เข้าสู่ระบบแชร์
33
วันที่เผยแพร่:
2026-07-30 18:00:46ของอร่อยที่ว่านั่น นางเองก็อยากกิน มารดาของนางเคยพูดถึงอยู่บ่อย ๆ ในอดีตบิดาเคยพามารดาของนางไปกิน
บทล่าสุด
ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง 90
เช้าวันแต่งงานเส้าหนิงถูกปลุกให้ลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ร่างเล็กถูกพี่เลี้ยงจับไปซ้ายทีขวาทีราวกับเป็นหุ่นไม้ตัวหนึ่ง เครื่องหอม เสื้อผ้าเครื่องประดับหลายสิบชิ้นถูกประโคมประดับตกแต่งบนตัวของนาง“พี่เหวินซิน ข้ารู้สึกเหมือนตุ๊กตาเลยเจ้าค่ะ”“ใช่เจ้าค่ะ วันนี้ท่านหญิงเป็นตุ๊กตา ตุ๊กตาที่งดงามที่สุด” ตอนที่ต้วนเหวินซินแต่งงานกับต้วนเต๋อชิงมันเป็นเพียงงานเลี้ยงง่าย ๆ ไม่ได้สวมชุดมงคล มีเพียงผ้าคลุมหน้าสีแดง กราบไว้ฟ้าดินด้วยขั้นตอนง่าย ๆ สองสามอย่างจากนั้นดื่มเหล้ามงคลราคาถูกและเข้าหอ เมื่อได้เห็นสตรีที่นางเอ็นดูมาตั้งแต่ยังเด็กได้สวมชุดมงคลสีแดงงดงามราวกับเทพธิดา ต้วนเหวินซินอดที่จะหลั่งน้ำตาไม่ได้“จู่ ๆ ท่านก็มาร้องไห้เนี่ยนะ” เส้าหนิงโอบกอดผู้เป็นพี่เลี้ยง ไม่อยากคิดถึงวันที่ความจริงถูกเปิดเผยเลย ถึงวันนั้น นางจะรับได้หรือไม่นะ“ไม่ได้ร้องสักหน่อยเจ้าค่ะ แค่ฝุ่นเข้าตาเท่านั้น” ต้วนเหวินซินเช็ดน้ำตาก่อนจะคิดอะไรออก นางลุกเดินไปหยิบอะไรบางอย่าง “ท่านอ๋องบอกให้นำมามอบให้ท่าน”
ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง 89
แค่เพียงพริบตาเดียวเท่านั้นยังไม่ทันที่เส้าหนิงจะได้ตั้งตัวหรือตั้งสติให้ครบถ้วน แผนการที่ตกลงกันเอาไว้คือทั้งนางกับเขาจะแต่งงานกันและอาศัยอำนาจของกันและกันโค่นล้มรัชทายาท ส่วนผู้ใดจะได้ขึ้นครองบัลลังก์ต่อนั้นยังเป็นที่ถกเถียงกัน ทุกคนนัดพบกันที่ร้านขนมวิหคขับขานในค่ำคืนก่อนวันแต่งงาน เป็นครั้งแรกที่นางรู้ว่าสถานที่แห่งนี้คือจุดนับพบที่ถูกบรรยายเอาไว้ในนิยายเรื่องนั้นนางรู้สึกเหมือนได้เดินขึ้นไปบนชั้นบนสุดของอาคารแต่ไม่รู้ว่าเพราะกลไกใด รู้ตัวอีกทีก็ลงมาอยู่ที่ชั้นใต้ดิน ในตอนแรกชินอ๋องเหมือนจะไม่อยากให้นางมารับรู้หรือยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย แต่เพราะถูกเล่ออี้จินบ่นด่าจนหูชา เขาจึงยินยอมพานางมาด้วยนอกจากชินอ๋อง เล่ออี้จิน ยังมีองค์หญิงใหญ่ และอ๋องแปด ทั้งหมดนั่งพูดคุยเรื่องสำคัญถึงแผนการทั้งหมด ในคราแรกเส้าหนิงคิดว่าจะมีเพียงเท่านี้แต่ไม่ใช่เลยเวลาผ่านไปอีกราวหนึ่งก้านธูป บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งก็ปรากฏตัว“คารวะชินอ๋อง องค์หญิงใหญ่ อ๋องแปด” ชายผู้มาใหม่ทำความเคารพตามลำดับสถานะอย่างอ่อนน้อม สีหน้าของเขาเมื่อมาถึงไม่สู้ดีนัก“ในที่สุดเจ้าก
ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง 88
ฉีมู่เหยานั่งมองต้นไม้หน้าตำหนักด้วยสายตาอิดโรยอ่อนแรง ดูเหมือนว่าตั้งแต่กลับมาจากลานล่าสัตว์ร่างกายของนางก็ไม่แข็งแรงดั่งเก่า คงเป็นเพราะนางตรอมใจเรื่องฉีหลานเซี่ยละมั้ง ผู้เป็นอามีความรู้สึกคล้ายกับว่าได้ยินเสียงของนางอยู่รอบ ๆ ตัวผ่านไปครู่ใหญ่ว่านฉีจิ้งก็เดินเข้ามาใช้ผ้าขนแกะหนานุ่มคลุมกายให้กับผู้เป็นภรรยาอย่างอ่อนโยน“ดูเหมือนว่าจะใกล้เข้าสู่เหมันต์ฤดูแล้วสินะ”“นั่นสิเพคะ เสียดายที่ปีนี้ไม่มีหลานเอ๋อ” ฉีมู่เหยาตั้งใจพูดถึงหลานสาวที่ถูกเขาสั่งฆ่า“....”“ท่านยังจำได้ไหม เมื่อตอนที่นางยังเด็ก ชอบมาอ้อนวอนให้ท่านเผามันเทศให้นางกิน ไม่เพียงเท่านั้นท่านยังต้องปอกเปลือกให้นางอีก คนอื่นปอกไม่ได้ต้องเป็นท่านเพียงคนเดียว” ความทรงจำมากมายเกี่ยวกับฉีหลานเซี่ยผุดขึ้นมามากมายราวกับดอกเห็ด“อืม...” ว่านฉีจิ้งไม่อยากขัด สิ่งที่นางพูดทำเอาเขาเองก็รู้สึกผิดอยู่นิดหน่อย เด็กคนนั้นชอบให้เขาเอาอกเอาใจ แต่แล้วอย่างไรเขาเลี้ยงนางมาก็เพื่อการนั้น “ถ้าเช่นนั้น วันนั้นวันที่ว่านฉีเส้าหนิงถูกจั
ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง 87
เพราะหลางซีเยว่มาเตือนทำให้ต้วนเต๋อชิงรู้ตัวว่าถูกสงสัย เขาลงทุนลงแรงอยู่นานจะมาถูกเปิดเผยได้ง่าย ๆ เช่นนั้นงั้นหรือ ร่างสูงของผู้เป็นองครักษ์ฝึกซ้อมวิชายุทธ์อยู่ในลานด้วยสายตาเย็นเฉียบ ทั้งเขาและหลางซีเยว่ต่างก็เป็นคนของรัชทายาท ได้รับการฝึกฝนให้ไร้ความรู้สึก ไร้หัวใจ ทุกอย่างที่แสดงออกมาทั้งหมดคือการแสดง ไม่เว้นแม้กระทั่งสิ่งที่ทำกับต้วนเหวินซิน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนนั้นรักนางหรือไม่“ท่านพี่ นอนเถอะเจ้าค่ะ ดึกแล้ว” นางเดินออกมาตามสามีให้กลับเข้าไปในบ้านได้ยินเสียงของต้วนเหวินซิน เขาก็รีบปรับสีหน้าของตนเองในทันที“เจ้าออกมาทำไม ตอนกลางคืนอากาศเย็น เดี๋ยวจะเป็นหวัดไปอีกคน”“แล้วท่านล่ะ”“ก็ได้ ๆ ข้าไม่เถียงเจ้าแล้ว เข้าห้องไปนอนกันเถอะ”เมื่อส่งเด็ก ๆ เข้านอนกันหมดแล้วและอยู่กันตามลำพังแบบสามีภรรยา ต้วนเหวินซินก็เริ่มพูดคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้กับสามี เหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอด เรื่องราวเล็กน้อยที่เกิดขึ้นยามที่นางดูแลท่านหญิงเส้าหนิง ถูกถ่ายทอดให้กับต้วนเต๋อชิงฟังเกือบทุกอย่าง นั่
ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง 86
ไม่ว่าอย่างไรเส้าหนิงก็ไม่เข้าใจ ในนิยายมันต้องมีอะไรบางอย่างผิดเพี้ยนไปแน่ ๆ นางหันไปหาตู้ลี่ เขาน่าจะมอบคำตอบให้กับนางได้“เป็นสหายกันมานานพูดคุยกันเช่นนี้มาตลอดตั้งแต่สาวจนแก่ขอรับ”“สหาย?” นางร้าย นางเอก พระเอก สามคนนั้นเป็นสหายกัน“ขอรับท่านหญิงถึงจะมีเรื่องบาดหมางใจอยู่บ้าง แต่ทั้งสามคนก็รักกันดี”“ไม่ใช่ว่านางเคยทำร้ายท่านแม่จนตาบอดเหรอ”“ไม่ใช่เลยขอรับ” ตู้ลี่มองซ้ายมองขวาก่อนจะกระซิบกับเส้าหนิงเบา ๆ “ผู้ที่ลงมือทำร้ายพระชายาภายหลังสืบรู้มาว่าเป็นคนของรัชทายาท เขาตั้งใจจะทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสามคนสั่นคลอน”ปวดหัว!! นั่นคือสิ่งเดียวที่นางคิดในตอนนี้เมื่อทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้งนางจึงเข้ามาดูว่าเล่อฮวาหยวนอาการดีขึ้นหรือยัง เดินมาถึงเตียงจึงเห็นว่าเขาลืมตาอยู่นานแล้ว“ตื่นแล้วก็ลุกกลับจวนแม่ทัพได้แล้ว” เส้าหนิงคร้านจะดูแลเขาแล้ว“อืม...เข้าใจแล้ว” เขาลุกขึ้นมาหย่อนขาลงข้างเตียงใบหน้ายังคง
ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง 85
“แม่ทัพเล่อ หยุดสักที” เส้าหนิงพูดเสียงเรียบ “ท่านกลับไปได้แล้ว” นางไม่ได้ยิ้มหรือแสดงความรู้สึกใดให้กับเขา“ท่านหญิง”“ท่านอาเข้าข้างในกันเถอะเจ้าค่ะ” การปฏิบัติตนของนางต่อว่านฉีปาแตกต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง นางสัญญากับตนเองแล้วจะไม่ยิ้มและจะไม่แสดงความรู้สึกใดต่อเขาอีกต่อไปแล้วไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงโกรธที่นางยิ้มให้กับว่านฉีปา‘อยากสงวนรอยยิ้มนั้นของนางไว้ชื่นชมแต่เพียงผู้เดียว’‘นางเป็นของเขาเท่านั้น’‘ถ้าได้กลับไปเมื่อไหร่ข้าจะตอบแทนเจ้า’ความทรงจำบางอย่างซัดสาดเข้ามาในสมองของเขาราวกับระลอกคลื่น คำพูดพวกนั้น ใบหน้าของเด็กผู้หญิงที่เขาไม่รู้จัก เขามั่นใจว่าไม่เคยทำเรื่องพวกนั้นมาก่อน แต่เหตุใดจึงรู้สึกคุ้นเคย ร่างกายสูงใหญ่ของผู้เป็นแม่ทัพทรุดลงกับพื้นหินหน้าจวน เจ้าขาวเมื่อเห็นเจ้านายมีอาการไม่ดีก็แสนรู้นักส่งเสียง ฟืด ฟาด ให้คนอื่นรู้ตัวว่านฉีเส้าหนิงและว่
บางทีคุณอาจจะชอบ
ทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน128.5K viewsพระชายาหมอยาพิษเทวดาสะเทือนลั่นเมืองหลวง
นางสาวซินหยู่164.4K viewsยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน173.6K viewsหลังบวชชี บรรดาท่านพี่ก็อ้อนวอนให้ข้าสึก
จิ้งซิง631.7K views4 นิยายจีนย้อนยุค นางเอกสู้ชีวิตและพระเอกคลั่งรัก
หวงตี้ny195 viewsเมื่อตำราวสันต์ของข้า ดันไปปลุกมังกรที่หลับไหลของซื่อจื่อ
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า150 viewsท่านพี่! ชาตินี้ของข้าจะแต่งกับท่านเท่านั้น
BigM00N309 viewsนางร้ายสายปลาเค็ม
BigM00N503 views
