บทที่ 2 ทานตะวัน 2

“ไม่มีใครอยู่ แกไม่เช็คก่อนมานี่ ย่าไปทอดผ้าป่ากะพวกญาติ ๆ ไม่มีใครอยู่หรอก”

ผมได้ยินดังนั้นก็หน้าเหวอ  จริงอย่างที่เจ้บอก ผมไม่ได้คอนเฟิร์มว่าจะเข้าไปนอนที่บ้านย่า เลยไม่รู้ว่าเขาเปลี่ยนแผนกันไปทอดผ้าป่าเป็นที่เรียบร้อย นี่ถ้าเจ้ดาวเรืองไม่ออกมารอรับ ผมคงต้องหาโรงแรมแถวนี้พักก่อนแน่ ๆ

“เออ ขอบคุณเจ้ งั้นก็กลับบ้านเลย”

“ก็ต้องงั้น”

เจ้ดาวเรืองช่วยผมลากกระเป๋าไปใส่ท้ายรถเอสยูวีคันสูงที่จอดอยู่ไกลออกไปจากชานชาลารถ เวลานี้ พอมองไปรอบ ๆ ก็แอบวังเวงอยู่ไม่น้อย ผู้คนต่างพากันหายไปไหนหมดแล้ว เมื่อสักครู่ตอนลงจากรถยังเดินกันเต็มไปหมด

“หิวไหม เอ้าน้ำเปล่า วางอยู่ในช่องด้านข้าง ประทังไปก่อน เดี๋ยวถึงบ้านค่อยว่ากัน” พี่สาวของผมรอบคอบเสมอ เธอส่งขวดน้ำขนาด ห้าร้อยมิลฯ มาให้ ผมคว้าโดยไม่รีรอ เปิดฝาได้ก็กระดก อึก อึก

“เบาแก เดี๋ยวสำลักตาย”

“หิวอ่ะ ขอบใจเจ้ว่ะ”

ผมปิดฝาแล้วหันไปยิ้มหล่อให้หนึ่งที  เจ้ส่ายหน้าก่อนออกรถมุ่งหน้าสู่ไร่กรุณาธร ไร่อันเป็นบ้านเกิดของผม ไร่ที่มีพ่อกับแม่รอผมอยู่

ใช้เวลาเดินทางสามสิบนาที รถของเจ้ก็เลี้ยวเข้าสู่ไร่กรุณาธร ผมชะเง้อมองดูความเปลี่ยนแปลงสิบเอ็ดปีที่ผมไปจากที่นี่ ตอนนี้มันเปลี่ยนไปเหมือนหนังคนละม้วนเลย

รั้วสีส้มก่ออิฐมอญสวยงาม  มีป้ายชื่อไร่ติดตั้งไว้ตรงปากทางเข้า ป้อม รปภ. เปิดไฟเจิดจ้าอยู่ด้านหน้า พอเจ้ขับรถเข้ามาถึง มีพี่คนหนึ่งตัวใหญ่ ๆ เดินออกมาทำวันทยาหัตถ์ที่รถ เจ้ไม่ได้เปิดกระจกตอบอะไร แต่ขับรถผ่านเข้าไปด้วยความเร็วกำลังเหมาะ

“ไง นี่ยังมืด รอตอนเช้า แล้วจะต้อง ว้าว!” เจ้พูดจบก็หัวเราะ ผมไม่เข้าใจกับคำว่า ‘ว้าว’ ของเจ้

“ยังไง ทำไมต้องว้าว ก็เคยเห็นในรูปที่ส่งไป ก็โอเคแหละ พัฒนาไปเยอะแยะ อ้อ ติดตั้งไฟส่องสว่างตามจุดที่อยากให้ว้าวบ้างนะ ตอนนี้มองอะไรไม่เห็นเลย” ผมแซะกลับไปบ้าง เพราะตั้งแต่ผ่านประตูเข้ามา นอกจากไฟด้านหน้ารถแล้ว ผมยังมองไม่เห็นอะไรข้างทางที่มันน่าว้าวเลย

สักนิดเดียว!

เจ้ดาวเรืองไม่ตอบอะไร นั่งอมยิ้มขับรถต่อไปจนถึงลานจอดข้างบ้านที่ตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม เรียกว่าบ้านหลังใหม่น่าจะถูกต้องมากกว่า เพราะบ้านหลังที่ผมเคยอยู่ ตอนนี้...

“บ้านเราสร้างใหม่ บ้านเดิมให้คนงานอยู่แล้วล่ะ” นี่เป็นคำตอบจากเจ้ดาวเรือง ผมได้แต่พยักหน้ารับรู้

นี่แสดงว่าห้องนอนเดิมของผมตอนนี้ก็ไม่มีแล้วสิ

“ไหนห้องผมล่ะ?” ผมถาม เมื่อประมวลแล้วแน่ใจว่าห้องผมที่บ้านเก่าคงถูกปรับเปลี่ยนไปจนหมดแล้ว

เจ้ดาวเรืองจอดรถสนิทแล้วจึงหันมาบอกผมเกี่ยวกับห้อง

“ห้องน้องน่ะ พ่อสั่งย้ายไปอยู่บ้านใหม่แล้ว โน้นแยกออกไปปีกขวาเลยจ้า”

เธอทำปากยื่น บุ้ยใบ้ไปยังทิศทางที่มีเรือนขนาดย่อมยื่นออกไปในความมืดจากปีกขวาของตัวบ้าน

“เยี่ยมว่ะเจ้ ดีมาก” ผมเอ่ยชม เพราะเดิมที ห้องผมก็แยกออกไปอีกโซนไม่ติดกับห้องใครเลย ด้วยนิสัยของผมที่ไม่ชอบวอแวกับใครนัก

เจ้ดาวเรืองช่วยผมขนกระเป๋าอีกเช่นเคย เธอเปิดประตูเข้าบ้านแล้วพาเลี้ยวไปยังปีกขวาของบ้านเพื่อไปยังห้องนอนใหม่ของผม

“ว้าว” ผมร้องเมื่อเห็นห้องนอนของตัวเอง มันทันสมัยจนไม่น่าจะมาอยู่กลางไร่กลางเขาแบบนี้ได้

“พ่อให้เฮาส์โปรจากในจังหวัดมาดีไซน์เฉพาะให้แกเลยนะ ไอ้น้องรัก” เจ้ดาวเรืองเล่าถึงที่มาของห้อง

ผมเดินเข้าไปดู ตอนนี้วิวข้างนอกคงมองไม่เห็นอะไร  เสียงปิ๊บดังขึ้นจนผมต้องเหลียวไปมอง เจ้ดาวเรืองกดสวิทซ์เปิดเครื่องปรับอากาศให้ผม

“ฤดูนี้มันก็จะร้อน ๆ หน่อย” เธอบอก ซึ่งมันก็จริงน่ะแหละ ร้อนเหงื่อไหลผ่านกลางหลังผมแล้วในตอนนี้

เจ้ดาวเรืองขอตัวกลับไปที่ห้องของเธอเพื่อพักผ่อน ส่วนผมก็ขอทำความคุ้นเคยกับห้องใหม่ ตู้เสื้อผ้าใหม่ โต๊ะคอมพิวเตอร์ที่รอให้ผมมาติดตั้งอุปกรณ์อะไรต่อมิอะไรตามที่ผมอยากจะใส่เข้าไป  ถึงจะเป็นกลางไร่แบบนี้ แต่เจ้เคยเล่าว่า น้ำ ไฟ อินเทอร์เน็ตเข้าถึงหมดแล้ว

วันนี้ผมขอพักผ่อนเอาแรงก่อนก็แล้วกัน ก่อนอื่นผมมองหาห้องน้ำ

“เยี่ยม” ผมพูดกับตัวเองเมื่อพบว่า ห้องนอนของผมมีห้องน้ำส่วนตัวด้วย เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าค่อยไปหาพ่อกับแม่ วันนี้ขออาบน้ำเข้านอนก่อนก็แล้วกัน

กว่าผมจะได้เข้านอนก็ปาเข้าไปเกือบตีสองจริง ๆ ตามที่น้าบอก ด้วยความไม่คุ้นชินกับห้องใหม่ ทำให้ผมกว่าจะนอนหลับใช้เวลานาน

แต่ก็ ราตรีสวัสดิ์ครับ