บทที่ 2 ดวงที่มันสมพงษ์ 2/2

“ไม่ต้องแล้ว” อินเหยาตอบพร้อมอมยิ้ม ในเมื่อสตรีผู้นั้นมีใจสมัครรักใคร่เหลียงจื่อเพ่ย นางก็จะจัดการจับคู่ให้เสียเลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลา

          ต่อไปอีกแปดปีที่เหลือนางก็ใช้ชีวิตอย่างสงบแล้ว

          “อื้ม...พวกเจ้าคิดว่าตบตาแค่นี้เจ้าจะรอดหรืออย่างไร” หลี่เค่อที่ยืนมองพวกนางเล่นสนุกอยู่นานแล้วเผยตัวออกมา และนั่นเรียกสีหน้ายิ้มยากให้กับเจ้าตัวแสบแซ่ฟู่ทั้งหลาย

          “รุ่ยอ๋อง!!” อินเหยาเรียกเสียงแผ่ว ไม่คิดว่าแผนการรัดกุมของตัวเองจะโดนเปิดเผยเข้าแล้ว

          “ข้าน่ะสิ” รุ่ยอ๋องยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับเจ้าหนูน้อยที่นับวันเขาก็ยิ่งอยากมาเจอพวกนาง นอกจากได้กินอาหารอร่อยแล้วยังเหมือนตัวเองได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง ช่างดีเสียจริง

          “ท่านมาทำอันใดที่นี่ อย่าบอกนะว่าท่านก็มาขอเนื้อคู่น่ะเพคะ” อินเหยายกมือป้องปากคล้ายกับคาดไม่ถึงว่า รุ่ยอ๋องจะงมงายยิ่งกว่าสตรีเสียอีก

          รุ่ยอ๋องทำหน้าเหมือนเหม็นเบื่อเจ้าหนูน้อยพวกนี้ นับวันยิ่งหาเรื่องให้เขา ไม่ใช่เพราะเขาเห็นพวกนางหรอกหรือ ถึงเดินตามมาจนได้เห็นการกระทำอย่างแสบสันต่อสกุลเหลียง

          “เจ้าอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง โกรธแค้นอันใดกับตระกูลเหลียงถึงได้คิดล่อลวงฮูหยินเหลียงเช่นนั้น”

          “ไม่มีอันใดสักหน่อย ข้าเพียงแต่อยากให้เหลียงจื่อเพ่ยลงเอยกับคนดี ๆ”อินเหยาโกหกเขาไป แต่ทว่ากลับได้รับสายตาที่ไม่เชื่อใจนางกลับมาจากรุ่ยอ๋อง

          “เอาความจริง เจ้ารู้ใช่หรือไม่ หากข้าเปิดปากคำเดียว เจ้าก็อาจจะโดนบิดาสั่งสอนเอาได้”

          คนเดียวที่รู้ทันนางไปเสียหมดก็เห็นมีเพียงรุ่ยอ๋อง และคนเช่นรุ่ยอ๋อง สาบานว่าข้าจะไม่จับทำสามีเด็ดขาด

          “ก็....” นางอ้ำอึ้งไม่อยากตอบ หากเพียงท่านพ่อไม่คณามือนางหรอก แต่เป็นท่านแม่ไม่แน่ เพราะบิดานางกลัวลูกสาวอย่างนางไม่ต่างจากกลัวท่านแม่ เพียงนางพูดคำเดียวบิดาก็จัดการทันทีโดยไม่ต้องให้พูดซ้ำ

          “ถ้ายังไม่พูด ข้าจะไปบอกฮูหยินเหลียง...”

          “หมูกรอบ!” นางยื่นข้อเสนอให้ กับรายการอาหารที่นางค่อนข้างหวงเพราะว่ามันใช้เวลาทำนานอย่างเช่นหมูกรอบ ราดด้วยน้ำราดสูตรพิเศษจากนาง เวลานี้รายชื่อและสูตรอาหารในร้านอาหารของนางนับว่าเลื่องชื่อมากนัก ไม่ใช่แค่กระเพาะปลาอย่างเดียวที่อร่อยไร้เทียมทานแล้ว  

          “อย่างเดียวจะไปพอได้อย่างไร”

          “ท่านแม่เป็นคนดูแลท่านด้วยตัวเอง” นี่เอามารดามาปิดปากแล้ว เพราะเห็นว่าเขาชื่นชอบมารดาของนางหรอกนะ แต่ไม่ได้บอกว่าบิดาเป็นคนเฝ้า

          “ข้าไม่อยากได้มารดาเจ้า แต่อยากได้เจ้าของร้านปี้เหยาอย่างเจ้ามาดูแลข้าด้วยตัวเอง” เมื่อข้อเสนอนี้ของรุ่ยอ๋องดูจะทำให้สองแฝดเดือดร้อนต้องเอาอกเอาใจรุ่ยอ๋อง พวกเขาก็ถอยหลังไปสามก้าว เหลือพี่ใหญ่อยู่ด้านหน้าเพียงผู้เดียว

          “ถ้าเช่นนั้น....” อินเหยาหันรีหันขวางไปหาน้องชายผู้ร่วมอุดมการณ์ของนาง แต่ทว่ากลับเป็นนางที่ยืนอยู่ผู้เดียวก็นึกเจ็บใจนัก จึงจำใจรับปาก

          “ก็ได้เพคะรุ่ยอ๋อง เรื่องระหว่างเราในวันนี้ถือว่าเป็นความลับ” นางยกกำปั้นขึ้นชนกับกำปั้นรุ่ยอ๋องเป็นสัญญาลูกผู้ชาย

          “ได้คำไหนคำนั้น” รุ่ยอ๋องไม่ได้อยากจะกลั่นแกล้งนาง แค่ไม่เข้าใจว่านางจะอยากจับคู่ให้เหลียงจื่อเพ่ยด้วยเหตุใดกัน แค่ไม่ชอบพอกันก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดต้องวางแผนมากมายทั้งยังทำให้ตระกูลเหลียงสับสน

          แต่เมื่อมาถึงร้านปี้เหยา ทั้งสี่คนกลับเห็นเหลียงจื่อเพ่ยยืนอยู่ด้านหน้าร้าน กำลังคุยกับหลิงหยวนท่าทางออกรส หรือว่าบุพเพของน้องสาวและเหลียงจื่อเพ่ยไม่อาจแยกกันนะ

          “เป็นอะไรไป” รุ่ยอ๋องสงสัยเพราะไม่เคยเห็นนางคร่ำเครียดเช่นนี้เลย ยิ่งมองไปยังสองคนเบื้องหน้าคล้ายกับกำลังเจอเรื่องทุกข์ใจ

          “ไม่มีอันใด เชิญท่านที่ห้องด้านบนข้าจะให้คนยกอาหารไปให้” อินเหยาเดินหลีกหลิงหยวนกับเหลียงจื่อเพ่ยเข้าไปในร้าน แม้น้องสาวจะทักทายนางก็ไม่หัน ด้วยไม่อยากมองหน้าอีกคน

          ‘ข้าไม่อยากเสวนากับบุรุษผู้นั้น’

          ปี้ถังเข้าใจดีว่าคุณหนูอินเหยาคิดเช่นไร วันนี้ไปจัดการบางเรื่องคิดว่าน่าจะสำเร็จ แต่ก็กลับมาเจอเหลียงจื่อเพ่ยยืนพูดคุยกับคุณหนูสามที่หน้าร้าน ภายในใจของฟู่อินเหยาคงหงุดหงิดไม่น้อย

          “พี่ใหญ่เป็นอะไรไป ข้าเรียกทำเป็นไม่ได้ยิน” หลิงหยวนที่ออกมาคุยเป็นเพื่อนพี่ชายเหลียงจื่อเพ่ย เพราะวันนี้เขาแวะมาด้วยตัวเอง แต่รู้ว่าพี่ใหญ่คงยังไม่อภัยให้พี่ชาย

เหลียงง่าย ๆ นางจึงอยากให้พี่ใหญ่ปรองดองแต่คิดว่าน่าจะยากนักเมื่อสังเกตจากสีหน้า

          “ช่างเถอะ...ปล่อยนางไป” เหลียงจื่อเพ่ยหรือจะอยากสนทนากับสตรีเช่นนาง เขาไม่เคยไยดีนางเลยสักนิดเดียว เว้นเสียแต่วันนั้น...วันที่เขาพบนางที่นอกอาราม เห็นนางให้ซาลาเปาขอทานนึกชื่นชมในความดี แต่ก็ไม่เคยปริปากให้นางได้ล่วงรู้ มาคราวนี้อยากพบนางแต่นางกลับเมินเฉย เขาก็ไม่อยากสนทนาด้วยอีกไม่นานเขาต้องไปแล้ว

          แม้นางจะถือดี แต่เขาก็ถือดีเช่นกัน

          ‘หึ!’