ตอนที่ 28 ร่มไม้ใหญ่ในชนบท

งานศพของโก้ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ณ บ้านเกิดในต่างจังหวัด ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความโศกเศร้า มิตรสหายและญาติพี่น้องต่างสวมชุดสีดำเพื่อไว้อาลัยเป็นครั้งสุดท้าย เอกเร่งเดินทางมาถึงในคืนต่อมาทันทีหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจชำระแค้นกับมิสเตอร์หยาง หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความกังวล โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงใบหน้าของลุงมานพ เพราะโก้คือลูกชายเพียงคนเดียวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของแก

"สวัสดีครับคุณลุง ลุงเป็นอย่างไรบ้างครับ? หากขาดเหลืออะไรบอกผมได้ทันทีนะครับ คิดเสียว่าผมเป็นลูกเป็นหลานลุงคนหนึ่ง" เอกกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและให้เกียรติอย่างถึงที่สุด ในบรรดาบริวารทั้งหมด ลุงมานพคือผู้ใหญ่ที่เอกเคารพรักเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพียงเพราะเป็นพ่อของเพื่อนรัก แต่เพราะความซื่อสัตย์และการวางตัวที่น่ายกย่องมาตลอดหลายสิบปี

"สวัสดีครับคุณเอก ไม่ต้องสุภาพกับผมขนาดนั้นก็ได้ครับ..." ลุงมานพตอบด้วยเสียงสั่นเครือ แววตาของชายวัยกลางคนรื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง "เจ้าโก้มันคงดีใจที่นายน้อยอุตส่าห์เดินทางไกลมาส่งมันเป็นครั้งสุดท้าย"

"ผมต้องขอโทษคุณลุงจริงๆ ครับที่ดูแลโก้ไม่ดีพอ จนเกิดเรื่องเศร้าแบบนี้ขึ้น" เอกเอ่ยด้วยความรู้สึกผิดลึกๆ ในฐานะเจ้านายที่ไม่อาจปกป้องคนของตนไว้ได้

"อย่าโทษตัวเองเลยครับคุณเอก โก้มันเลือกเส้นทางนี้ด้วยตัวมันเอง มันรู้ดีว่างานที่ทำมีความเสี่ยง แต่ลูกผู้ชายเมื่อเลือกแล้วก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา" ลุงมานพพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ "ถึงผมจะเตรียมใจไว้บ้าง แต่พอต้องเสียลูกไปจริงๆ มันก็ทำใจลำบากเหลือเกิน"

ลุงมานพไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคืองแม้แต่น้อย กลับกันแกกลับรู้สึกขอบคุณที่เอกยังให้ความสำคัญกับคนตัวเล็กๆ อย่างพวกแก หลังจากเสร็จพิธีสวดพระอภิธรรม ลุงมานพจึงชวนเอกไปพักที่บ้านเพราะโรงแรมในเมืองอยู่ไกลนับ 50 กิโลเมตร

"รบกวนด้วยนะครับคุณลุง" เอกรับคำอย่างว่าง่าย

บ้านของลุงมานพเป็นบ้านไม้กึ่งปูนสองชั้นตามแบบฉบับชนบท ตั้งอยู่ท่ามกลางท้องทุ่งนาที่เขียวขจี ถนนลูกรังและไฟทางที่ติดๆ ดับๆ สร้างบรรยากาศที่เงียบสงบขัดกับแสงสีในกรุงเทพฯ ที่เอกคุ้นเคย ลุงมานพจัดให้เอกนอนในห้องนอนของโก้ "นอนห้องนี้นะครับคุณเอก เจ้าโก้มันคงภูมิใจที่ลูกพี่ของมันมานอนในที่ของมัน"

ภายในห้องนอนที่เรียบง่าย เอกมองเห็นข้าวของเครื่องใช้และรูปถ่ายวัยเด็กของเพื่อนรัก โดยเฉพาะรูปถ่ายใบหนึ่งที่เป็นรูปเขากับโก้ยืนคู่กันในสมัยเด็ก มันทำให้เขารู้ซึ้งว่าโก้ให้ความสำคัญกับมิตรภาพนี้มากเพียงใด เอกเผลอหลับไปท่ามกลางความเงียบสงบก่อนจะถูกปลุกด้วยเสียงไก่ขันในยามรุ่งสาง

วันรุ่งขึ้น หลังจบพิธีฌาปนกิจที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา เอกช่วยจัดการงานจนเรียบร้อยก่อนจะเอ่ยลากับลุงมานพ "ลุงครับ รักษาสุขภาพด้วยนะ ถ้าลุงเหงาเมื่อไหร่ก็ขึ้นไปหาผมที่กรุงเทพได้ทันที จะไปพักยาวหรืออยู่ตลอดไปก็ได้ เพราะเราคือครอบครัวเดียวกันครับ"

"ขอบคุณมากครับคุณเอก เดินทางปลอดภัยนะครับ"

เอกจ้องมองแผ่นหลังของลุงมานพด้วยความตั้งใจแน่วแน่ แม้โก้จะจากไปแล้ว แต่เขาจะไม่ปล่อยให้ชายผู้นี้ต้องเผชิญความลำบากเพียงลำพัง เขาจะส่งเสียดูแลลุงมานพจนกว่าจะสิ้นอายุขัย เพื่อเป็นการตอบแทนมิตรภาพและความซื่อสัตย์ที่มีให้กันมาตลอดชีวิต