LOGIN“ข้าควรทำเช่นไร?” ไป๋เสวี่ยคล้ายกับว่ากำลังพึมพำกับตัวเอง แต่ใจนางก็นึกไปถึงปิ่นปลิดวิญญาณ
“ข้าควรทำเช่นไร?” ไป๋เสวี่ยคล้ายกับว่ากำลังพึมพำกับตัวเอง แต่ใจนางก็นึกไปถึงปิ่นปลิดวิญญาณใบหน้าเล็กก้มลงมองมือของตนเองที่ยังคงสงบนิ่งอย่างไม่เข้าใจ ตกลงแล้วนางต้องทำเช่นไรกันแน่เสียงสายลมพัดผ่านไปมา ทุกอย่างดูสงบยิ่งนัก แต่ตอนนี้เด็กสาวกลับไม่รู้สึกสงบเลยแม้แต่น้อย กระทั่งสมุนไพรหายากที่อยู่รอบกาย ก็ไม่อาจดึงดูดความสนใจของไป๋เสวี่ยไปได้นางไม่สัมผัสได้ถึงพลังปริศนา นางไม่พบเจอสิ่งใดเลยแม้แต่แมลงสักตัว ในน้ำต้องมีปลา แต่สายน้ำตรงนี้กลับไม่มีสิ่งใดเลย“หรือต้องเรียกใช้ปิ่นปลิดวิญญาณ?”การเรียกใช้ปิ่นปลิดวิญญาณค่อนข้างจะเสี่ยง เพราะนางจำเป็นต้องใช้พลังในการควบคุมปิ่นปลิดวิญญาณค่อนข้างมากไป๋เสวี่ยกลัวว่าถ้าหากเรียกใช้ปิ่นปลิดวิญญาณก่อนเวลา แล้วหากปีศาจร้ายเผยกายออกมา ถึงตอนนั้นนางอาจจะไม่มีพลังเหลือไว้รับมือกับปีศาจร้ายก็ได้จึก!แต่ในระหว่างที่กำลังคิดว่าสมควรเรียกปิ่นปลิดวิญญาณออกมาดีหรือไม่ ไป๋เสวี่ยก็รู้สึกราวกับว่ามีของบางอย่างกำลังทิ่มแทงไปที่มือเล็กไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่ที่รู้ได้อย่างแน่ชัด คือนางรู้สึกทรมาน
แม้จะไม่เข้มข้น และยิ่งเทียบเคียงวารีพิสุทธิ์ที่ไป๋เสวี่ยถือครองไม่ได้ แต่การที่จะมีพลังวิญญาณปะปนในน้ำนั้นมีความเป็นไปได้เดียวที่จะเกิดขึ้นได้ นั่นก็คือเบื้องหน้าของนางจะต้องมีบ่อน้ำวารีพิสุทธิ์อยู่ อาจจะมีไม่มาก แต่ไป๋เสวี่ยแน่ใจว่าจะต้องมีอยู่อย่างแน่นอน“ขอบคุณเจ้ามาก” ไป๋เสวี่ยเอ่ยขอบคุณอาจูก่อนที่นางจะมอบยาพิษให้เป็นของขวัญ เพราะอาจูชื่นชอบยาพิษมากที่สุดอีกทั้งยาพิษที่ไป๋เสวี่ยมอบให้ก็เป็นชนิดที่ไม่ได้รุนแรง แต่เพราะไป๋เสวี่ยศึกษาพิษและคิดค้นพิษขึ้นมาด้วยตนเอง ทำให้พิษมากมายที่อาจูได้รับไป ล้วนแล้วแต่เป็นพิษที่แมงมุมอายุหลายร้อยปีเช่นอาจูไม่เคยพบเห็นมาก่อน‘ขอบคุณเจ้ามากเช่นกัน ข้าจะรอเจ้าอยู่ตรงนี้!’ อาจูยิ้มกว้างและรับยาพิษไปนางย่อมต้องดีใจเพราะพิษเหล่านี้มีแต่พิษที่แปลกใหม่และน่าสนใจมาก ตอนนี้อาจูจึงรู้สึกชอบไป๋เสวี่ยยิ่งนัก!“เจ้าไม่จำเป็นต้องรอข้า เจ้ากลับไปเถิด”‘ไม่เป็นไร ข้าว่าง! ข้าจะรอเจ้าเอง!’ วันนี้แมงมุมน้อยอารมณ์ดีมาก ต่อให้ต้องนั่งรอเป็นวัน ๆ แมงมุมน้อยก็คงจะยินดี“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า” อยากรอก็รอ ไป๋เสว
ไป๋เสวี่ยเดินตามอาจูอย่างไม่รีบร้อน หากเจอสมุนไพรหรือพันธุ์ไม้ที่นางยังไม่มีในมิติจิตร่างบางก็จะหยุดเดินและเก็บของเหล่านั้นเอาไว้ การมีมิติจิตทำให้การดำเนินชีวิตของนางค่อนข้างง่าย เพราะพันธุ์ไม้บางชนิดก็ไม่อาจจะเก็บไว้ในแหวนมิติได้และที่สำคัญตอนนี้ไป๋เสวี่ยมีเจ้าแพนด้ามาคอยช่วยดูแลต้นไม้ในมิติจิตแทนไป๋เตี๋ยที่ยังไม่ฟื้นคืนกลับมาหมีแพนด้าตัวอ้วนชื่นชอบการดูแลสมุนไพรและต้นไม้พลังวิญญาณเป็นอย่างมาก ไป๋เสวี่ยคิดว่าสองสิ่งที่เจ้าหมีให้ความสนใจก็มีเพียงบุตรสาวของเสี่ยวฮวนที่เป็นคู่พันธะและสมุนไพรเหล่านี้เท่านั้นความจริงแล้วเจ้าแพนด้าในร่างจำแลงก็ไม่ได้อ้วน อีกทั้งยังหล่อเหลาเทียบเคียงราชาหมาป่าเช่นเสี่ยวฮวนได้เพียงแต่ไป๋เสวี่ยเรียกเจ้าแพนด้าเช่นนี้จนชินปากไปเสียแล้ว จึงไม่ได้เปลี่ยนคำเรียกไป‘ทางด้านหน้าจะเป็นต้นน้ำ แต่ว่าท่านต้องเดินเข้าไปเอง เพราะที่ตรงนั้นมีม่านพลังที่แข็งแกร่งมากคอยปกป้องเอาไว้อยู่ สัตว์วิญญาณเช่นข้าไม่อาจจะเข้าไปใกล้ได้’เดินขึ้นเหนือมาได้สักระยะ แมงมุมน้อยก็เอ่ยบอก ไป๋เสวี่ยจึงพยักหน้ารับรู้‘แต่มนุษย์สามารถเข้าไป
หลังจากนั้นจื่อซู่ก็เงียบลง เขามองหน้าเฟิ่งจิ่วและฝูจิ้นที่เป็นดั่งสหาย และจื่อถิงผู้เป็นน้องสาว คนทั้งสามตอนนี้ก็เป็นห่วงไป๋เสวี่ยไม่ต่างกัน เขาเองก็ไม่ควรจะสร้างเรื่องให้คนอื่นต้องมีเรื่องกังวลใจเพิ่มอีก“ขอบคุณที่เตือนสติข้า ข้าเข้าใจแล้ว” จื่อซู่พูดและพยักหน้าลงช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้ากลับขึ้นมามองคนทั้งสามอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง“หลังจากนี้ข้าจะเก็บตัวเพื่อฟื้นฟูพลังและเลื่อนระดับพลังธาตุ ภายในสามวันนี้ห้ามผู้ใดเข้ามารบกวนข้าเด็ดขาด”สามวันนี้จื่อซู่จะต้องฟื้นฟูตนเองให้กลับมาเป็นปกติ...ไม่สิ ต้องให้แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม เพื่อเตรียมพร้อมที่จะเข้าไปตามหาไป๋เสวี่ยในหุบเขาลงทัณฑ์ในอีกสามวันข้างหน้า!ทางด้านไป๋เสวี่ยตอนนี้ได้พักฟื้นร่างกายจนพลังยุทธ์กลับคืนมาจนครบสิบส่วน ก่อนที่นางจะเริ่มออกสำรวจป่าพร้อมกับแมงมุมดอกบัวอย่างอาจูเหล่ยหมิงกล่าวว่าอาจูอยู่ที่ป่าแห่งนี้มานานแล้ว ย่อมรู้จักทุกพื้นที่ภายในป่าเป็นอย่างดี ให้อาจูนำทางย่อมดีแล้ว เพราะที่ใดมีกับดักหรือค่ายกล อาจูจะได้เตือนไป๋เสวี่ยไม่ให้หลงเข้าไปภายในนั้นส่วนเหล่ยหมิง เขาไม่ได้ติดตามมาด
“คุณหนูหายตัวไปพร้อม ๆ กับค่ายกลที่กลับคืนสภาพเดิม ตอนนี้ยังไม่แน่ชัดว่าคุณหนูจะติดอยู่ในค่ายกลหรือไม่ อีกทั้งทางเข้าหุบเขาก็ปิดไปแล้ว พวกเราจำเป็นต้องรอเวลา จนกว่าจะถึงวันที่สามารถเปิดทางเข้าหุบเขาลงทัณฑ์ได้อีก จึงจะเข้าไปตามหาคุณหนูได้” ฝูจิ้นอธิบายอย่างไม่ปิดบังตอนนี้เขาเองก็ร้อนใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่อาจจะทำอันใดได้ ที่จะช่วยให้ใจเย็นลงได้ก็มีเพียงหยกประจำตัวเท่านั้น เพราะหยกอันนี้ได้เชื่อมพลังของทุกคนในตระกูลไป๋เข้าด้วยกันหากมีสิ่งใดเกิดขึ้นพวกเขาจะรับรู้ได้ แต่การรับรู้ก็มีเพียงแค่สองอย่างเท่านั้น คือรับรู้ว่ายังมีชีวิต และไม่มีชีวิตอีกต่อไปแล้วซึ่งฝูจิ้นก็คาดหวังว่าเขาจะรับรู้ว่าไป๋เสวี่ยมีชีวิตอยู่ต่อไปเช่นนี้เท่านั้น“แล้วเมื่อใดจึงจะเข้าไปในหุบเขาลงทัณฑ์ได้” จื่อซู่ถามเสียงดัง ปกติเขาเป็นคนที่ใจเย็นมาก แต่เรื่องของไป๋เสวี่ยไม่อาจจะทำให้ผู้เป็นองครักษ์ใจเย็นลงได้เลย“อีกสามวัน”“รอไม่ได้ พวกเจ้าก็รู้ว่าในนั้นอาจจะมีปีศาจร้ายอาศัยอยู่” จื่อซู่ที่รู้ดีถึงความร้ายกาจของปีศาจร้ายไม่อาจจะทำใจให้สงบลงได้อีกต่อไป จึงรีบพูดขึ้นมา“พ
จื่อซู่ลืมตาขึ้นมาในเรือนนอนแห่งหนึ่งที่เงียบสงบ เขากะพริบตาลงเพื่อขับไล่ความสับสน ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นมานั่งและมองไปรอบ ๆ ด้านนี่เป็นห้องพักของเขาที่ท่านหม่าเซียวหรานเป็นผู้ให้บ่าวจัดเตรียมเอาไว้ให้ จื่อซู่ไม่แน่ใจว่าตนหลับไปนานเพียงใด แต่ยามนี้พลังธาตุในร่างกายของเขากำลังแปรปรวนอย่างหนัก บ่งบอกชัดเจนว่าในไม่ช้าเขาจะเลื่อนขึ้นเป็นผู้ใช้อักขระระดับเทวะแล้ว“ท่านพี่ ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ!?” จื่อถิงกำลังเดินเข้ามาดูอาการของพี่ชายตน พอเห็นว่าจื่อซู่ฟื้นขึ้นมาแล้วนางก็รีบเดินไปหาเขาทันที“อืม ข้าหลับไปนานเพียงใดหรือ” จื่อซู่เอ่ยถาม ในระหว่างนั้นก็รับน้ำชาที่จื่อถิงช่วยรินให้มาดื่มกิน“ไม่นานเจ้าค่ะ เพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น”“เกิดอันใดขึ้น เหตุใดพวกเราจึงกลับออกมาจากหุบเขาลงทัณฑ์แล้ว?”“เมื่อท่านพี่แก้ค่ายกลได้สำเร็จ คุณหนูก็รีบให้พวกเราทั้งหมดหนีออกมาจากที่แห่งนั้นทันที ก่อนที่ค่ายกลจะกลับคืนสภาพเดิม และเมื่อออกมาจากค่ายกลแล้ว พวกเราก็มาปรากฏตัวอยู่ที่ชายป่าใกล้ ๆ สำนักเฟิ่งเยี่ยน...”“...”“ท่านพี่ในตอนนั้นพลังยุทธ์เหลือน้อยมา







