บทที่ 4 ภาระที่ต้องรับ - 70% -

“งั้นก็แสดงว่ารู้อยู่แล้วว่าเอเลน่าคืออะไร” เขายังคงยิ้มเล็กน้อย ทับทิมจึงพยักหน้าช้า ๆ แต่ไม่พูดอะไร

“ถ้างั้น...สนใจอยากมาทำงานกับฉันไหมล่ะ ฉันการันตีให้เธอได้เลยว่าแต่ละเดือนเธอจะได้ไม่ต่ำกว่าสามแสน ฉันปั้นเธอให้เป็นดาวได้เลยนะ” เขาเอนตัวยืนพิงรถ ยกมือขึ้นกอดอกมองหน้าเธอไม่วางตา แต่ทับทิมตกใจเกินกว่าจะสนใจสายตาสื่อความนัยน์นั้นได้ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขาชวนไปทำงานอะไร หญิงสาวจึงรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันทีพร้อมกับตอบว่า

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูมีงานทำแล้ว ทำที่บ่อปลาแสนบุศย์ค่ะ”

อนันตชัยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาแค่นยิ้ม เอ่ยเสียงแผ่วเบา “ทำกับเฮียวัชหรือ ทำอะไร”

“ทำบัญชีค่ะ เริ่มงานพรุ่งนี้”

“เงินเดือนพนักงานบัญชีจะสักเท่าไรกันเชียว ลองเก็บเอาไปคิดดูให้ดีละกันนะ หรือไม่ก็...เธอจะลองทำงานทั้งสองที่ไปก่อน ดีไม่ดี ทำไปสักพักเธออาจจะเลิกทำงานให้เฮียวัชแล้วมาทำกับฉันแทนก็ได้ ใครจะรู้” เขาเลิกพิงรถแล้วยืนตัวตรง เอ่ยต่ออีกว่า

“ตัดสินใจได้แล้วก็โทร. หาฉันได้ทุกเมื่อ รายได้ดีขนาดนี้ ทำแค่ครึ่งปีหรือปีเดียวก็ปลดหนี้ให้พ่อเธอได้แล้ว คิดดูให้ดีล่ะ”

อนันตชัยขึ้นรถแล้วขับออกจากหน้าบ้านของทับทิมไป หญิงสาวเห็นเขาไปแล้วจึงรีบปิดรั้วใส่แม่กุญแจดอกใหญ่คล้องไว้ตามเดิม แต่พอเดินกลับเข้ามาในบ้าน เห็นลูกแมวตัวน้อยนอนขดตัวอยู่บนโซฟาจึงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ทั้งวัน เธอเพิ่งให้อาหารเปียกมันไปแค่นิดเดียว ทรายแมวก็ยังไม่ได้ซื้อ คิดได้ดังนั้นจึงไปจัดการเรื่องอาหารให้เจ้าถุงทอง นั่งรอมันกินจนเสร็จแล้วจึงนำสุ่มไก่จากหลังบ้านมาครอบลูกแมวไว้เพื่อจำกัดให้มันอยู่แต่ในบ้าน ไม่ให้ออกไปเดินเตร่อยู่ข้างนอก

“ถุงทอง อยู่บ้านคนเดียวไปก่อนนะ เดี๋ยวแม่มา แม่ไปซื้อของก่อน”

ทับทิมรีบขี่จักรยานออกจากบ้านไปยังตลาดในตัวเมือง เธอจำได้ว่าในตลาดจะมีร้านขายอาหาร และของใช้สำหรับสัตว์เลี้ยง อีกทั้งจะได้ออกไปซื้อไข่ไก่มาติดตู้เย็นไว้ด้วย

หญิงสาวใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็ขี่จักรยานกลับถึงบ้านพร้อมข้าวของของลูกแมวที่ทางร้านนำใส่ลังกระดาษแล้วใช้เชือกมัดติดกับเบาะด้านหลังให้ ส่วนไข่ไก่ที่ซื้อมา เธอวางไว้ในตะกร้าด้านหน้าจักรยาน

ขณะที่ทับทิมกำลังไขกุญแจรั้วอยู่นั้น เสียงรถคันหนึ่งได้ขับมาจอดด้านหลังของตน ด้วยความกลัวว่าจะเป็นเจ้าของอาบอบนวดคนนั้นอีก หญิงสาวจึงยิ่งเร่งไขกุญแจเปิดรั้วแล้วเข็นจักรยานเข้าไป กระทั่งได้ยินเสียงดับเครื่องและปิดประตูรถ เธอจึงรีบหันมาปิดรั้วโดยไม่ได้มองว่าใครกำลังเดินเข้ามาหา

“ทับทิม!” เสียงคุ้นเคยของใครคนหนึ่งเรียกชื่อเธอ ทับทิมจึงเงยหน้ามอง

“อ้าวเฮียวัช หนูก็นึกว่า...” เธอไม่อยากเอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้นออกไป เพราะอย่างไรเสีย การที่อีกฝ่ายมาทวงหนี้ถึงหน้าบ้านก็เป็นปัญหาของครอบครัวเธอ ไม่ใช่ของใครอื่น ฉะนั้นนวัชไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนี้ดีกว่า

“นึกว่าใครหรือ” นวัชมองจักรยานที่หญิงสาวจับเอาไว้ แล้วถามว่า “ไปซื้อของมาหรือ”

“ค่ะ หนูไปซื้ออาหารกับทรายแมวที่ตลาดมา”

นวัชพยักหน้าแล้วเดินเข้ามาแกะเชือกที่มัดลังไว้กับเบาะออก จากนั้นก็ยกลังไปถือไว้เสียเอง

“เฮียยกเข้าบ้านให้ มันหนักนะทรายแมวน่ะ” ปากเขาพูดว่าหนัก แต่ท่าทางของเขาราวกับถือกล่องใบเล็ก ๆ อย่างไรอย่างนั้น ทั้งที่เธอเองก็คิดว่าของในลังค่อนข้างหนักเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน เพราะนอกจากทรายแมวสองถุงแล้ว เธอยังซื้ออาหารเปียกมาอีกหนึ่งโหล

“ขอบคุณค่ะเฮีย” ทับทิมยกมือไหว้เขา แล้วคว้าถุงไข่ไก่จากตะกร้าหน้ารถ รีบเดินไปไขประตูบ้านทันที

นวัชวางลังกระดาษไว้บนโต๊ะที่อยู่หน้าโทรทัศน์ สายตาพลันเหลือบไปเห็นนามบัตรใบหนึ่งวางเอาไว้ เขามองผ่านตาก็รู้ว่าเจ้าของนามบัตรเป็นใคร กระนั้นก็ไม่คิดถามหญิงสาวว่าได้นามบัตรใบนี้มาได้อย่างไร เพราะเขาถือว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ

ทับทิมรีบเดินไปเอาสุ่มไก่ออก เจ้าแมวน้อยที่ร้องโวยวายตอนเห็นแม่กลับเข้ามาในบ้านจึงวิ่งพรวดออกมาทันที หญิงสาวนำสุ่มไก่ไปไว้หลังบ้าน และเดินกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกะละมังใบย่อม

“เฮียนั่งก่อนค่ะ หนูขอจัดการตรงนี้แป๊บ” ทับทิมหันมาบอกเขา นวัชจึงนั่งบนโซฟาตัวยาว ตามองหญิงสาวที่จัดแจงเททรายแมวใส่กะละมัง แล้วพยายามไล่จับเจ้าถุงทองที่วิ่งหนีไปมา

ชายหนุ่มเห็นแล้วอดขำไม่ได้ จึงลงมือช่วยเธอจับลูกแมวด้วยอีกแรง เมื่อจับได้แล้วจึงยื่นมันส่งให้เธอ

“มานี่เลยเจ้าตัวดี แม่จะหัดให้ขับถ่ายในกระบะทราย” หญิงสาววางลูกแมวไว้ในกะละมังที่ใส่ทรายแมวเอาไว้แล้ว เธอปล่อยให้มันอยู่ในนั้น แล้วหันมาถามเขาว่า

“เฮียกินข้าวเย็นมารึยังคะ”

“ยัง แล้วเราล่ะ” เขาถามเธอกลับ

“ยังค่ะ หนูว่าจะเจียวไข่กินเพราะหุงข้าวเอาไว้แล้ว” 

นวัชได้ยินเธอตอบมาอย่างนั้นจึงนึกอะไรดี ๆ ขึ้นได้ “ทำกับข้าวเป็นไหมทับทิม”

“เป็นค่ะ เพราะตอนอยู่ร้านก๋วยเตี๋ยว บางทีหนูก็ไปรับจ้างที่ร้านอาหารตามสั่งบ้าง ก็เลยทำเป็น แต่ทำได้แค่อาหารทั่วไปอย่างพวกตามสั่งนะคะ เมนูแปลก ๆ หนูยังไม่เคยทำ”

“ถ้าบางวันเฮียจ้างให้เราทำกับข้าวให้เฮียกินตอนเย็น จะพอไหวไหม” 

“ไหวค่ะ! เฮียจะจ้างหนูเท่าไรคะ” เจ้าตัวยิ้มแป้นตอนถามค่าจ้าง เขาจึงตอบไปว่า

“วันละสองร้อย มื้อเย็นอย่างเดียวพอ นี่เฮียจ้างต่างหากไม่รวมกับเงินเดือนที่ทำบัญชีนะ”

“ได้เลยค่ะ!” เธอตอบรับด้วยความดีใจ แววตาเป็นประกาย รอยยิ้มเจิดจ้า “เฮียนี่ใจดีจริง ๆ เลย”

นวัชยิ้มอ่อน หากแต่ในใจกลับคิดว่า...ตอนนี้เธอยังมองเขาเป็นผู้ใหญ่ใจดีมีเมตตา แต่หลังจากที่เขายึดบ้านกับที่ดินของเธอแล้ว เธอยังจะคิดว่าเขาใจดีอยู่อีกไหม

“แต่ว่ากับข้าวที่เฮียให้ทำเนี่ย ทำไว้กินสำหรับสองคนนะ เพราะทับทิมต้องมากินกับเฮียด้วย”

“หา! มันจะดีหรือคะเฮีย เฮียให้เงินจ้างหนูทำกับข้าว แล้วหนูยังกินของเฮียอีกเนี่ยนะ”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ตกลงตามนี้ละกันนะ”

เรื่องบ้านกับที่ดินนั้นเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้เขาต้องหางานอื่นให้เธอทำช่วงเย็นหลังเลิกงาน การที่ให้หญิงสาวมาทำกับข้าวให้เขากิน และเธอต้องมานั่งกินกับเขาด้วยนั้น เป็นการขัดขวางไม่ให้เธอตกปากรับคำไปทำงานกับอนันตชัย

สำหรับคนอย่างเสี่ยอนันตชัยนั้น หากได้หมายตาใครไว้ อีกฝ่ายจะพยายามโน้มน้าวชักแม่น้ำทั้งห้า เพื่อพาตัวไปปั้นเป็นดาวดวงใหม่ของเอเลน่า อาบอบนวดให้ได้ และมีสาวสวยเยาว์วัยไม่น้อยที่หลงใหลไปกับเงินที่หามาได้โดยง่ายแบบนั้น

ทับทิมจัดว่าเป็นหญิงสาวที่รูปร่างหน้าตาดี ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน อีกทั้งยังมีความอ่อนใสไร้เดียงสาอย่างเด็กสาวแรกรุ่น ไม่แปลกที่อนันตชัยจะหมายตาอยากได้ไปทำงานให้ตน

แต่ตราบใดที่เขายังอยู่ เขาจะปล่อยให้เด็กดี ๆ คนหนึ่งต้องไปเป็นดาวประดับอ่างได้อย่างไร มาเป็นเด็กเอ็นท์ส่วนตัวให้เขาดีกว่า