Masukไอ้ใหญ่ต่อปากต่อคำไม่ลดละ
“เดี๋ยวฉันจะโยนปิ่นโตทิ้ง”
หล่อนไม่ได้ขู่
“โห… เดี๋ยวสิครับเสียดายของ”
ไอ้ใหญ่รีบเอื้อมมือออกมารับปิ่นโตและจงใจฉวยโอกาสรวบมือนุ่มของเรไร
“ไอ้เลว… ”
เรไรรีบชักมือที่โดนมือของมันกุมแน่น มองดูไอ้ใหญ่ยกมือขึ้นมาสูดดมกลิ่นสาบสาวของหล่อนที่ติดมากับมือของมัน
“โอ้ว… นี่ขนาดมือยังหอมยังนุ่มขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าของดีที่ซุกซ่อนอยู่ในร่มผ้าของคุณเรไรมันจะหอมจะนุ่มขนาดไหน”
สิ้นคำพูดของไอ้ใหญ่ ฝ่ามือของเรไรก็ฟาดเข้าใส่ใบหน้าของมันเสียงดังฉาด
“กล้านะมึง… เดี๋ยวกูจะบอกให้เถ้าแก่สุ่นไล่มึงออก”
เรไรกราดเสียงใส่อย่างเหลืออด ไอ้ใหญ่ยิ้มสู้ ค่อยๆ ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบใบหน้าที่โดนตบ
ความเจ็บน้อยๆ จากฝ่ามือของหญิงสาวที่มันแอบจินตนาการถึงหล่อนทุกครั้งในตอนชักว่าว ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ทางเพศของมันขึ้นมาได้อย่างประหลาด มันจ้องมองริมฝีปากของหล่อน ก่อนจะเอาคืนด้วยการโอบใบหน้าของเรไรด้วยสองมือ
“ว้าย… ไอ้… ”
ไม่ทันได้ขัดขืน มันรั้งใบหน้าของหล่อนเข้ามาบดเคล้าริมฝีปากเข้าด้วยกันอย่างเร่าร้อนจนปลายเท้าน้อยๆ ของคนตัวเล็กแทบจะลอยขึ้นมาจากพื้น
เรไรมารู้สึกตัวอีกที ก็ตอนที่ริมฝีปากที่ปรกไว้ด้วยแพหนวดสีดำหนา บดเคล้าลงมาประกบปากหล่อน แล้วปลายลิ้นร้อนลื่นของมันก็สอดชำแรกเข้ามาในกลีบปากสีชมพูของหล่อน ไชชอนสอดไซ้ไล้เลียดูดลิ้นของเรไรอย่างโหยหา
“อื๊อ… ไอ้ชั่ว… นี่มึงกล้าขนาดนี้เชียวหรือ”
เมื่อตั้งสติได้ เรไรรีบกระชากริมฝีปากหนีจูบของไอ้ใหญ่ที่ยังตามมางับกลีบปากของหล่อนไม่ยอมเลิกเพราะติดใจ
“ไอ้เลว… ”
เพียะ! ฝ่ามือของเรไรฟาดใส่ใบหน้าของไอ้ใหญ่เป็นครั้งที่สอง เอามือผลักอกของมันไว้ ถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับฝาผนัง ทั้งที่ก็เผลอจูบปากแลกลิ้นไปชั่วขณะสั้นๆ ด้วยความวาบหวามลืมตัว
แต่เรไรก็ยังปากแข็งเกินกว่าจะยอมรับความจริงว่ารู้สึกเสียวซ่านจนแทบยืนไม่อยู่ ในตอนที่ลิ้นพันกันเมื่อครู่
“ตบแรกผมเอาคืนด้วยจูบ… ตบครั้งที่สองผมขอเอาคืนด้วยการดูดนม”
ไอ้ใหญ่ไม่ได้ขู่ ทั้งน้ำเสียงและแววตาบอกว่ามันหื่นจริง
“ว้าย… ”
เรไรร้องด้วยความตกใจ มือใหญ่ของมันรวบไหล่สองข้างของหล่อนแล้วกระชากเสื้อคอกว้างแบบเกาะไหล่ หลุดร่นลงมากองอยู่ที่ต้นแขน
ด้วยเรไรชอบโนบราจนติดเป็นนิสัย ทำให้เต้านมอวบใหญ่ผุดเด้งออกมาอวดความอะร้าอร่าม
“โห… แม่คุณเอ๊ย… ”
ไอ้ใหญ่อุทานลั่น ดวงตาเลิกโพลงมองสองเต้าคัพจีอวบใหญ่มหึมา นมของหล่อนขาวมากจนแลเห็นเส้นเลือดสีเขียว กระจายเป็นสายรางๆ อยู่ภายใต้ความเปล่งปลั่งสะดุดตา
ตอนแอบดูก็รู้ว่าใหญ่ แต่พอได้มาเห็นใกล้ๆ ในระยะมือเอื้อมคว้าบีบเคล้นดูดเลีย ได้สัมผัสสิ่งที่แอบเอามาจินตนาการตอนชักว่าวยิ่งรู้สึกว่าสองเต้าตรงหน้ามหึมายิ่งกว่านางเอกหนังโป๊ที่มันชอบแอบเปิดคลิปดูบ่อยๆ
“อ๊อย… ”
เหมือนจะอาเจียนเสียให้ได้ ถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากกับอาการผะอืดผะอม ข้าวต้มคำสุดท้ายคล้ายจะพุ่งสวนลำคอออกมาเร็วเท่าควาดคิด เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ก้าวยาวๆจนเกือบจะวิ่งไปห้องน้ำ จากนั้นก็ล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง ดึงซองถุงยางที่ฉีกใช้แล้วออกมาดูให้แน่ใจว่าเขาได้ใช้มันแล้วจริงๆ ครั้นแล้วก็พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโปร่งโล่ง นึกขอบคุณถุงยางที่ช่วยแยกเขาออกมาจากนรกขุมที่รำเพยและสามีได้ถลำลึกลงไป นึกโกรธว่าเธอจะทักท้วงไหม? หากตอนนั้นเขาขอร่วมรักกับเธอโดยไม่สวมถุงยาง‘อย่างนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับฆ่ากัน’ ชายหนุ่มรำพึงอยู่ในใจ รู้สึกโกรธว่ารำเพยก็ไม่ต่างอะไรกับฆาตกร หากการฆาตกรรมหมายถึงการทำให้ตายด้วยวิธีใดๆก็ได้ ‘รำเพยเกือบฆ่าเขาด้วยเชื้อ HIV’ในวูบแรกของอารมณ์ เขาอยากเดินกลับไปที่โต๊ะ ต่อว่าเธอที่ปิดบัง ทว่าอีกใจก็นึกสงสาร เพราะเขาเองที่หลงเชื่อใจจนไม่ได้ถามรอกระทั่งใจเย็นลง หลังจากใช้เวลาครุ่นคิดในช่วงสั้นๆ ชายหนุ่มกลับนึกสงสารรำเพยขึ้นมาจับใจ จะว่าไปแล้ว…การที่รำเพยต้องต่อสู้กับโรคเอดส์…ก็แทบไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็น ขณะที่ตะวันทิ้งรำเพยเอาไว้ที่โต๊ะเพียงลำพัง เสียกเรียกเข้าจา
ตะวันช้อนสายตามองหน้าเธอ เหมือนเด็กที่จ้องมองผู้ใหญ่ จากนั้นก็กล่าวเบาๆ “รู้ไหมว่าพี่ไม่เหมือนคนอื่นๆที่ผมเคยเจอ” เขาชม อมยิ้ม มองเธอ แต่เปลี่ยนมาใช้สายตาแบบหนุ่มมองสาว และมันทำให้รำเพยรู้สึกเหมือนเป็นสาวแรกรุ่นที่เริ่มออกเดทครั้งแรก กับชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า “พี่ดูพิสดารมากใช่ไหม...ในสายตาเธอ” น้ำเสียงปนหัวเราะ “มีอะไรบางอย่างในตัวพี่...มันทำให้ผมรู้สึกสบายใจ รู้สึกอยากคุยกับพี่ อยากรับรู้เรื่องของพี่มากกว่านี้”“บางเรื่องเกี่ยวกับพี่…รู้แล้วเธออาจจะไม่สบายใจ” รำเพยเอ่ยเป็นนัย“สามีพี่ล่ะ” ตะวันย่นหน้าผาก อยากรู้“พี่เลิกกับสามีแล้ว” “พี่มีลูกกับเขาหรือเปล่า” “มีลูกสาวคนนึง อายุคงรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ” “ผมถามอะไรอีกอย่างได้ไหม...” ตะวันหยุดคิดนิดนึง เหมือนไม่แน่ใจว่าสิ่งที่กำลังจะถามนั้น จะเป็นการละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของเธอเกินไปหรือเปล่า“ได้สิ!...ถึงขั้นนี้แล้ว พี่คงไม่มีความลับกับเธอ”“ทำไมพี่เลิกกับสามี” “เขานอกใจพี่...หลายครั้งหลายคราว”“ครั้งนี้…พี่เลยเอาคืนบ้าง”“เปล่า…ครั้
ซักไซร้ “ว่าแต่ตอนนี้ตีสองแล้วนะแม่” ลูกสาวเตือน รำเพยพลิกหลังมือขึ้นมองนาฬิกา “ตายจริง!” เธอเผลออุทานจนได้ยินไปถึงต้นสาย “เทคแคร์ค่ะ…บายจุ๊บ” สายถูกตัดไปพร้อมๆกับประตูห้องน้ำที่ถูกมือของชายหนุ่มผลักออกมาเบาๆ “เสร็จแล้วครับ...พี่รีบกลับไหมครับ” “ไม่รีบ”“หิวไหมครับ” “พี่ไม่หิว...เธอหิวหรือ” “หิวครับ…ต้องโทษพี่นั่นแหละ ทำเอาผมหมดแรง” “พี่เห็นเธอทำอยู่คนเดียว” เธอกล่าวอายๆ เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มเห็นเธอมีอารมณ์ขัน“นั่นและครับที่ทำให้เหนื่อย...แต่ก็ยินดีนะครับ ถ้าพี่จะให้ผมเหนื่อยอีกรอบ” ตะวันทำน้ำเสียงทะเล้น “เดี๋ยวคนแก่หัวใจวายตายกันพอดี” “แก่ตรงไหน...พี่เด็ดกว่าสาวๆเยอะ แฟนผมอายไปเลย” ประโยคนั้นทำให้รำเพยทำหน้าไม่ถูก ว่าเธอควรจะภูมิใจดีหรือเปล่านับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่รำเพยเอาชีวิตออกไปพบแสงสีนอกบ้าน ทั้งคู่พากันออกมาจากโรงแรมม่านรูดแห่งนั้นตอนตีสามกว่าๆ ระหว่างทางที่ขับรถไปส่งตะวัน ทั้งคู่พากันแวะร้านข้าวต้มโต้รุ่งแห่งหนึ่ง ย่านพระรามเก้า รำเพยชะลอรถชิด
จากนั้นก็ก้าวตรงไปหาชายหนุ่มที่เพิ่งคลายจากอาการหอบโหยเธอควักเงินออกจากกระเป๋าสตางค์ สะกิดเบาๆให้เขารู้สึกตัว แล้วยื่นให้ “ตะวันจ๊ะ” รำเพยเรียกชื่อของเขา ชายหนุ่มตื่นจากห้วงนิทราสั้นๆ ปรือตามองธนบัตรในมือของเธอ เอื้อมรับแล้วกล่าวเบาๆ “เยอะไปครับพี่...ตกลงกันไว้แค่พันเดียว” เขามองเงินจำนวนสามพันบาทที่เพิ่งรับมา “รับไว้เถอะ...อย่าคิดมาก ที่ให้เพราะรู้สึกว่าเธอควรจะได้มากกว่าหนึ่งพัน” “ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มรับเอาไว้อย่างว่าง่าย อาชีพผู้ชายป้ายเหลือง จะมีอะไรสำคัญไปกว่าค่าตัว หรือจะเรียกว่าค่าแรงก็ไม่ผิด เพราะตะวันก็ออกแรงไปมาก “อาบน้ำซะ เดี๋ยวพี่จะไปส่ง…บ้านเธออยู่ที่ไหน” เธอแสดงน้ำใจ “พี่มีความสุขใช่ไหม” เขาถามเหมือนติดตามผล “มาก” เธอสารภาพอย่างไม่กระดาก “ผมเชื่อ…ทั้งเสียงร้อง ทั้งอาการที่แสดงออกทางใบหน้า ทุกอย่างมันฟ้อง” ดวงตาคู่นั้นมีประกายกระหยิ่ม “รู้แล้วยังถาม” เธอว่า “ที่ถาม เพราะอยากได้ยินชัดๆ จากปากของพี่” “รีบไปอาบน้ำเถอะ” “ผมจะได้เจอพี่อีกไหม” ตะวันห่วงใ
เธอให้เสียบรรยากาศ “เธอชอบพี่จริงๆหรือ” “ถ้าผมบอกว่าจริง...แล้วพี่จะเชื่อหรือ” “คงไม่เชื่อ เพราะพี่ก็โกหกเธออยู่เหมือนกัน” “หมดกัน...” เขาแสร้งทำน้ำเสียงผิดหวัง แกล้งฟุบทับลงบนเรือนร่างของเธอ ครั้นแล้วจึงค่อยๆถอดกางเกงบอกเซอร์ออกช้าๆ สาวใหญ่กระถดกายขึ้นไปหนุนหมอน ผงกศีรษะขึ้นมองช้าๆ จากนั้นก็ยกมือขึ้นปิดปาก ซ่อนเสียงอุทานเอาไว้ในลำคอ ในความกระจ่างชัด มันทำให้รำเพยนึกย้อนกลับไปถึงชื่อที่เขาใช้เมื่อตอนที่แชต “พี่ไม่สงสัยแล้วว่าทำไมเธอใช้ชื่อว่า Mr.Anaconda” ใบหน้าสวยของรำเพยแดงซ่านกับสิ่งที่เบียดสีจนรู้สึกได้“แล้วพี่จะชอบ...” ชายหนุ่มกล่าวยิ้มๆ ค่อยๆปลดปมผ้าขนหนูที่กระโจมอกออกช้าๆ สายตาตะลึงลานของตะวันจับจ้องอยู่ที่เรือนร่างของรำเพย แม้ทรวงอกที่เห็นจะหย่อนคล้อยลงไปบ้าง ทว่าความอวบใหญ่และปลายถันที่เชิดชัน ก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกปากคอแห้งขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด กระหายในสัมผัสรสจากเนื้อตัวของเธอขึ้นมารุนแรงรำเพยทอดเรือนร่างขาวโพลนลงกลางที่นอน ตะวันกระเสือกกายกำยำลงก่ายเกย สองร่างลงไปโรมรันกันกลางที่นอน ผิวของเธอกับเขา
เป็นเพราะเบียร์แก้วที่สอง ช่วยทำให้เธอพูดคล่องขึ้นชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าของรำเพย รู้สึกถึงความซับซ้อนในบุคลิกภาพของผู้หญิงคนนี้ จากที่ออกอาการประหม่าเกร็งจนพูดจากระท่อนกระแท่น อยู่ๆเธอก็ดูกล้า มีความมั่นใจขึ้นมาจนน่าแปลกใจ “จะให้ผมพิสูจน์เลยใช่ไหมครับ” กล่าวพลางขยับเข้าไปใกล้ เริ่มปฐมบทโอ้โอมอันเชี่ยวชาญด้วยการรั้งเอวคอดมากอดเบาๆ “เอ่อ...เดี๋ยวก็ได้” เธอบ่ายเบี่ยง อยู่ๆอาการประหม่าก็กลับมาอีกครั้งชายหนุ่มสังเกตเห็นไรขนอ่อนๆที่หลังแขนของเธอลุกซู่ “ปิดไฟดวงนึงได้ไหม” รำเพยต่อรอง มองไปที่ไฟหัวเตียง ที่เพดาน และอีกดวงที่สาดแสงออกมาจากห้องน้ำ ชายหนุ่มเลือกเดินไปปิดไฟดวงที่ส่องสว่างอยู่บนเพดานกับห้องน้ำ “ทำไมไม่ปิดไฟที่หัวเตียงล่ะ” “ที่ผมไม่ปิดไฟดวงนั้น...เพราะอยากมองพี่ให้ชัดๆ” คำพูดของเขา ทำให้ชีพจรของรำเพยเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง กิริยาอาการที่มีนัยจากชายร่วมห้อง กำลังปลุกเร้าความต้องการของเธอขึ้นมาอย่างล้ำลึก รุนแรง ชายหนุ่มขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ชิดเข้าไปอีกหน่อย “พี่ยังไม่ได้อาบน้ำ” เธอแสดงท่าทีบ







