บทที่ 35

เช้าวันนี้บิดาลืมตำราคัดลายมือเอาไว้ที่จวนหลายเล่ม อวิ๋นซูเหยาพอรู้เรื่องจึงรีบขึ้นรถม้านำไปให้บิดาถึงสำนักศึกษาหลวง ตอนที่ส่งมอบให้บาดเรียบร้อยก็ถือโอกาสเดินเล่นในสำนักศึกษาหลวงรอบหนึ่ง อย่างน้อยนางก็เคยอยู่ที่นี่ชั่วระยะดังนั้นย้ายออกไปแล้วในใจรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่หลายส่วน ตอนกำลังเดินผ่านหอสูงที่เชื่อมกับหอโอสถสำนักศึกษาหลวง หญิงสาวบังเอิญพบหลินฝานที่เดินออกมา ใบหน้าท่าทางของเขาเคร่งเครียดจนสังเกตได้ เขาเพิ่งเดินผ่านบันไดหอสูงก็พบกับหยางสวินเคอ

“ไม่พบใช่หรือไม่”

หลินฝานส่ายหน้าถอนหายใจออกมา “ไม่พบ แท้ที่จริงภาพวาดที่ว่าซ่อนอยู่ที่ใดของหอโอสถกัน ข้าหาจนทั่วแล้วกลับไม่พบอีกทั้งภาพวาดมีมากมายแต่เหตุใดไม่มีภาพวาดของอิสตรีเลย”

อยู่ๆ ในหัวของนางก็ปรากฏภาพวาดหนึ่ง เบื้องหลังเป็นต้นดอกสาลี่ ลานกว้างบนพื้นมีดอกหงเยี่ย กลางลานมีสตรีนางหนึ่งสวมชุดสีแดงร่ายรำกระบี่คู่ด้วยท่วงท่างดงามและแข็งแกร่ง อวิ๋นซูเหยาหน้ามืดลงวูบหนึ่งใบหน้าของบุรุษวัยกลางคนแวบเข้ามา เขาคุกเข่าตรงหน้านาง ‘ท่านไม่ไปไม่ได้หรือ ขอเพียงท่านอยู่เมืองหลวงต่อ ข้าจะให้คนคุ้มกันท่าน ซ่อนท่านเอาไว้ อาจารย์...’

นางค่อยๆ หย่อนตัวลงนั