บทที่ 3 รุ่ยอ๋องตัววุ่นวาย 1/2

รุ่ยอ๋องนั่งในห้องรับรองแบบส่วนตัว ขณะที่กำลังรออาหารชั้นเลิศของอินเหยาเขาก็มองไปนอกหน้าต่าง เห็นบุรุษตระกูลเหลียงที่เดินจากไปแล้ว แต่รั้งอยู่ร้านสุราฝั่งตรงข้ามมองมายังอีกฝั่งที่เป็นร้านปี้เหยา ร้านอาหารชื่อดังที่ไม่อยากพัฒนาเป็นเหลาอาหาร แม้เขาจะสอบถามหลายครั้ง คำตอบที่ได้ก็คือ

          ‘แค่นี้ข้าก็นับเงินไม่ทันแล้ว ข้าอยากทำอย่างอื่นบ้าง’

          กิจการของนางไม่ได้มีแค่ร้านอาหาร ยังมีร้านเครื่องประดับ โรงหล่อเหล็กที่ไม่รู้ว่าสตรีตัวเล็ก ๆ มีความรู้อะไรอย่างนี้ได้อย่างไร แต่ก็เป็นท่านแม่ทัพออกหน้าโดยที่เขารู้ว่าเบื้องหลังนั้นเป็นเจ้าเด็กตัวจิ๋วในวันนั้นที่ยืนขายกระเพาะปลาเป็นคนต้นคิดทั้งหมด

          รอเพียงไม่นานหมูกรอบที่เป็นของขึ้นชื่อที่ต้องจองมาอย่างยาวนานก็ยกมา จากนั้นมีน้ำราดสีน้ำตาลคล้ายน้ำจิ้มสูตรพิเศษของนางมาด้วยกัน แต่ที่เขาคาดไม่ถึงคือมีบะหมี่สีเหลืองทองกับซี่โครงย่างสีแดงราดมาด้านบน คล้ายกับว่านี่เป็นอาหารใหม่ที่ยังไม่มีวางจำหน่ายในร้านของนาง นับว่าค่าปิดปากสมน้ำสมเนื้อนัก แล้วเจ้าหนูน้อยของเขาก็เดินมานั่งฝั่งตรงข้ามพร้อมกับเลื่อนจานบะหมี่จานนั้นให้เขาได้ลองชิม

          “นี่เป็นอาหารสูตรใหม่ของข้า ท่านได้ชิมเป็นคนแรก” ฟู่อินเหยาจำใจเอาออกมาให้รุ่ยอ๋องได้ชิม เพราะว่าวันนี้นางไปทำเรื่องไม่ดีเอาไว้ และเขาดันรู้ความลับนี้

          “หมูกรอบร้านเจ้านับว่าจองยากแล้ว นี่ข้าได้กินบะหมี่สีทองนี่อีก เช่นนั้นข้าจะจับตาดูเจ้าให้ดี เมื่อไหร่ที่เจ้ามีความลับ ข้าจะได้ทวงของอร่อยจากเจ้า”

          ชิ!

          ที่แท้รุ่ยอ๋องนอกจากว่างงานแล้วก็เห็นแก่กินนี่เอง นางจึงคีบหมูกรอบกับซี่โครงวางในจานของเขา เพื่อเป็นการดูแลลูกค้าอย่างดี นี่ยังมีผัดมะเขือม่วงกับหมูสับที่นางคิดว่าจะทำอีกด้วยนะ แต่ว่าตอนนี้ยังไม่มีอารมณ์

          “นั่นเจ้าคิดอะไรใจลอยไปไกลแล้ว หรือว่าคิดถึงเจ้าหนุ่มสกุลเหลียงผู้นั้น” รุ่ยอ๋องหยอกเย้านาง ทั้งมองไปยังด้านนอกเห็นเจ้านั่นมองมายังด้านบน ด้วยสายตาพิเศษทำให้รู้ว่าความรู้สึกของเจ้าหนุ่มน้อยนั่นไม่ธรรมดา  

          “เปล่าสักหน่อยเพคะรุ่ยอ๋อง ข้าเพียงแต่กำลังคิดเรื่องกิจการของข้าต่างหาก” ฟู่อินเหยาพูดไป แต่ในใจคิดถึงแต่ชะตาชีวิตของนางที่เหลืออยู่ นางจะเปลี่ยนมันได้หรือไม่

          การเป็นคุณหนูใหญ่จวนแม่ทัพฟู่นับว่าสุขสบายไม่ใช่น้อย ต่อให้นางไม่ต้องทำกิจการอันใด แต่ทว่าชะตาที่เหลืออยู่มันน่าปวดใจเหลือเกิน เมื่อสายตาเสมองไปยังด้านนอกก็พบกับบุรุษผู้ที่ฆ่านางให้ตายอย่างเลือดเย็นผู้นั้นอยู่ฝั่งตรงข้าม ภายในใจก็รู้สึกหวาดหวั่น

          “ชอบเจ้านั่น?” รุ่ยอ๋องเอียงคอไปทางด้านนั้น ขณะที่นางมองชายผู้นั้นพอดิบพอดี ทำให้ดวงตาสองคู่สบประสานกัน

          “ข้าน่ะหรือจะชอบคนที่คิดจะฆ่าข้า”

          !!!???

          รุ่ยอ๋องไม่เข้าใจ เจ้าหนุ่มน้อยนั่นเป็นว่าที่จ้วงหยวนด้วยซ้ำ เขาจะคิดฆ่านางด้วยเหตุอันใด

          “เจ้าคิดฆ่าบิดาเขาหรืออย่างไร เจ้านั่นถึงจะฆ่าเจ้า” รุ่ยอ๋องรู้สึกว่าเจ้าหนูน้อยอินเหยาฟุ้งซ่านไปเอง ถึงได้กล่าววาจาเลื่อนเปื้อนเช่นนี้

          “ท่านไม่เข้าใจ เอาเป็นว่าท่านรีบกินแล้วก็รีบกลับเถิด ข้ายังมีงานอีกมาก” ฟู่อินเหยารีบไล่รั่วอ๋องจอมวุ่นวายนี้กลับไปเสีย นางต้องไปคุยกับน้องสามอีกหลายเรื่อง