LOGINหูอี้เทียนจึงสั่งให้จิงเม่าตั้งกระโจมให้นาง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเรือและประตูทางเข้าเกาะเท่าใดนัก และ
“อี้เทียน!”หูลี่ซง มองหน้าบุตรชายคนรองด้วยความรู้สึกที่ทั้งโมโหและโล่งใจ โมโหที่หูอี้เทียนแอบออกไปจากเกาะสายลมและโล่งใจที่เขากลับมาได้อย่างปลอดภัยยามที่รู้ว่าบุตรชายคนรองแอบพาองครักษ์ออกไปจากเกาะ เขานั้นกังวลใจเป็นอย่างมาก ยังไม่ทันสั่งให้คนออกไปตามหาหูอี้เทียน ลูกสาวคนเดียวของตนกลับอาการแย่ลงอย่างกะทันหัน ภรรยาก็ตกใจจนหมดสติยังไม่ฟื้นคืน ที่จวนหูยามนี้กำลังวุ่นวายเป็นอย่างมากบุตรชายคนโตอย่าง หูเจียนที่นำคนไปฝึกฝนในพื้นที่ลับก็รีบเร่งกลับมาที่จวนเมื่อได้ยินข่าวของน้องสาวและน้องชาย หูลี่ซงกำลังสั่งให้หูเจียนไปตามหาหูอี้เทียน ไม่คิดว่าหูอี้เทียนจะกลับมาได้ทันเวลาพอดี“อี้เทียนเจ้าหายไปไหนมา!”“พี่ใหญ่ ข้าไปตามหาผลทับทิมน้ำนมมา...นี่อย่างไร ข้าได้มันมาแล้ว ท่านหมอซ่งอยู่ที่ใด ข้าจะนำไปให้ท่านหมอใช้รักษาอิงเอ๋อร์” หูอี้เทียนรีบพูดก่อนที่พี่ใหญ่และบิดาจะมีโทสะไปมากกว่านี้ จากนั้นเขาก็นำผลทับทิมน้ำนมที่แอบซ่อนเอาไว้ออกมา“นี่เจ้ารู้เรื่องผลทับทิมน้ำนมได้อย่างไร” หูเจียนรีบถามน้องชาย
หูอี้เทียนจึงสั่งให้จิงเม่าตั้งกระโจมให้นาง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเรือและประตูทางเข้าเกาะเท่าใดนัก และเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยหลังจากนั้นคนทั้งหมดก็แยกย้ายไปแต่ไป๋เสวี่ยรู้ว่าเหล่าเวรยามคอยจับตาดูอยู่ แต่ก็ไม่ได้พูดอันใด ทำเพียงแค่อยู่อย่างสงบและรอเวลาเท่านั้น“เหตุใดคุณหนูจึงไม่แอบเข้าไปภายในเกาะเลยเจ้าคะ?” จื่อถิงกล่าวถามอย่างนึกสงสัย เพราะด้วยความเก่งกาจของพวกนาง หากแอบเข้าไปก็คงจะไม่มีผู้ใดรู้“ไม่ดีกว่า เกาะที่นี่แม้จะใหญ่ แต่ทุกคนรู้จักกันทั้งหมด หากแอบเข้าไป อย่างไรเราก็แฝงตัวลำบาก อีกทั้ง...ที่นี่ก็น่าสนใจไม่น้อย” ไป๋เสวี่ยอธิบายพลางยกน้ำชาขึ้นมาจิบ ซึ่งเป็นชาที่จื่อถิงเตรียมมาและนำออกมาจากแหวนมิติจื่อถิงรับหน้าที่ทำอาหาร เรื่องปรนนิบัติรับใช้ก็ไม่มีบกพร่อง นางทำหน้าที่ได้ดีมากจนไป๋เสวี่ยนึกขอบคุณตนเองที่ตัดสินใจพาจื่อถิงมาด้วยเพราะหากว่านางไม่พาจื่อถิงมา ไป๋เสวี่ยก็คงจะต้องกินผลไม้พลังวิญญาณประทังชีวิตไปวัน ๆ เป็นแน่มีวัตถุดิบแล้วอย่างไร หากนางทำอาหารไม่เป็น ชาติก่อนที่สถาบันวิจัยก็ไม่ได้สอนให้นางทำอาหารเสียหน่อยและถึงแม้
ไป๋เสวี่ยได้เห็นความเด็ดเดี่ยวของหูอี้เทียนก็รู้สึกยอมรับในตัวของเด็กคนนี้ไม่น้อย การพานางเข้าไปในเกาะ เห็นทีว่าคงจะเป็นการฝ่าฝืนกฎข้อสำคัญของเกาะสายลม แต่ดูเหมือนว่าหูอี้เทียนจะไม่กลัวไม่สิ ต้องกล่าวว่าเขากลัว แต่ไม่อาจแสดงความกลัวออกมาได้ต่างหากที่หูอี้เทียนทำทั้งหมดไม่ใช่เพื่อนาง แต่เพื่อมารดาและน้องสาวของเขาที่ยามนี้กำลังรอคอยการรักษาอยู่ที่จวนเด็กคนนี้หากน้องสาวและมารดาเป็นอันใดไป ก็คงจะไม่มีทางยอมรับได้อย่างแน่นอนเมื่อได้เห็นหูอี้เทียน ไป๋เสวี่ยก็นึกย้อนไปถึงตนในสมัยที่ยังเป็นเด็ก ตอนนั้นที่ไป๋เสวี่ยอายุเท่าหูอี้เทียน นางยังไม่ถูกสถาบันวิจัยรับตัวไป ไป๋เสวี่ยยังคงมีอิสระ ยังเป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่งที่รอคอยให้มีผู้ใหญ่ใจดีมารับนางไปเลี้ยง นางยังคงมีจิตใจที่บริสุทธิ์คนตัวเล็กยืนนิ่ง เหลือบมองแผ่นหลังของหูอี้เทียน ก่อนจะตัดสินใจว่าจะไม่ใช้ความเดือดร้อนของเด็กคนนี้มาเป็นสะพานให้ตนได้เข้าไปภายในเกาะสายลมโดยเด็ดขาด“เจ้ารีบกลับจวนไปเถิด” สุดท้ายก็เอ่ยแทรก นี่ทำให้หูอี้เทียนรีบหันหน้ากลับมามองนางด้วยความไม่เข้าใจ“ท่านไป๋เสวี่ย...”
ตอนนี้ทั้งผลทับทิมน้ำนมและผู้ใช้โอสถต่างก็อยู่กับเขาแล้ว หากยังรีรออยู่ตรงนี้ ที่ทำลงไปทั้งหมดก็คงจะไร้ความหมาย เขาจะเอาชีวิตของน้องสาวมาเสี่ยงไม่ได้เด็ดขาด“เชิญท่านไป๋เสวี่ยเถิดขอรับ” หูอี้เทียนหันไปพูดกับไป๋เสวี่ยและเลิกสนใจผู้อื่นเรื่องนี้เขาตัดสินใจแล้วและเขาจะเป็นคนรับผิดชอบเอง หากต้องรับโทษตามกฎของเกาะสายลม ที่เขาฝ่าฝืนกฎข้อสำคัญและพาคนนอกเข้าไปภายในเกาะ หูอี้เทียนก็ยินดี!“คุณชายรอง ท่านจะทำอะไร?”จิงเม่าเห็นหูอี้เทียนมาตั้งแต่ยังเล็ก ย่อมต้องรู้ดีถึงนิสัยความดื้อรั้นของเด็กชายมากที่สุด ยามนี้ยิ่งเกี่ยวพันกับชีวิตของคนในครอบครัว เขาเองก็กลัวว่าหูอี้เทียนจะทำอันใดลงไปโดยที่ไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดีเสียก่อน“...” หูอี้เทียนไม่ตอบ เพราะรู้ว่าจิงเม่าย่อมต้องคัดค้านสิ่งที่ตนกำลังจะกระทำแน่ส่วนไป๋เสวี่ยตั้งแต่ต้น นางก็ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจของหูอี้เทียน เพราะเรื่องนี้อย่างไรนางก็เป็นเพียงคนนอก ไม่อาจสอดมือเข้าไปยุ่งได้ง่าย ๆ ไป๋เสวี่ยทำเพียงแค่รอคอยอย่างสงบ และหากว่าไม่จำเป็นนางก็จะไม่ลงมือเองหูอี้เทียนเดินนำไป๋เสวี่ยลงมา
เมื่อคิดดูแล้วไป๋เสวี่ยก็รู้สึกว่าตนเองโชคดี เพราะว่าหากนางไม่ได้พบเจอกับหูอี้เทียน และต้องมาติดต่อขอเข้าเกาะเอง เห็นทีว่าคงจะไม่ง่ายดายอย่างที่คิดพรึ่บในระหว่างที่ไป๋เสวี่ยกำลังนั่งรออย่างสงบ จิงเม่าก็กลับมาที่เรือด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก อาการเช่นนี้ไม่ต้องให้ผู้ใดบอกก็รู้ว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น“คุณชายรอง!”“เกิดอันใดขึ้น” หูอี้เทียนลุกขึ้นยืนและมองจิงเม่าอย่างตั้งคำถามปกติแล้วจิงเม่ามักจะควบคุมตนได้ดีภายใต้ความสุขุมเยือกเย็น แต่ตอนนี้จิงเม่าถึงกับมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป หูอี้เทียนเห็นเช่นนั้นจึงอดรู้สึกสงสัยระคนกังวลใจไม่ได้หูอี้เทียนกังวล เขากลัวว่าจะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นในตอนที่ตนไม่อยู่ที่จวน!“คุณหนูอาการแย่ลงยามนี้ชีพจรเต้นอ่อนมาก ส่วนฮูหยินตกใจจนหมดสติถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นคืนเลยขอรับ”จิงเม่ารีบรายงานสิ่งที่ตนได้รับรู้มาจากหลี่อี้พ่อบ้านของตระกูลหูที่มารอรับหูอี้เทียนอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าเกาะฐานะของตระกูลหูในเกาะสายลม ก็ไม่ได้ต่างอันใดจากฐานะของเจ้าครองเมืองในเมืองต่าง ๆ บนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่ผ
เกาะสายลมนั้นเงียบสงบ ภายในทะเลสาบก็มีพืชพันธุ์และสัตว์มากมายอาศัยอยู่โดยเฉพาะสัตว์น้ำ น้ำในทะเลสาบมีสีฟ้าค่อนไปทางเขียวและใส แม้จะมองไม่เห็นก้นของทะเลสาบ แต่ก็ยังพอมองเห็นปลาที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำอย่างเป็นอิสระยิ่งเรือล่องเข้ามาใกล้ ๆ เกาะมากเพียงใด ก็จะมองเห็นกับดักจับปลาที่มีอยู่มากมายรอบเกาะไป๋เสวี่ยคาดว่าคนในเกาะสายลมน่าจะยึดอาชีพประมงเป็นหลัก การเกษตรเป็นรอง และมีส่วนน้อยที่ออกไปล่าสัตว์ป่าและของป่านางกวาดมองไปรอบด้านอย่างสำรวจ ภาพที่สวยงามเช่นนี้หากผู้ใดมาเห็นยังจะกล้าเรียกที่แห่งนี้ว่าเป็นที่อยู่ของคนชนชั้นต่ำได้อีกหรือ เพราะเกาะสายลมนั้นสวยงามและมีพลังวิญญาณที่เข้มข้นมากกว่าเมืองบางเมืองที่อยู่บนแผ่นดินเสียอีกไป๋เสวี่ยแค่นยิ้ม คนเราไม่อาจเชื่อเรื่องราวที่เล่าลือกันมาได้เลยจริง ๆเกาะสายลมมีขนาดใหญ่มาก อาจจะใหญ่กว่าพื้นที่เมืองสองถึงสามเมืองนำมารวมกัน และจุดที่เกาะสายลมตั้งอยู่ก็เป็นตำแหน่งที่ดีมาก ๆเพราะนอกจากจะได้รับการคุ้มครองจากป่าสายลม ทะเลสาบแห่งนี้ก็ยังช่วยกันคนภายนอกไม่ให้เข้าถึงเกาะสายลมโดยง่ายอีกด้วยยังไม่นั







