3

 

“เด็กดี พาแม่ไปนั่งที่หน้ากระจกได้หรือไม่” ซูหยุนหนิงร้องขอบุตรสาว

ว่านฉีเส้าหนิงไม่ได้ขัดค่อย ๆ ประคองมารดาไปนั่งหน้ากระจก ในมือของนางยังคงกำปิ่นหยกชิ้นนั้นเอาไว้แน่น จำได้ว่าตอนก่อนที่มารดาจะตกระกำลำบากเช่นนี้นางงดงามเป็นหญิงงามที่มิหาผู้ใดเปรียบได้ ไม่น่าเลย ไม่น่าไปหลงรักพระเอกสารเลวเช่นบิดาของนางเลย

“ท่านแม่ ข้าช่วยหวีผมให้ท่านดีหรือไม่” เด็กหญิงหยิบหวีที่อยู่หน้ากระจกบรรจงหวีผมยาวสลวยที่เวลานี้แข็งกระด้างเพราะขาดการดูแลให้อย่างอ่อนโยน

ซูหยุนหนิงยินยอมให้บุตรสาวสางผมให้แต่โดยดี ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพูดอีกประโยค

“เด็กดี ช่วยเกล้าผมให้แม่ได้หรือไม่”

เส้าหนิงมิได้ปฏิเสธรีบจัดการมัดรวบเป็นทรงง่าย ๆ ที่นางเคยทำและที่เคยเห็นนางกำนัลในจวนอ๋องเคยทำให้กับมารดา ใช้เวลาไม่นานเส้นผมยาวสลวยเมื่อครู่ก็ถูกจัดทรง แม้จะไม่เรียบร้อยนักแต่ก็ดีกว่าเมื่อครู่

ซูหยุนหนิงเสียบปิ่นชิ้นนั้นลงบนศีรษะ ในอดีตมีว่านฉีอี้เป็นผู้ปักให้ แต่ในเวลานี้นางต้องปักด้วยตนเอง ผู้เป็นมารดาพิจารณาใบหน้าของตนเองที่อยู่ในกระจกเงา ในอดีตนางคือหญิงงามอันดับหนึ่ง ทั้งที่มีบุรุษที่ดีพร้อมมากหน้าหลายตา พร้อมจะคุกเข่าให้กับนาง แต่ซูหยุนหนิงในวัยสาวกลับเลือกเขา

“โง่เขลา ข้าช่างโง่เขลานัก” ซูหยุนหนิงพึมพำ “เด็กดี ขอเวลาแม่ทำใจสักครู่ได้หรือไม่ เป็นวันพรุ่งนี้ได้หรือไม่” ผู้เป็นมารดาต่อรอง

เด็กหญิงไม่ได้ว่าอะไรยินยอมให้ท่านแม่ของนางอยู่ตามลำพังกับของดูต่างหน้าของบิดาแต่โดยดี ไม่ว่าจะโลกนี้หรือโลกไหน ว่านฉีเส้าหนิงก็ไม่เข้าใจเรื่องของความรัก ทั้งที่มีความรักลือลั่นประกาศก้องไปทั่วทั้งแผ่นดิน งานแต่งงานถูกจัดอย่างยิ่งใหญ่แท้ ๆ แต่กลับมีจุดจบที่อยู่หลังจุดจบในนิยายอีกคราหนึ่ง

พูดจบเด็กหญิงก็นึกขึ้นได้ว่ามีสิ่งที่นางต้องออกไปทำ

“ท่านแม่ เดี๋ยวข้ามานะเจ้าคะ” เด็กหญิงตะโกนเข้าไปในห้อง

“อย่ากลับเย็นนัก” ซูหยุนหนิงขานกลับ...

“เจ้าค่ะ”

“เอ้อ....หนิงเอ๋อ อย่าลืมรวบผมปิดหน้าให้ดี อย่าลืมถ่านที่อยู่ในครัว” บุตรสาวของนางแม้จะอายุเพียงเท่านี้แต่ก็ฉายแววของความงดงาม นางไม่อยากให้โชคชะตาของบุตรสาวเป็นเช่นเดียวกันกับตน สตรียิ่งงดงามยิ่งอาภัพ ซูหยุนหนิงไม่อยากให้เกิดโศกนาฏกรรม เช่นเดียวกัน

ถึงมารดาจะไม่ได้กล่าวเตือน แต่นางเองก็รู้ดีว่าควรทำสิ่งใด สู้เกิดมาหน้าตาธรรมดาเหมือนกับเฉียนเฟยเสียยังจะดีกว่า