Masukเมื่อคิดได้แล้วซูหยุนหนิงก็ได้แต่พยักหน้ารับปาก ใช่แล้วนางจะจากไปในตอนนี้ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด
“แม่เชื่อเจ้า แม่เชื่อเจ้าแล้ว” มือหยาบกร้านเย็นเฉียบของซูหยุนหนิงกอบกุมมือเล็กของบุตรสาว
ขอแค่เพียงจัดการสุขอนามัยในบ้านหลังนี้ใหม่เสีย นางเชื่อว่าสุขภาพร่างกายของมารดาจะต้องกลับมาแข็งแรงในเร็ววัน
“แต่ว่า....” เด็กหญิงอ้ำอึ้ง “ข้ามีเรื่องหนึ่งจะต้องขอร้อง” ว่านฉีเส้าหนิงอึกอัก เพราะเป็นเรื่องที่นางยากจะเอื้อนเอ่ย
“ว่ามาเถิด” ซูหยุนหนิงรับฟังคำขอร้องของนาง “ถ้าแม่ทำได้ แม่จะทำ” หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงนางย่อมไม่ปฏิเสธ
“ปิ่นปักผมของท่านพ่อกับข้าวของเครื่องประดับบางส่วนที่ท่านนำติดตัวมาจากจวนอ๋อง ท่านตัดใจ..ขายมันได้หรือไม่”
เด็กหญิงจ้องมองสีหน้าของมารดา นางแสดงออกชัดเจนว่ามิอาจตัดใจ ปิ่นล้ำค่าชิ้นนั้นเป็นของรักที่ว่านฉีอี้บิดาของนางเป็นผู้มอบเอาไว้ให้ มันทำจากหยกสีเขียวบริสุทธิ์หายาก ซ้ำยังประดับด้วยไข่มุกขาวกลมกลึง อันเป็นของล้ำค่าจากแดนใต้
ยามเมื่อรักว่านฉีอี้ก็พร้อมจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้โดยที่มารดาของนางไม่ต้องร้องขอ แต่ยามเมื่อหมดรักแม้แต่ข้าวสารสักถ้วยก็มิอาจมอบให้
ซูหยุนหนิงเงียบไปครู่หนึ่ง พิจารณาคำขอร้องของเด็กหญิงด้วยสมองอันโง่เขลาของตนเอง
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ามีของสิ่งนั้น” ซูหยุนหนิงถามบุตรสาวอย่างไม่เข้าใจนัก เรื่องของปิ่นอันนั้นนางปิดปากเงียบมาโดยตลอดเพราะเกรงว่าจะถูกยึดคืนจากพระสวามี ตลอดหลายปีที่เขาไม่ถามถึงมันคงเป็นเพราะว่าลืมไปแล้วว่าเคยมอบสิ่งใดเอาไว้ให้นาง วันใดคิดออกจึงมาขอคืน ช่างเป็นบุรุษที่ใจร้ายนัก
ว่านฉีเส้าหนิงอึกอักอีกครา นางจะบอกว่าอย่างไร หาเหตุผลอะไรดี สมองน้อย ๆ ที่ยังไม่พัฒนาเต็มที่ของเด็กหญิงไม่ได้คิดคำนวณเรื่องนี้เอาไว้ตั้งแต่แรกเพราะไม่คิดว่ามารดาจะถาม
“ข้า.....” เด็กหญิงก้มหน้างุดแล้วจึงคิดคำแก้ตัวได้ทันเวลา “ข้าแอบมาค้นของของท่านแม่เจ้าค่ะ” ให้ถูกบ่นเรื่องนั้นดีกว่าให้นางบอกความจริงอันไร้สาระ
เมื่อคิดถึงห้องนอนที่ถูกค้นเมื่อหลายวันก่อน ซูหยุนหนิงจึงไม่ได้คิดติดใจสิ่งใด ผู้เป็นมารดาชี้มือไปที่ตู้เก็บของ
“ในนั้นมีกล่องอยู่กล่องหนึ่งเป็นของมีค่าที่แม่หยิบฉวยเอามาได้ตอนถูกขับออกจากจวนอ๋อง หนิงเอ๋อเด็กดี หยิบให้แม่ได้หรือไม่” ว่านฉีเส้าหนิงกระโดดลงจากเตียง วิ่งปรู๊ดเดียวแล้วหยิบกล่องไม้ที่ทำมาจากต้นการบูรใบนั้นออกมาอย่างรวดเร็ว
ใช้เวลาอยู่ราว ๆ ครึ่งก้านธูป จึงจะสามารถเปิดกล่องสมบัติล้ำค่าใบนั้นได้ ภายในไม่ได้มีแค่เพียงปิ่นหยกประดับมุขเท่านั้น ยังมีป้ายประจำตัวของนาง กระจกทองเหลืองเก่า ๆ เครื่องประดับล้ำค่าอีกสี่ห้าชิ้น
มือที่ผอมแห้งของมารดาหยิบปิ่นหยกชิ้นนั้นขึ้นมา มันงดงามกว่าที่นักเขียนบรรยายเอาไว้มาก ที่ส่วนปลายสลักเป็นดอกไม้ห้อยระย้าประดับด้วยไข่มุก เห็นได้ชัดว่ามูลค่าของมันคงมหาศาล ไม่คิดเลยว่าช่างฝีมือในยุคนี้ที่ไม่ได้มีอุปกรณ์และเครื่องมืออันทันสมัย จะสามารถแกะสลักออกมาได้สละสลวยงดงามราวกับมีชีวิต
“ท่านพ่อ ท่านอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ” เล่อฮวาหยวนยิ้มแย้มแจ่มใส แต่ครั้นมองไปที่ทุกคนตรงนั้นกลับรู้สึกว่ามีรังสีอำมหิตกำลังแผ่ซ่านไปทั่วทั้งบริเวณ “กะ...เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ” ผู้เป็นแม่ทัพขนลุกซู่ เส้าหนิงที่กำลังร้องไห้ประกอบกับว่านฉีชินอ๋องที่ตั้งท่าเตรียมจะชักกระบี่ออกมา“เจ้ายังไม่รู้ความผิดของเจ้าอีกเหรอ” ว่านฉีอี้พูดเสียงดังหนักแน่น“กะ...เกิดอะไรขึ้นขอรับท่านพ่อ” แม่ทัพหนุ่มหัวหมุนไปหมด“สองสามวันนี้เจ้าหายไปไหนมา” กระบี่บูรพาของว่านฉีอี้ถูกชักออกมาจากฝักในที่สุดและจ่อไปที่ลำคอของเล่อฮวาหยวน“ท่านแม่ทัพรีบ ๆ พูดเถอะเจ้าค่ะ ก่อนจะเป็นเรื่องใหญ่” ต้วนเหวินซินต้องรีบบอกให้เขาเฉลยสิ่งที่เขาทำสักที ก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้เล่อฮวาหยวนมือสั่นไปหมด มือของชายหนุ่มหยิบของบางอย่างออกมาจากสาบเสื้อ“ขะ...ข้า...ทุกคนฟังข้าก่อน” เล่อฮวาหยวนเริ่มอธิบาย “เมื่อวานที่ข้าหายตัวไป...” แม่ทัพหนุ่มก้มหน้าแล้วพูดต่อ “ข้าไปไหว้พระที่วัดบนเขามาน่ะ ได้
วันปีใหม่ปีนี้เป็นปีที่สามที่นางได้อยู่ร่วมฉลองกับครอบครัวน่าเสียดายที่ท่านแม่นางเอกของนางไม่อยู่แล้ว นางคาดหวังว่าจะมีบุตรตัวน้อยสักคนสองคนมาคอยวิ่งเล่นในจวนแม่ทัพเส้าหนิงเห็นบุตรชายฝาแฝดของพี่เหวินซินเติบโตขึ้นทุกวัน ๆ ก็นึกว่าเมื่อไหร่ตนจะมีเจ้าตัวน้อยกับเขาบ้าง“ฮูหยิน” ต้วนเหวินซินรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของฮูหยินน้อยจวนแม่ทัพ นางจึงสัญญากับตัวเองเอาไว้ว่าจะดูแลว่านฉีเส้าหนิงผู้นี้ตลอดไปจนกว่านางไม่มีแรง“ท่านแม่ทัพล่ะเขาไปไหนข้าไม่เห็นตั้งแต่เมื่อวาน” เส้าหนิงเริ่มอารมณ์ไม่ดี จู่ ๆ สามีของนางก็มีท่าทางพิรุธแปลก ๆ“เอ่อ...ไม่เจ้าค่ะ ไม่เห็นเลย” ต้วนเหวินซินรู้ว่าเขาไปไหนแต่ถูกกำชับให้ปิดปากให้เงียบและตอบว่าไม่รู้เท่านั้น“เขาต้องมีอะไรปิดบังข้าแน่ ๆ” เส้าหนิงรู้สึกได้ หรือว่าเขาหมดรักนางแล้ว หรือเขามีอนุภรรยา “พี่เหวินซินท่านบอกเองนี่เจ้าคะ ว่าเล่อฮวาหยวนเป็นบุรุษเจ้าชู้” แค่สามสี่ปีเองนะ นางแต่งกับเขาแค่สามสี่ปีเองนะ เขาจะเบื่อนางได้ง่าย ๆ เช่นนั้นเหรอ หรือเป็นเพราะว่าเขาก
นางนึกถึงคำของคนประหลาดผู้นั้นได้ แค่หลอกล่อท่านหญิงออกไปใช่ไหม หลอกล่อนางให้ออกห่างจากท่านแม่ทัพคนผู้นั้นสัญญากับนางเอาไว้ว่าจะสังหารว่านฉีเส้าหนิงให้ หลังจากนางตายหลานหลินเหยาก็จะได้ขึ้นเป็นฮูหยินแม่ทัพ ใช่แล้วล่ะ มันต้องเป็นเช่นนั้น นางอยู่เคียงข้างเขามาตั้งแปดเดือนเชียวนะ อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขามาถึงแปดเดือน เขาต้องรักนางสิ คิดได้เช่นนั้นนางก็ลงมือทำตามสิ่งที่บุคคลประหลาดผู้นั้นเสนอหลางหลินเหยาเคาะประตูห้องนอนของว่านฉีเส้าหนิงเบา ๆ“ฮูหยิน ข้าน้อยเองหลางหลินเหยา”พอได้ยินว่าเป็นใคร เส้าหนิงก็ให้บ่าวรับใช้ของนางเปิดประตู“มีอะไรงั้นหรือ” เส้าหนิงที่อ่านตำรายาอยู่ถาม“ฮูหยินเจ้าขา..ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะ ได้โปรดให้ข้าเป็นอนุภรรยาของท่านแม่ทัพอีกสักคน ข้ารักท่านแม่ทัพอย่างจริงใจ ตลอดเวลาแปดเดือนที่ไม่มีท่านข้าน้อยก็ดูแลท่านแม่ทัพมาโดยตลอดเลยนะเจ้าคะ” ได้ยินว่าว่านฉีเส้าหนิงเป็นคนจิตใจดี หากนางอ้อนวอนขอร้องสักหน่อยคนผู้นี้จะต้องใจอ่อนแน่ ๆว่านฉีเส้าหนิงวางหนังสือลงหรี่ตามองสตรีตัวเล็กที่มาหน
หลังจากที่รู้แล้วว่าเส้าหนิงอยู่ที่ไหน กองทหารของเล่อฮวาหยวนก็ตามมาสมทบและพานางกลับไปเมืองหลวงด้วยกัน ว่านฉีอี้เมื่อได้ยินว่าบุตรเขยที่เขาไม่ชอบขี้หน้านัก พบบุตรสาวแล้วก็ละวางงานในมือเร่งรีบและกลับมาเมืองหลวงด้วยเช่นกันสิ่งเดียวที่พวกนางยังมิอาจวางใจนั่นก็คือการหายตัวไปของต้วนเต๋อชิง คนคนนั้นรอบจัดและเก่งกาจอีกทั้งวรยุทธ์ยังสูงส่ง ได้ยินจากต้วนเหวินซินที่เส้าหนิงรับนางกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งหนึ่งว่า ที่แท้ต้วนเต๋อชิงเป็นบุตรบุญธรรมของว่านฉีจิ้ง คนผู้นั้นมักจะไปรับเลี้ยงเด็กกำพร้าขาดที่พึ่งพิง ฝึกฝนให้กลายเป็นคนไร้หัวใจ และใช้พวกเขาเป็นเครื่องมือในการกระทำสิ่งสกปรกโสมมเส้าหนิงนอนแอบอิงสามีอยู่ในรถม้าที่มุ่งหน้ากลับเมืองหลวง มือเล็กซุกซนขยับวุ่นวายกับร่างกายของสามี“น้องหญิงหากเจ้าไม่หยุดซุกซนข้าจะไม่หยุดเช่นกัน”“หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ” ว่านฉีเส้าหนิงทำตาใสแจ๋ว แสร้งไม่รู้ถึงความหมายที่เขากำลังเอ่ยถึงผิดกับดวงตาของสามีในเวลานี้ที่เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดและดำมืด“ว่าน...ฉี...เส้า..หนิง”&ldq
ร่างสูงขยับเอวเข้าไปใกล้กับร่องปรารถนาที่ชุ่มฉ่ำของภรรยา มือหยาบสัมผัสช่องทางรักของนางอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่านางจะพร้อมสำหรับครั้งแรก เขารู้ว่าครั้งแรกของสตรีอาจจะเจ็บอยู่บ้างเล็กน้อย แต่เมื่อผ่านพ้นไปทุกอย่างจะดีขึ้นชายหนุ่มถูไถมังกรยักษ์ของตนเองเพื่อให้น้ำหวานของนางชโลมทั่วทั้งลำเอ็น เขาใช้ตัวตนของตัวเองค่อย ๆ ขยับเข้าทีละน้อยเริ่มจากส่วนหัวทันทีเริ่มรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างรุกล้ำเข้ามาใบหน้าสวยงามของเส้าหนิงก็บิดเบี้ยวเหยเกเล็กน้อย“หนิงเอ๋อ อย่าเกร็งนะ” เล่อฮวาหยวนปลอบประโลมให้คนตัวเล็กผ่อนคลาย ชายหนุ่มยังไม่ได้กดแท่งสวรรค์ของตนเองเข้าไปในทีเดียว แต่กระนั้นช่องทางสวาทของนางก็ตอดรัดเขาจนเขารู้สึกปวดหนึบไปหมดผู้เป็นสามีมอบจุมพิตให้นางอีกครั้ง หลอกล่อให้นางผ่อนคลายแล้วจึงค่อย ๆ สอดความเป็นชายเข้าไปทีละช้า ๆ จนกระทั่งถูกเนินเนื้อนุ่มของนางกลืนกินเข้าไปจนหมดว่านฉีเส้าหนิงหัวใจกระตุกวูบ ความรู้สึกคับแน่นและอึดอัด“ซี๊ด...หนิงเอ๋อ เจ้ากำลังทรมานข้าอยู่นะรู้ไหม”เส้าหนิงไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร ทันทีที่เขาเริ่
เล่อฮวาหยวนบีบเคล้นอกอิ่มสีขาวอย่างสนุกมือ แล้วจึงค่อย ๆ ขยับเคลื่อนลงไปส่วนเสน่หาที่อยู่เบื้องล่าง“ท่านพี่..ตรงนั้น” สองขาเรียวเล็กที่บีบเข้าหากันถูกเขาแยกออกจากกัน เส้าหนิงพยายามใช้สองมือปิดบังส่วนสงวนของตัวเองเอาไว้ “ตรงนี้ไม่ได้เจ้าค่ะ” นางอับอายเกินกว่าจะให้ใครมาจ้องมองตรงส่วนนั้น เส้าหนิงหยัดตัวขึ้นพยายามขยับตัวหนี“จะไปไหนหนิงเอ๋อ ไยเจ้าจึงงดงามเช่นนี้” เล่อฮวาหยวนสัมผัสเนินเนื้อนุ่มที่มีไรขนปกคลุมเล็กน้อย อย่างอ่อนโยน พลางใช้นิ้วกรีดลึกเข้าไปในร่องรัก น้ำหวานธรรมชาติของนางในเวลานี้กำลังหลั่งออกมาจนเปียกชุ่ม สร้างความเสียวสะท้านให้นางเบาๆชายหนุ่มใช้นิ้วแหวกทาง พบว่ามันยังสวยงามและปิดสนิท เกสรดอกไม้สีสวยกำลังหลอกล่อให้เขาเข้าไปชื่นชม เล่อฮวาหยวนอยากรู้จริง ๆ ว่ารสชาติของนางจะเป็นเช่นไร ทันทีที่สิ้นสุดเสียงของความคิดเล่อฮวาหยวนก็จัดการสอดลิ้นเข้าไปดูดกลืน ขบเม้มติ่งเนื้อสีสวยที่ยื่นออกมาไม่เพียงเท่านั้น ยังสอดลิ้นเข้าไปซอกซอนเพื่อสำรวจและขยายเส้นทางให้นางคุ้นชิน หนิงเอ๋อของเขาคับแคบเช่นนี้จะรับไหวหรือไม่นะ&ldquo







