2

เมื่อคิดได้แล้วซูหยุนหนิงก็ได้แต่พยักหน้ารับปาก ใช่แล้วนางจะจากไปในตอนนี้ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด

“แม่เชื่อเจ้า แม่เชื่อเจ้าแล้ว” มือหยาบกร้านเย็นเฉียบของซูหยุนหนิงกอบกุมมือเล็กของบุตรสาว

ขอแค่เพียงจัดการสุขอนามัยในบ้านหลังนี้ใหม่เสีย นางเชื่อว่าสุขภาพร่างกายของมารดาจะต้องกลับมาแข็งแรงในเร็ววัน

“แต่ว่า....” เด็กหญิงอ้ำอึ้ง “ข้ามีเรื่องหนึ่งจะต้องขอร้อง” ว่านฉีเส้าหนิงอึกอัก เพราะเป็นเรื่องที่นางยากจะเอื้อนเอ่ย

“ว่ามาเถิด” ซูหยุนหนิงรับฟังคำขอร้องของนาง “ถ้าแม่ทำได้ แม่จะทำ” หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงนางย่อมไม่ปฏิเสธ

“ปิ่นปักผมของท่านพ่อกับข้าวของเครื่องประดับบางส่วนที่ท่านนำติดตัวมาจากจวนอ๋อง ท่านตัดใจ..ขายมันได้หรือไม่”

เด็กหญิงจ้องมองสีหน้าของมารดา นางแสดงออกชัดเจนว่ามิอาจตัดใจ ปิ่นล้ำค่าชิ้นนั้นเป็นของรักที่ว่านฉีอี้บิดาของนางเป็นผู้มอบเอาไว้ให้ มันทำจากหยกสีเขียวบริสุทธิ์หายาก ซ้ำยังประดับด้วยไข่มุกขาวกลมกลึง อันเป็นของล้ำค่าจากแดนใต้

ยามเมื่อรักว่านฉีอี้ก็พร้อมจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้โดยที่มารดาของนางไม่ต้องร้องขอ แต่ยามเมื่อหมดรักแม้แต่ข้าวสารสักถ้วยก็มิอาจมอบให้

ซูหยุนหนิงเงียบไปครู่หนึ่ง พิจารณาคำขอร้องของเด็กหญิงด้วยสมองอันโง่เขลาของตนเอง

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ามีของสิ่งนั้น” ซูหยุนหนิงถามบุตรสาวอย่างไม่เข้าใจนัก เรื่องของปิ่นอันนั้นนางปิดปากเงียบมาโดยตลอดเพราะเกรงว่าจะถูกยึดคืนจากพระสวามี ตลอดหลายปีที่เขาไม่ถามถึงมันคงเป็นเพราะว่าลืมไปแล้วว่าเคยมอบสิ่งใดเอาไว้ให้นาง วันใดคิดออกจึงมาขอคืน ช่างเป็นบุรุษที่ใจร้ายนัก

ว่านฉีเส้าหนิงอึกอักอีกครา นางจะบอกว่าอย่างไร หาเหตุผลอะไรดี สมองน้อย ๆ ที่ยังไม่พัฒนาเต็มที่ของเด็กหญิงไม่ได้คิดคำนวณเรื่องนี้เอาไว้ตั้งแต่แรกเพราะไม่คิดว่ามารดาจะถาม

“ข้า.....” เด็กหญิงก้มหน้างุดแล้วจึงคิดคำแก้ตัวได้ทันเวลา “ข้าแอบมาค้นของของท่านแม่เจ้าค่ะ” ให้ถูกบ่นเรื่องนั้นดีกว่าให้นางบอกความจริงอันไร้สาระ

เมื่อคิดถึงห้องนอนที่ถูกค้นเมื่อหลายวันก่อน ซูหยุนหนิงจึงไม่ได้คิดติดใจสิ่งใด ผู้เป็นมารดาชี้มือไปที่ตู้เก็บของ

“ในนั้นมีกล่องอยู่กล่องหนึ่งเป็นของมีค่าที่แม่หยิบฉวยเอามาได้ตอนถูกขับออกจากจวนอ๋อง หนิงเอ๋อเด็กดี หยิบให้แม่ได้หรือไม่” ว่านฉีเส้าหนิงกระโดดลงจากเตียง วิ่งปรู๊ดเดียวแล้วหยิบกล่องไม้ที่ทำมาจากต้นการบูรใบนั้นออกมาอย่างรวดเร็ว

ใช้เวลาอยู่ราว ๆ ครึ่งก้านธูป จึงจะสามารถเปิดกล่องสมบัติล้ำค่าใบนั้นได้ ภายในไม่ได้มีแค่เพียงปิ่นหยกประดับมุขเท่านั้น ยังมีป้ายประจำตัวของนาง กระจกทองเหลืองเก่า ๆ เครื่องประดับล้ำค่าอีกสี่ห้าชิ้น

มือที่ผอมแห้งของมารดาหยิบปิ่นหยกชิ้นนั้นขึ้นมา มันงดงามกว่าที่นักเขียนบรรยายเอาไว้มาก ที่ส่วนปลายสลักเป็นดอกไม้ห้อยระย้าประดับด้วยไข่มุก เห็นได้ชัดว่ามูลค่าของมันคงมหาศาล ไม่คิดเลยว่าช่างฝีมือในยุคนี้ที่ไม่ได้มีอุปกรณ์และเครื่องมืออันทันสมัย จะสามารถแกะสลักออกมาได้สละสลวยงดงามราวกับมีชีวิต