บทที่ 2

ฝีเท้าเบาหวิวค่อยๆ วางลงบนพื้น หยัดยืนจากนั้นก้าวลงจากเตียง สิ่งแรกที่นางทำก็คือเดินไปยังคันฉ่องที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ไกลนัก เส้นผมยาวจรดบั้นเอว ใบหน้าล้อมกรอบขาวซีดบนหน้าผากมีแถบผ้าพันเอาไว้โดยรอบ หางคิ้วปวดตุบศีรษะมึนงง ร่างกายนี้อ่อนแอเหลือเกิน เรือนกายผอมแห้งซูบเซียว ผิวกายเนียนละเอียดราวกับไม่เคยต้องตรากตรำ ใบหน้างดงามดวงตาสุกใสทว่าส่องประกายงุนงงสับสน

“นี่คือ...ข้า??” เสียงแหบแห้งพึมพำกับตัวเองเบาๆ นาง...รู้สึกว่างเปล่า ไม่สิ ไม่ใช่เพียงความรู้สึกเท่านั้น เพราะในหัวของนางนั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งความทรงจำ!!!

ประตูถูกเปิดแง้ม...ไม่นานนักก็มีเสียงตะโกนของสาวใช้ นางยังไม่ทันได้หันไปมองก็ต้องถอนหายใจออกมาเพราะเสียงตะโกน “คุณหนูอวิ๋นฟื้นแล้ว!!! นางฟื้นแล้ว! ให้คนไปแจ้งฮูหยินเร็วเข้า!”

แม้แต่จะส่งเสียงบอกให้สาวใช้ผู้นั้นอย่าได้เอะอะโวยวายนางก็ทำไม่ได้ ในห้องนอนนี้ขนาดประตูก็ไม่อาจลงกลอน ใครจะเข้าก็เข้าจะออกก็ออก นางให้รู้สึกหงุดหงิดนัก! ยิ่งไปกว่านั้นไม่นานทุกอย่างก็ยิ่งวุ่นวาย มีคนมากมายเข้าๆ ออก คำถามมากมาย ท่านหมอถามก็แล้วไปเถิด ทว่าทั้งแม่นม สาวใช้ ฮูหยินเจ้าบ้านที่อยู่ตรงหน้า ทุกคนแม้ถามราวกับห่วงใยเสียเต็มประดา แต่กลับถามแล้วไม่รอคำถาม พูดเองเออเองจนน่าปวดหัว

ครู่ใหญ่บุรุษวัยกลางคนสองคนก็เดินเข้ามา อีกคนหนึ่งก้าวเข้ามาแล้วนั่งลงยังข้างเตียง ยื่นมือออกมาช้าๆ นางขมวดคิ้วปัดมือนั้นออกไปให้พ้นตัว

“ท่านจะทำอะไร?”

สายตาดุดันของนางทำให้เขาชะงัก “เมิ่งเมิ่ง??”

นางขมวดคิ้วมองใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย... “ท่าน...เป็นใคร”

!!!???

จบประโยคนั้นของนางทุกคนจึงมีสีหน้าเหมือนกันหมด นั่นก็คือตกใจจากนั้นก็สงสัยสับสน ท่านหมอที่ยังคงตรวจอาการถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง “ดูเหมือนว่าศีรษะของคุณหนูอวิ๋นที่ถูกกระแทกจะได้รับการกระทบกระเทือนหนัก บัดนี้นาง...สูญเสียความทรงจำแล้ว”

แคว้นต้าเยวี่ย รัชสมัยฮ่องเต้จ้าวเซวียน ปีที่สามสิบสอง

ด้วยรัชทายาทใกล้จะอายุครบยี่สิบและเข้าพิธีสวมกวาน วังหลวงส่งเทียบเชิญบุตรสาวจากจวนขุนนางเพื่อเข้าร่วมคัดเลือกสตรีที่มีฐานะคู่ควร ทั้งนี้ก็เพื่อเข้าร่วมการคัดเลือกให้เป็นชายารัชทายาท เหล่าท่านหญิง คุณหนูจากจวนต่างๆ ล้วนได้รับราชโองการเพื่อให้เข้าวังหลวง ฝึกฝน อบรม และเรียนรู้มารยาทต่างๆ ที่พึงปฏิบัติ จากนั้นหกเดือนจะมีการคัดเลือกชายาและชายารองขององค์รัชทายาท

ทว่า...นอกเหนือไปจากเรื่องที่ขุนนางน้อยใหญ่ส่งบุตรสาวกลับเข้าเมืองหลวงแล้ว ยังมีข่าวลือหนึ่งถูกพูดถึงอย่างลับๆ กล่าวกันว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์คู่แคว้นหายไป ทางหนึ่งฮ่องเต้ส่งองครักษ์และขันทีออกจากวังหลวงเพื่อออกไปประกาศราชโองการ ทางหนึ่งกลับส่งคนออกไปค้นหาต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่สูญหาย ลือกันว่ามันถูกขโมยออกไปจากห้องลับในวังหลวง ทว่าก็มีข่าวลืออื่นถูกนำมาโต้แย้งเพราะต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เป็นเพียงตำนานเล่าขาน

ว่ากันว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์แท้ที่จริงก็คืออาวุธล้ำค่าที่แม่ทัพเสิ่นครอบครอง ดังนั้นชายแดนเหนือจึงยังคงมั่นคงไม่เคยสั่นคลอน

ยังว่ากันอีกว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์...แท้ที่จริงคือต้นฮว๋ายที่ปลูกเอาไว้ยังตำหนักมังกรเหินในวังหลวง ทั้งเก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์

ข่าวหนึ่งยังกล่าวด้วยว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นเพียงหยกที่มีรูปร่างคล้ายต้นไม้ ผู้ครอบครองสามารถขอความปรารถนาได้หนึ่งข้อ

ทว่าก็ยังมีข่าวลือหนึ่งทำให้ผู้คนพูดไม่ออก นั่นก็คือแท้ที่จริงแล้วต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์...กลับเป็นคนผู้หนึ่งที่มีคุณงามความดีต่อแคว้นต้าเยวี่ย

นอกจากข่าวลือเรื่องต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ชาวบ้านต่างก็ได้ยินมา เรื่องความขัดแย้งของราชสำนักก็ทำให้ชาวบ้านรู้สึกหวาดหวั่น ด้วยขบวนส่งตัวสตรีสูงศักดิ์เข้าเมืองหลวงต่างเกิดเรื่องขึ้นไม่เว้นวัน บางขบวนมีข่าวว่าถูกดักปล้น มีคนตาย มีคนหายตัว บางคนก็รอดกลับมาทว่าก็ไร้ซึ่งคุณสมบัติที่จะเข้ารับการคัดเลือกเป็นชายารัชทายาท

หอสูงริมถนนซ่างกู่ซึ่งเป็นถนนสายหลักของเมืองหลวง บนชั้นสี่มีเงาร่างของบุรุษสูงศักดิ์สองคนกำลังนั่งเดินหมากล้อม ใบหน้าของคนทั้งสองแม้ดูจริงจังทว่าสายตากลับเหม่อลอยราวกับตกอยู่ในภวังค์ความคิด กระนั้นเมื่อองครักษ์ผู้หนึ่งก้าวเข้ามารายงานทั้งสองก็ดึงสติกลับมาในทันที

“ทูลองค์รัชทายาท ขบวนรถม้าของท่านปราชญ์อวิ๋นมาถึงแล้วขอรับ”

ทั้งสองลุกขึ้นเดินไปยังริมระเบียง รถมาสามคันกำลังวิ่งผ่านหน้าหอสูงช้าๆ จ้าวเหยียนหรุบตามองด้วยใบหน้าเรียบเฉย “มาแล้ว...เสียงเฟิง เจ้าว่ากลับเข้าเมืองหลวงครานี้ไม่รู้ว่าท่านปราชญ์อวิ๋นคิดถูกหรือคิดผิด”

หยางสวินเคอเองก็จ้องมองรถม้านั้นนิ่ง “ทางหนึ่งหากไปจากเมืองหลวง ปล่อยให้ตระกูลหลิวกับตระกูลสวีเชื่อมสัมพันธ์โดยมีตัวเองเป็นหุ่นเชิดโดยไม่รู้ตัว ไม่เพียงกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งแคว้น แต่ยังทำให้ชื่อเสียงของบุตรสาวของตัวเองต้องพลอยมัวหมองไปด้วย อีกทางหากรั้งอยู่ก็ไม่รู้ว่าข่าวลือจะโหมกระพือมากน้อยเพียงใด ท่านปราชญ์อวิ๋นเลือกเผชิญหน้า ไม่แน่ว่าอาจจะอยากหาคู่หมายใหม่ให้บุตรสาว หากตัวเลือกเหมาะสมกว่า ล้ำเลิศกว่าซื่อจื่อจวนโหว บางทีนี่ต่างหากที่เป็นตัวเลือกที่ถูก แต่ว่า...เขามิใช่คนที่ชอบเอาชนะ เช่นนั้นกระหม่อมจึงคิดว่าเขาอยู่เพื่อบุตรสาว ไม่ใช่เพื่อเอาชนะ มีเพียงอยู่จึงจะควบคุมข่าวลือได้มากหน่อย”

จ้าวเหยียนเดินกลับมารินชา “ได้ยินมาว่าเขาไม่ชมชอบการแก่งแย่ง”

“ตอนนี้ก็คงต้องชอบแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีทางเลือก หาไม่บุตรสาวคนเดียวคงต้องคับแค้นใจจนวันตายเป็นแน่”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้ง “หลายวันมานี้อาจารย์เองก็โกรธจนล้มป่วย เห็นชัดว่าตระกูลสวีไม่ไว้หน้าสักนิด”

“กระหม่อมกลับไม่คิดเช่นนั้น ที่ไม่ไว้หน้ามิใช่ตระกูลสวีเพียงฝ่ายเดียว กลับเป็น...คุณหนูอวิ๋นด้วย”

“อ้อ เจ้าพูดต่อไปสิ”

“ได้ยินมาว่าทันทีที่ล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์ลับๆ ของคู่หมายและพี่สาว คุณหนูอวิ๋นที่เคยขี้ขลาดอ่อนแอกลับบุกไปที่จวนสวีผิงโหว โวยวายอาละวาดจนทะเลาะกับท่านหญิงสวีกระทั่งท่านหญิงพลั้งมือผลักนางตกจากสะพาน ท่านปราชญ์อวิ๋นเที่ยวเสาะหาหมอฝีมือดีมารักษาบุตรสาว อาการของนางนับว่าหนักหนา แม้ตกลงไปในน้ำทว่าในน้ำกลับมีโขดหินจำลอง หลายวันก่อนท่านหมอไปตรวจอาการหลังได้สติกลับมา ฟังว่านางสูญเสียความทรงจำไปจนสิ้น จำไม่ได้แม้แต่บิดาของตัวเอง”