บทที่ 2 ดวงที่มันสมพงษ์ 1/2

อินจ้านกับอินจื้อ สอดส่ายสายตาแล้วเอามือไพล่หลัง ทั้งไปยืนใกล้ ๆ ซินแสตัวจริงที่นั่งคอยให้คนมาฝากดวงดูดวงที่อารามหยุคโหลว แล้วก็เริ่มแผนการอันแสนชาญฉลาดของอินจื้อ

          “พี่สี่ท่านว่าประหลาดหรือไม่ ด้านหลังมีคนยืนเลียศอกตัวเองได้ มีหมาห้าขาเป็นเพื่อน” อินจื้อเด็กชายตัวน้อยเริ่มแผนการ ด้วยการพูดคำหลอกเด็ก ทั้งมองไปทางด้านซินแสว่าสนใจหรือไม่

          “นั่นสิ ข้ายังเลียศอกไม่ได้ คนนี้มีความสามารถจริง ๆ หากให้มายืนอยู่หน้าโต๊ะซินแสตรงนี้ มีหวังคนเข้ามาหาเต็มไปหมด ซินแสของเราร่ำรวยแน่นอน” เมื่อน้องชายร้อง พี่ชายอย่างอินจ้านก็รับทันที

          “นั่นสิ เสียดายไม่มีใครสนใจท่านผู้นั้น ข้าว่าเรียกลูกค้าได้ดีนักเชียว”

          เมื่ออินจ้านพูดจบ ก็ได้ยินเสียงซินแสผู้นี้ร้องถามขึ้น

          “แค่เลียศอกได้ มีอันใดวิเศษ ไม่ใช่ผู้ที่เหาะเหินเดินอากาศได้เสียหน่อย”       

          “เช่นนั้นท่านก็ลองเลียศอกตัวเองสิ” เมื่อซินแสหลงกลเข้าแล้วก็เป็นเวลาที่อินจ้านและอินจื้อฮุกหมัดหนัก

          แล้วมันก็ได้ผล เพราะว่าซินแสผู้เปิดดวงเนื้อคู่แห่งอารามหยุคโหลวยกแขนขึ้นพยายามเอาลิ้นเลียแตะศอกให้ได้ ช่างเป็นภาพที่น่าขันนักทำเอาสองแฝดตัวแสบกลั้นขำไว้แทบแย่

          ซินแสผู้นั้นเมื่อพยายามแล้วก็ไม่สามารถเลียศอกได้ ก็คิดว่าที่เจ้าเด็กสองคนพูดน่าจะเป็นเรื่องจริง แค่การกระทำง่าย ๆ แค่นี้ทำไมเขาคิดไม่ถึงกันนะ

          “เช่นนั้นผู้ใดทำได้พาข้าไปดูหน่อย” อินจื้อรีบวิ่งนำซินแสไปทันที แล้วส่งสัญญาณให้พี่สาวจัดการที่เหลือ

          ซินแสของอารามเก่าแก่เดินตามเจ้าเด็กห้าหนาวเข้าไปลึกด้านหลังวัดที่ผู้คนไม่ได้พลุกพล่าน นั่นยังไม่พอ เมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าผา กลับไม่เห็นคนที่เลียศอกอะไรนั่นเลยสักนิด คล้ายกลับเขาโดนเจ้าเด็กคนนี้หลอกเสียแล้ว

          แต่เมื่อหันกลับมาเขากลับโดนกระสอบป่านคลุมมาที่หัว ทำให้ไม่เห็นรอบนอก จากนั้นก็ถูกเตะเข้าที่ข้อพับแล้วก็โดนเอาเชือกมัดมือมัดเท้าเอาไว้ จากนั้นยังโดนเจ้าเด็กแสบเอาผ้าอุดปาก แล้วก็ปิดตาในขั้นตอนสุดท้าย

          สองจิ๋วช่วยกันจนปาดเหงื่อกว่าจะเสร็จ จากนั้นก็ปัดมือไปมาราวกับปัดฝุ่นพร้อมกับเดินเอามือไพล่หลังออกไป

          “ท่านรอตรงนี้ เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วยามก็มีคนมาช่วย” อินจื้อก่อนไปก็บอกซินแสหน้าโง่นี้สักหน่อย ที่โดนเด็กหลอกเอาได้ แล้วก็เข้าไปดูผลงานของพี่อินเหยาต่อ

          อินเหยาจ่ายเงินยัดใส่มือซินแสปลอมไปถึงห้าตำลึง จากนั้นนำดวงวันเดือนปีเกิดเวลาตกฟากของท่านหญิงชิงหนิง กับวันเดือนปีเกิดของเหลียงจื่อเพ่ยให้กับซินแส เมื่อฮูหยิน

เหลียงเดินมาถึง นางก็วิ่งไปหลบทันที

          “โอ้...ฮูหยินเหลียง ท่านกำลังทุกข์ใจเรื่องบุตรชายคนเดียวของท่านใช่หรือไม่”

          หงอิงเพ่ยมองแล้วก็ยกมือทาบอก เมื่อโดนคำถามจี้จุดถึงการมาครั้งนี้ของนาง ราวกับฟ้าดินรับรู้ถึงความกังวลใจเรื่องคู่ครองในอนาคตของบุตรชาย

          “ซินแส...ท่านรู้ท่านเห็นรึ” เสียงที่ถามคล้ายกับซินแสผู้นี้คือผู้วิเศษหยั่งรู้ฟ้าดิน

          “ย่อมรู้ก่อนท่านจะมา ไม่ทราบว่าท่านเอาดวงบุตรชายของท่านมาหรือไม่” ซินแสที่ถูกจ้างมาแสดงได้ดี ทำเอาคนจ้างถึงกับยิ้มใบหน้าระรื่น

          คิก คิก...เสียงหัวเราะของอินเหยาดังขึ้น แต่กลับเรียกสีหน้าฉงนใจให้กับคนที่ยืนเบื้องหลังของนางโดยที่นางก็ไม่รู้ตัว

          “บุตรชายของข้าดวงสมพงษ์กับสตรีบ้านใดเจ้าคะท่านซินแส” หงอิงเพ่ยพูดจบก็กางวันเดือนปีเกิดของสตรีในเมืองหลวงทั้งชนชั้นสูง และเหล่าคุณหนูต่าง ๆ ที่วัยออกเรือนได้ หรือเมื่อบุตรชายอายุยี่สิบหนาวพวกนางถึงวัยปักปิ่นพอดี

          นางจ่ายไปไม่น้อยให้กับเหล่าแม่สื่อถึงได้สิ่งนี้มา และนางใช้หมึกชาดแดงวาดเป็นวงกลม ตรงดวงสตรีที่เป็นดังสะใภ้ที่ตนหมายปองเอาไว้ คุณหนูตระกูลฟู่ทั้งสอง ท่านหญิงชิงหนิง และองค์หญิงสามสหายสนิทตั้งแต่วัยเยาว์ของบุตรชาย

          ซินแสเห็นดังนั้นก็รีบชี้ไปยังรายชื่อสตรีที่ได้รับการว่าจ้างให้มาผูกดวงทันที

          “ดวงบุตรชายท่าน หากเป็นตระกูลฟู่ล้วนขัดกัน แต่งได้ไม่นานครอบครัวมีอันต้องจบลง หากเป็นอีกสองท่าน ท่านหญิงชิงหนิงหรือองค์หญิงสามดวงย่อมสมพงษ์กันยิ่งนักไม่ว่าผู้ใดก็แต่งได้”

          หงอิงเพ่ยรู้สึกเสียดาย เดิมนางหมายปองอยากเกี่ยวดองกับสกุลฟู่ แต่ในเมื่อดวงไม่สมพงษ์กันนางย่อมตัดใจได้ จึงจัดการผูกดวงให้กับบุตรชายและท่านหญิงชิงหนิง เพื่อให้ทั้งคู่ได้ลงเอยกัน เมื่อซินแสผูกดวงเสร็จ หงอิงเพ่ยจึงรับด้ายแดงที่มีชื่อของทั้งคู่ห้อยอยู่จากนั้นก็นำไปผูกที่ตรงหน้าเทพเจ้าแห่งความรักหยุคโหลว

          รุ่ยอ๋องเห็นดังนั้นก็รับรู้ทันทีว่าเจ้าเด็กแสบพวกนี้ทำอะไรกัน ชักจะเหิมเกริมถึงขั้นหลอกลวงคนเชียวรึ!

          “พี่ใหญ่...พี่สามไม่ต้องแต่งงานกับบุรุษแซ่เหลียงแล้วใช่หรือไม่” อินจ้านถามขึ้น เขาเองก็เป็นห่วงพี่สาวเช่นกัน หากต้องแต่งงานกับบุรุษที่เคยทำร้ายพี่ใหญ่จนเกือบตาย แล้วจะอยู่กันอย่างปรองดองได้อย่างไร