8

และภายในยามเย็นวันนั้นเสนาบดีหลี่ผู้เป็นบิดาของหลี่ซูซินมาเยือนในเรือนแห่งนี้ หลี่ซูซินจำได้ว่าในชีวิตก่อนตนสั่งสาวใช้ไปบอกบิดาว่าไม่ต้องการพบเพราะโมโหที่แผนการที่วาดไว้ผิดพลาด และบิดามาเองก็มาเยี่ยมเยียนนางในวันที่สองของการล้มป่วย

ในชีวิตนี้หญิงสาวตั้งใจแล้วว่าจะฟื้นฟูความสัมพันธ์ของคนในครอบครัว ในใจจึงเฝ้ารอคอยการมาถึงของบิดาไม่น้อย

เมื่อใช้สายตาที่ปราศจากอคติย่อมมองเห็นถึงความเป็นจริง บิดาที่นางเคยคิดว่าทอดทิ้งตัวนางไปแล้ว มองแหงนหน้ามองบิดาที่กำลังใช้ฝ่ามือหนาลูบหัวนางอย่างอ่อนโยน

นานเท่าใดแล้วที่นางผลักไสครอบครัวตนเอง แม้จะรู้สึกประหม่าไม่ชินกับความใกล้ชิดอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกอบอุ่นที่เข้ามาเกาะกุมในใจทำให้นางยอมนั่งนิ่งให้บิดาแสดงความห่วงใยต่อไป

คำแรกที่บิดาเอ่ยคือไถ่ถามอาการอย่างห่วงใย เป็นถ้อยคำธรรมสามัญที่คนในครอบครัวพึงทำ แต่นางแทบจะไม่เคยได้ยินเพราะที่ผ่านมาเอาแต่ผลักไสไม่ยอมใกล้ชิดครอบครัว

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ยังไข้ขึ้นหรือไม่”

“ท่านพ่อก็เป็นห่วงข้าเช่นกันหรือเจ้าคะ ข้าคิดว่าท่านพ่อจะไม่ห่วงข้าเสียแล้ว”

“เหลวไหลนัก ภายในหัวเจ้าคิดสิ่งใดอยู่กันแน่ซินซิน มีบิดาผู้ใดที่ไม่ห่วงใยผู้เป็นลูกบ้าง”

“ก็ข้าคิดว่า..”

“เจ้าคิดให้น้อยลงหน่อย แม่นมเจ้าช่างเอาอะไรใส่หัวเจ้านักหรือ จึงคิดว่าข้าจะไม่สนใจเจ้า” เสนาบดีหลี่นึกคับแค้นใจที่มิได้สังหารแม่นมของบุตรสาวเสียให้สิ้น โทษฐานที่ปลูกฝังความเชื่อผิด ๆ ให้หลี่ซูซิน อีกทั้งมารดาของเขาเองก็ให้ท้ายบุตรสาวผู้นี้เสียจนเขาไม่สามารถจัดการได้

หลี่ซูซินนึกถึงแม่นมที่บิดาจัดการส่งกลับบ้านเดิมของมารดาไปเมื่อนางอายุสิบหนาว สาเหตุนางล้วนไม่แจ่มชัดรู้เพียงบิดาชิงชังแม่นมของตน

ยิ่งแม่นมถูกขับไล่นางยิ่งต่อต้านครอบครัวสกุลหลี่ นางรู้สึกว่าตนเองเป็นคนนอกเสมอ ในจวนแห่งนี้มีเพียงหญิงชราผู้เป็นย่าเท่านั้นที่คอยตามใจ มอบความห่วงใยให้แก่นาง ส่วนผู้อื่นนั้นไม่มีผู้ใดที่รักและหวังดีกับนางในจวนแห่งนี้อีกแล้วจึงเริ่มทำตัวเอาแต่ใจ โมโหร้ายออกมาใส่คนพวกนั้น

หลี่ซูซินตัดสินใจเผชิญหน้ากับปัญหาแรก นางเลือกที่จะเอ่ยถามถึงสิ่งที่ค้างคาใจมาเนิ่นนานไปตามตรง มิอยากคิดเอาเองฝ่ายเดียวอีกแล้ว

“ท่านพ่อรักข้าหรือไม่”

“หากไม่รักเจ้า ข้าคงจะไล่เจ้าออกจากจวนไปแล้ว” เมื่อนึกถึงความผิดที่หลี่ซูซินก่อไว้ในช่วงนี้ ช่างทำให้เขาปวดหัวจนอยากส่งนางไปขัดเกลาที่ชนบทนัก ให้รู้ซึ้งถึงความลำบาก ความอดทน

“แล้วรักข้ามากกว่าพวกเขาหรือไม่” คำถามที่นางรู้ดีว่าไม่ควรเอ่ยถาม แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่ค้างคาใจของหลี่ซูซินเช่นกัน

หลี่มู่ตงมองตาบุตรสาวที่เฝ้ารอคอยคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ สองมือน้อยนั่นกำเข้าออกอย่างไม่รู้ว่าจะวางที่ใด เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาก่อนจะเอ่ยตอบบุตรสาวไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทุกถ้อยคำที่เขาเอ่ยออกไปล้วนเป็นความจริง

“เจ้าคิดว่าพ่อไม่รักเจ้า หรือรักเจ้าน้อยลงกว่าบุตรคนอื่นหรือ”

หลี่ซูซินนิ่งเงียบซึ่งถือว่ายอมรับข้อสันนิษฐานของบิดา

“ซินซินแม้ว่าข้ากับมารดาของเจ้าจะไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรัก เพียงแต่ข้ากับมารดาเจ้าอยู่ด้วยกันอย่างให้เกียรติซึ่งกันและกัน แต่กับเจ้านั้นมันคือความรักตั้งแต่มิได้พบหน้า เป็นบุตรสาวคนโตที่ข้ารอที่จะได้พบเจอ”

“....”

“ข้ามิเคยเสียใจที่มีเจ้าเป็นบุตร”

“จริงหรือท่านพ่อ”

“เจ้าลองคิดว่าตั้งแต่เจ้าเกิดพ่อเคยละเลยเจ้าหรือ เคยทอดทิ้งเจ้าสักครั้งหรือไม่ หากมีเรื่องใดที่พ่อผิดต่อเจ้าอย่าได้เคืองโกรธพ่อเลยซินซิน พ่อเองก็มิได้ดีไปเสียหมดทุกอย่างลูกเอ๋ย”

ทุกสิ่งที่นางควรจะได้นางย่อมได้ มิมีใครในจวนสามารถรังแกนางได้ คงจะเพราะบิดาไม่ได้ละเลยนางจนผู้อื่นไม่เกรงกลัวกระมัง