ตอนที่ 20 บทลงโทษของคนลืมตัว

แม้เอกจะเคยผ่านผู้หญิงมามากหน้าหลายตา ทั้งสาวน้อยแรกรุ่นหรือสาวใหญ่ผู้เจนจัด แต่ไม่มีใครสักคนที่ทำให้เขาประทับใจและคลั่งไคล้ได้เท่ากับคุณนายศรีนวล ความปรารถนาของเธอนั้นดูเหมือนจะเป็นม้าพยศที่ไร้ก้นบึ้ง ไม่ว่าเขาจะมอบบทรักให้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เธอก็ดูราวกับไม่เคยอิ่มเอม เอกไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าในบ้านของเขาจะมีของดีเช่นนี้ซุกซ่อนอยู่ หากพ่อเขายังอยู่ เขาคงไม่มีวันกล้าล่วงเกินเธอเป็นอันขาดเพราะมันคือการหักหลังที่ร้ายแรงที่สุดสำหรับลูกผู้ชาย ทว่าในยามนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป พ่อได้ฝากฝังเธอไว้กับเขา และทั้งคู่ต่างก็ติดใจในรสสวาทของกันและกันจนถอนตัวไม่ขึ้น ศรีนวลยอมลดตัวลงเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงที่ซื่อสัตย์ของเอกด้วยความเต็มใจ และเธอก็ดูจะมีความสุขกับพันธนาการนี้เสียเหลือเกิน

"น้าศรีนวลครับ... วันนี้ผมต้องไปติดต่อธุรกิจที่ต่างจังหวัดสักสองสามวัน ที่นั่นทุรกันดารและลำบาก ผมว่าคุณน้าพักผ่อนอยู่บ้านดีกว่านะ" เอกเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

"แหม... ต่อไปนี้เรียกชื่อฉันเฉยๆ เถอะนะ ไม่ต้องเรียกน้าแล้ว ฟังดูห่างเหินพิกล" เธอออดอ้อนพลางจ้องมองเขาด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม แม้วัยจะล่วงเข้าเลขสี่ปลายๆ แต่ความสวยสะพรั่งของเธอนั้นไม่ได้ลดน้อยลงเลย การถูกเรียกว่าน้าจากผู้ชายที่เธอร่วมรักด้วยจึงเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากได้ยิน

"เอ่อ... ก็ได้ครับ ศรีนวล" เอกตอบรับ แม้จะขัดเขินอยู่บ้างแต่เขาก็ยอมตามใจเธอ

"ฉันอยากไปกับเธอด้วย นานมากแล้วที่ไม่ได้ออกไปเที่ยวไหน" เธอยังคงรบเร้า เพราะในยามนี้ชีวิตเธอไม่เหลือใครอีกแล้วนอกจากเขา เธออยากอยู่ใกล้ชิดเพื่อศึกษาตัวตนของเอกให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ที่สำคัญคือเอกไม่เคยส่งสายตาดูถูกในความร่านสวาทของเธอเลยแม้แต่น้อย มันทำให้เธอรู้สึกมีค่าและปลอดภัยเมื่ออยู่เคียงข้างเขา

"เอก... ไม่คิดอยากจะมีแฟนบ้างเหรอ? เธอจะมีก็ได้นะฉันไม่หวงหรอก ขอเพียงอย่างเดียว... อย่าทิ้งฉันไปก็พอ"

"ผมยังไม่เจอใครที่ถูกใจเลยครับ ผมไม่ไว้ใจใคร... ยกเว้นคุณ" คำตอบสั้นๆ ของเอกทำเอาศรีนวลใจชื้น เธอภูมิใจที่ได้รับความเชื่อใจจากชายหนุ่มผู้นี้

ในระหว่างการเดินทางสู่จังหวัดชายแดน ศรีนวลจงใจแต่งตัวด้วยชุดผ้าบางเบาที่เน้นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน เธอไม่ได้สวมชุดชั้นใน ปล่อยให้ยอดอกอวบอิ่มชูชันท้าทายสายตาผ่านเนื้อผ้าโปร่งใส ท่อนขาขาวนวลอวบอัดสะกดทุกสายตาที่จ้องมองมา สภาพของเธอไม่ต่างจากนางมารร้ายที่มายั่วสวาทให้ผู้ชายลุ่มหลง

คนขับรถแอบจ้องมองเธอผ่านกระจกหลังจนตาเป็นมัน มันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความหิวกระหาย ความงามปนความร่านสวาทของศรีนวลทำให้สติของมันหลุดลอย มันเผลอตัวเอื้อมมือลงไปสำเร็จความใคร่ใต้พวงมาลัยพลางจินตนาการถึงร่างขาวโพลนของหญิงสาวที่เบาะหลัง มือของมันขยับเร็วขึ้นตามจังหวะกามที่พลุ่งพล่าน จนในที่สุดน้ำรักก็พุ่งกระฉูดเปรอะเปื้อนกางเกง

เอกสังเกตเห็นพฤติกรรมต่ำช้าของมันผ่านหางตามาโดยตลอด เขาเห็นความหื่นกระหายและกิริยาที่ไร้การเคารพยำเกรง ทว่าเขายังคงนิ่งสงบจนกระทั่งรถจอดสนิทที่รีสอร์ตส่วนตัวกลางหุบเขา เมื่อถึงเวลาค่ำคืนที่บรรยากาศรอบกายเงียบสงัด เอกจึงเรียกไอ้คนขับรถมาพบเป็นการส่วนตัว

"นายน้อยเรียกผม มีอะไรให้รับใช้ครับ?" มันเดินเข้ามาด้วยท่าทีซื่อบื้อ ราวกับไม่รู้ตัวว่าความตายกำลังกวักมือเรียก

ปัง! ปัง!

เอกไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาลั่นกระสุนเข้าใส่ร่างของมันจนล้มคว่ำคาที่ กลิ่นดินปืนอบอวลไปทั่วบริเวณ "ลากเจ้าโง่นี่ไปพ้นหน้าผม แล้วเอาไปโยนทิ้งที่บ่อจระเข้ซะ"

ลูกน้องที่เหลือต่างสั่นเป็นเจ้าเข้าด้วยความหวาดกลัว เอกในยามนี้มีความเด็ดขาดและเลือดเย็นยิ่งกว่าเสี่ยใหญ่เสียอีก เขาฆ่าคนโดยไม่กะพริบตาและไม่ต้องการคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น

"สมแล้วที่เป็นลูกชายของเสี่ย... ทั้งเก่งกาจและเด็ดขาดจริงๆ" ศรีนวลเดินเข้ามาโอบกอดเอกจากทางด้านหลัง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหลงใหล