้อย ริมฝีปากของนางกลับยกขึ้นเพียงนิดเดียว

หมากตัวแรกเดินแล้ว

ไม่นานข่าวว่าคุณหนูรองสกุลไป๋ได้รับบาดเจ็บบริเวณทางเดินด้านหลังก็แพร่ไปถึงอุทยาน

ไป๋อี้ว์หลานซึ่งกำลังรอฟังข่าวจากคนของตนรีบเดินมาทันที