LOGINShare
ไป๋เสวี่ยกลับมาแล้ว (3)
publish date:
2026-07-13 19:02:01“โอสถมีถึงห้าเม็ด พวกเจ้าเอาไปแบ่งกันเถิด โอสถเพิ่มอายุขัยเก็บได้เพียงแค่สิบวันเท่านั้น พวก
Latest chapter
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด ผู้บุกรุกชุดดำ (3)
คนตัวเล็กกะพริบตาลงเล็กน้อย เลิกคิดเรื่องที่ตนหาคำตอบไม่ได้ ก่อนจะหันกลับมาสนใจขนมบนโต๊ะ ระหว่างนั้นเมิ่งหลานก็มาหานาง เพื่อขอคุยเรื่องตำราอักขระโบราณที่ไป๋เสวี่ยมอบให้จื่อซู่และจื่อผิงไป ไป๋เสวี่ยรู้เรื่องนี้มาคร่าว ๆ แล้วว่าเมิ่งหลานสนใจตำราพวกนี้ถ้าจะพูดให้ถูกต้อง ไม่ว่าผู้ใช้อักขระคนใดมาเห็นตำราในมือของจื่อผิง ย่อมต้องอยากได้กันทั้งนั้น เพราะว่านี่คือตำราอักขระโบราณที่หายสาบสูญไปนานแล้วไป๋เสวี่ยไม่ได้คิดมากที่เมิ่งหลานสนใจตำราที่ตนมี แต่จะให้เมิ่งหลานกราบจื่อผิงเป็นอาจารย์ก็คงจะไม่ได้ เพราะว่าเขามีอาจารย์อยู่แล้วสุดท้ายก็เลยตัดสินใจมอบตำราฉบับคัดลอกให้เมิ่งหลานไป ซึ่งนั่นก็ทำให้เมิ่งหลานดีใจเป็นอย่างมาก และขอบคุณนางเสียยกใหญ่ยังกล่าวอีกว่าอาจารย์และศิษย์น้องของเขาจะต้องดีใจและขอบคุณนางมากแน่ ๆแต่เอาเถอะตำราอักขระพวกนี้ไม่ได้ทำร้ายผู้ใด แต่จะเรียนได้หรือไม่ได้ก็ขึ้นอยู่ที่ความสามารถของแต่ละคนแล้วหลังจากที่เมิ่งหลานจากไป ไป๋เสวี่ยก็ตัดสินใจกลับมาที่เรือนของตน แต่เพียงเหยียบเข้าเรือนได้ไม่กี่ก้าวนางก็หยุดชะงัก“คุ
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด ผู้บุกรุกชุดดำ (2)
ของเหล่านี้ไป๋เสวี่ยยังไม่แน่ว่ามันคือสิ่งใดและไว้ทำประโยชน์อันใด แต่ไป๋เตี๋ยอาจจะรู้ ที่นางเอามาด้วยเพราะว่านางรู้สึกได้ว่าของพวกนี้ล้วนแล้วแต่ล้ำค่า ยามนั้นเหวินหรงเองก็กล่าวเพียงสั้น ๆ ว่าเป็นของดี แต่เขาก็ไม่ได้อธิบายเพิ่มเติมอีกท่าทีของเขาราวกับเคยเห็นของเหล่านี้มาหมดแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเหวินหรงก็ไม่ได้ทำตัวอยากได้สมบัติที่นางขนมาเลยแม้แต่น้อย...ช่างเป็นบุรุษที่เดาใจยากจริง ๆ หรือที่แผ่นดินใหญ่อาจจะมีสิ่งของเหล่านี้ให้เห็นเกลื่อนตาก็ได้ เหวินหรงจึงไม่ได้แสดงอาการสนใจมันเท่าที่ควรไป๋เสวี่ยจัดเก็บทุกอย่างจนหมด และพบว่ามีของชิ้นหนึ่งที่นางยังไม่แน่ใจว่าควรจะทำเช่นไรดี นั่นก็คือหีบโบราณที่มีอักขระประหลาดที่นางอ่านไม่ออก ซึ่งภายในนั้นก็บรรจุม้วนกระดาษที่มีตัวอักษรมากมายที่นางอ่านไม่ออกเช่นกันอยู่คนตัวเล็กนิ่งคิด ก่อนจะตัดสินใจเก็บหีบใบนี้ไว้ในถ้ำที่ยังว่างเปล่าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหอตำรา เนื่องจากม้วนกระดาษมีลักษณะที่คล้ายกันกับตำรา เช่นนั้นก็ให้อยู่ใกล้ ๆ กันก็แล้วกันและเมื่อทุกอย่างถูกจัดเก็บเรียบร้อย ไป๋เสวี่ยก็เข้าไปพักผ
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด ผู้บุกรุกชุดดำ (1)
ไป๋เสวี่ยเข้ามาพักฟื้นร่างกายในมิติจิต นางแวะไปดูไป๋เตี๋ยที่ยามนี้กำลังอยู่ในรังไหมที่ห่อหุ้มไปด้วยพลังแห่งการรักษาและฟื้นฟู ก่อนจะตัดใจแล้วเดินไปหาเสี่ยวจิงต่อ เสี่ยวจิงเองยามนี้ก็มีท่าทางที่อ่อนแรงเป็นอย่างมาก ไป๋เสวี่ยไม่เข้าใจยิ่งนัก นางไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ายามที่หมาป่าโลหิตตัวเมียตั้งครรภ์แล้วจะมีอาการเช่นนี้ไป๋เสวี่ยใช้เวลาศึกษาตำราของสัตว์วิญญาณและร่างกายของเสี่ยวจิงอย่างถี่ถ้วน แต่นางก็ยังหาสาเหตุที่ทำให้เสี่ยวจิงเป็นเช่นนี้ไม่พบ“เจ้าเป็นถึงราชาหมาป่าโลหิต เหตุใดจึงไม่รู้ว่าเสี่ยวจิงเป็นอันใดกันแน่ เตี๋ยเอ๋อร์บอกข้าว่านางใกล้คลอดแล้ว แต่ข้าตรวจดูแล้วนางก็ยังคงไร้ท่าที จะมีก็เพียงพลังวิญญาณที่ลดน้อยลงไปทุกวัน นี่ถ้าหากนางไม่ได้อยู่ภายในถ้ำที่มีพลังวิญญาณหนาแน่นมากเช่นนี้ นางคงจะทนไม่ไหวแล้วเป็นแน่” ไป๋เสวี่ยบ่นกับเสี่ยวฮวนหลังจากที่ตรวจดูอาการของเสี่ยวจิงเสร็จสิ้นแล้ว‘นายหญิง เรื่องนี้ข้าเองก็หนักใจเช่นกันขอรับ’ เสี่ยวฮวนตอบกลับมา สีหน้าแฝงไปด้วยความเครียดและกังวลใจอย่างปิดไม่มิดเสี่ยวฮวนนั้นเคยเห็นหมาป่าโลหิตตัวอื่นตั้งครรภ์และคลอดลูกมามากเช่น
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด สุขสบายอย่างแท้จริง (3)
“จริงหรือเจ้าค่ะ! ข้ารักท่านอาที่สุดเลย!” ฝาแฝดล้วนแล้วแต่เหมือนกัน พอไป๋หลันได้รับคำตอบจากไป๋เสวี่ย นางก็รีบวิ่งไปบอกท่านปู่โดยพลันเอาเถิด อย่างไรสักวันสวนของนางก็ต้องมอบให้ใครสักคนมาดูแล ฝากไว้ที่ไป๋หลันก็คงจะไม่น่าห่วงอันใดไป๋เสวี่ยคิดกับตนเอง ก่อนจะเดินกลับเรือนพร้อมไป๋เทียนกับไป๋หลันที่วิ่งกลับมาหานางและเกาะแกะไม่ปล่อย จนจิวอิงต้องมาพาสองแฝดกลับเรือนไปเพื่อให้นางได้พักผ่อนในระหว่างที่ไป๋เสวี่ยได้พักผ่อน คนอื่น ๆ ที่ติดตามมาด้วยก็ได้พักผ่อนเช่นกันเมิ่งหลานที่สังเกตเห็นอักขระมากมายในจวนตระกูลไป๋ ยามนี้กำลังสนทนากับจื่อผิงด้วยความตื่นเต้นยินดี แม้ว่าจื่อผิงจะเป็นผู้ใช้อักขระที่อยู่ในระดับที่ต่ำกว่าท่านอาจารย์ของตน แต่ว่าอักขระที่จื่อผิงและผู้ใช้อักขระในตระกูลไป๋ใช้ล้วนแล้วแต่เป็นอักขระโบราณทั้งสิ้นพอเขาพักหายเหนื่อยก็รีบมายังเรือนที่ใช้เรียนอักขระเพื่อสนทนากับจื่อผิงทันที จนได้รู้ว่าตำราทั้งหมดที่นำมาฝึกฝนล้วนแล้วแต่เป็นไป๋เสวี่ยที่หามาให้ พอได้ยินแบบนั้นเมิ่งหลานก็แทบจะพุ่งตรงไปหาไป๋เสวี่ย หากไม่ติดว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังพักผ่อน
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด สุขสบายอย่างแท้จริง (2)
“ท่านพี่! ไป๋เสวี่ย!” เสียงดุของจิวอิงดังขึ้นมาเมื่อได้ยินสิ่งที่สองพี่น้องพูดคุยกัน คนตั้งมาก อีกทั้งยังมีแขกมาด้วย เหตุใดยังกล้าเอ่ยวาจาเหลวไหลเช่นนี้อีก มันน่านัก!“เอาล่ะ ๆ มีแขกอยู่มากมายพวกเจ้าจะทะเลาะกันไปไย เสวี่ยเอ๋อร์...บาดเจ็บหรือไม่?”“หลานไม่บาดเจ็บเจ้าค่ะ” ไป๋เสวี่ยตอบไป๋หลิงและยิ้มกว้างจนดวงตาสว่างไสวดูคล้ายพระจันทร์เสี้ยว ท่าทีของไป๋เสวี่ยยามนี้ดูน่ารักน่าเอ็นดูสมกับภายนอกของนางที่ยังเป็นเด็กน้อยยิ่งนักแต่ไหนแต่ไรมากับคนในจวน ไป๋เสวี่ยก็มักจะอ่อนโยนเสมอ จะมีก็เพียงเหล่าองครักษ์และผู้ที่ต้องการฝึกวรยุทธ์เท่านั้นที่จะได้เห็นไป๋เสวี่ยในยามที่นางจริงจังและดุดัน แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาทั้งหมดก็ยังคงรักและเอ็นดูไป๋เสวี่ยที่สุดอยู่ดี“ไม่บาดเจ็บก็ดีแล้ว เหนื่อยกันมามากแล้วไปพักเถิด เดี๋ยวปู่จะดูแลแขกให้เอง” ไป๋หลิงกล่าวต่อ ไป๋เสวี่ยเองก็ไม่ได้อิดออดอันใดจึงพยักหน้ารับ ระหว่างนั้นเจ้าก้อนแป้งสองคนก็จูงมือนางพาเดินกลับเรือน“ท่านอาข้าตอนนี้มีพลังยุทธ์อยู่ในระดับสูงแล้ว แต่กลับไม่มีอา
ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด สุขสบายอย่างแท้จริง (1)
“ท่านพ่อ! ท่านบาดเจ็บ!”“หลันเอ๋อร์”“ข้า ข้าจะรักษาท่านพ่อเอง!”ร่างอ้วนกลมของเจ้าก้อนแป้งตัวน้อยในชุดสีส้มสดใสวิ่งเข้ามาหาบิดาของตนพร้อมกับมือที่เต็มไปด้วยโอสถและผ้าพันแผลไป๋หลันเห็นสภาพขององครักษ์ที่กลับมาถึงจวนเมื่อวานนี้ ทุกคนมีบาดแผลเต็มไปหมด แม้จะไม่ได้บาดเจ็บมากแต่นางก็อดกังวลใจไม่ได้ ยิ่งรอแล้วรอเล่าบิดาก็ยังไม่กลับมา ใจดวงน้อย ๆ ก็ยิ่งเป็นกังวลยามนี้พอเห็นบิดากลับมาพร้อมบาดแผล จะให้นางนิ่งเฉยได้อย่างไร“พ่อไม่เป็นอันใดหลันเอ๋อร์ ดูนี่สิท่านอารองก็มาด้วย”“คารวะท่านอาเจ้าค่ะ” ไป๋หลันหันมาเห็นเมิ่งหลาน ก็รีบยอบกายทำความเคารพอย่างสำรวมตามที่มารดาของตนสอนสั่ง แต่ถึงอย่างนั้นยามนี้นางก็สนใจบิดามากกว่า“เสี่ยวหลานมาด้วยรึ?” เสียงแหบพร่าของชายชราผู้หนึ่งดังขึ้นมาและคนคนนั้นก็คือไป๋หลิง ไป๋หลิงยามนี้สุขภาพร่างกายแข็งแรงกว่าเมื่อก่อนยิ่งนัก หน้าตาแม้จะดูใจดีแต่ก็แฝงความองอาจเอาไว้ส่วนหนึ่งแต่ความองอาจนั้นก็ถูกกดทับลง เพราะว่ากระต่ายตัวน้อยที่อยู่ในมือ ซึ่งกระต่ายตัวนั้นก็คือไป๋ทู่นั่นเอง“ท่านปู่หลิง” เม
You May Also Like
เคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ
ต้าซ้อ27.3K viewsสวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.6K viewsจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.4K viewsอ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู997.4K viewsยาพิษที่หวานที่สุด คืออ้อมกอดจากฮ่องเต้ทรราช!!
มาตารดา465 viewsหมอหญิงหัตถ์เทวะพลิกชะตาจวนแม่ทัพ
PEACH_SHERBET130 viewsลิขิตรักสังเวยบูชาสวรรค์
บีตามใจเขียน332 viewsจากลูกสาวเจ้าพ่อมาเป็นฮูหยินผู้ไร้ค่า
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน1.8K views
