กล้าวางยาเปิ่นหวางเชียวรึ!

"ชุนหวง เจ้าเห็นแก่ข้าสองผัวเมียที่รับเลี้ยงเจ้ามาจนเติบใหญ่ เจ้าจะทดแทนบุญคุณนี้ได้หรือไม่ ดูเอาเถอะต่อให้คนเร่ร่อนยังรู้จักทดแทนคอยเฝ้าคอยไล่พวกมัจฉาชีพให้แก่หอแห่งนี้ เจ้าคิดจะเพิกเฉยอย่างนั้นหรือ"ฉีเฮ่อปวดใจนัก ทั้งบีบบังคับทั้งปลอบประโลมแต่คนตรงหน้ากลับเพิกเฉยไม่สนใจใยดี ใจหนึ่งอยากจะขับไล่ไปให้พ้นจากความหายนะ อีกใจความโลภก็ครอบงำเอาไว้จนยากจะตัดสินใจ แต่สิ่งที่เหนือกว่าอื่นใดแล้วคือเนื้อความในจดหมายนั้นต่างหากเล่า

"นั่นมิใช่เรื่องของข้า ท่านให้ที่พำนักก็จริงแต่คนที่เลี้ยงดูข้าคือหลี่เจี๋ยกับไน่ยไน่ย และข้าวของเงินทองก็มิได้เบียดบังของพวกเจ้ามาใช้แม้แต่น้อย ซ้ำร้ายพวกเรายังทดแทนด้วยเงินทองของมีค่าให้ท่านกินใช้จนตายก็ไม่หมด แล้วอย่างนี้จะให้ข้าตอบแทนอันใดอีกเล่า"ชุนหวงกล่าวเสียงเรียบ

"แต่เจ้ากำลังถูกสั่งให้เข้าจวนอ๋อง"ฉีเหนียงอดรนทนไม่ไหว

"เป็นข้าต้องรับผิดชอบหรือไร คนบรรเลงดนตรีหอของท่านก็ใช่ว่าจะขาดแคลนในจดหมายระบุเพียงแค่ต้องการให้ผู้บรรเลงขับกล่อมเป็นดาวของที่นี่ หาได้ระบุชื่อแซ่ข้าไม่"ชุนหวงเคาะนิ้วลงบนจดหมายเบาๆ

"แต่เจ้าเป็นดาวของที่นี่"ฉีเหนียงยังมิยอมแพ้

"น่าขัน ข้ามิได้เป็นคนของท่านลืมแล้วหรือ ข้าเพียงยอมบรรเลงฉินยามเหงา หากเป็นเอ้อจงต่างหากที่ขับกล่อมที่แท้จริงต่างหาก หรือท่านอ๋องผู้นี้เป็นพวกชายตัดแขนเสื้อถึงได้บีบบังคับผู้อื่นให้สนองตัณหาความอยากของตนเองอย่างนี้"ชุนหวงหันกลับมาถามหลี่เจี๋ยที่ยืนหน้าขรึมอยู่

"เป็นเอ้อจงไปก็แล้วกัน นายน้อยของข้าไม่ออกไปเล่นฉินให้ผู้ใดนอกหอจันทร์ส่องทั้งนั้น"ไน่ยไน่ยเสียงแข็ง

"นี่ นี่ นี่ พวกเจ้าช่างอกตัญญูยิ่งนัก"ฉีเฮ่อชี้นิ้วกราดด้วยความโมโห

"เจ้าจะกล่าวเยี่ยงใดสุดแท้แต่เถิด"ชุนหวงกล่าวจบก็กลับเข้าไปในห้องของตนเอง หารู้ไม่ว่าด้านบนขื่อมีผู้คนหลบซ่อนอยู่จากนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

"เราจะออกเดินทาง"ชุนหวงนั่งลงตรงเก้าอี้มือเรียวกุมจอกน้ำชาเอาไว้หมุนไปมาใช้ความคิดเพื่อต่อต้านท่านอ๋องที่บีบบังคับให้เขาเข้าจวน

"ไปที่ใดขอรับ"หลี่เจี๋ยขมวดคิ้ว

"ไปเหอเป่ย"ชุนหวงยิ้มกว้างจนตาหยี ทั้งไน่ยไน่ยและหลี่เจี๋ยมีหรือจะไม่รู้เท่าทันนายน้อยของตน เรื่องสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดคืออยากท่องเที่ยวเท่านั้นหาใช่อยากหลบหนีไปจากหอนี้ หลี่เจี๋ยนิ่งใช้ความคิดก่อนจะเอ่ยปาก

"ขอเวลาข้าสองชั่วยามแล้วจะมาให้คำตอบ"ถึงแม้หลี่เจี๋ยจะรักใคร่นายน้อยของตนเพียงใด แต่ความปลอดภัยย่อมมาก่อนเขาจึงไม่ได้รับปาก.ในทันที เรื่องนี้จดหมายจึงถูกส่งไปยังชายชุดดำเช่นเดิม ครานี้ใช้เวลาไม่นานก็ได้รับคำตอบกลับมา นั่นคือให้นายน้อยได้ใช้เวลาท่องเที่ยวบ้าง ข่าวดีนี้ถูกส่งทอดมาถึงชุนหวงเมื่อได้รับข่าวดีก็ร่าเริงดุจนกน้อยที่กำลังหัดบิน หลี่เจี๋ยเห็นก็อดยิ้มด้วยความเอ็นดูคนที่ตนเองเลี้ยงมาแต่เล็กไม่ได้

"ไป!พวกเราไปเตรียมตัวกันเถอะ"ชุนหวงสั่งคนโดยทั้งสามไม่รู้แม้แต่น้อยว่านกพิราบสื่อสารถูกจับได้ก่อนถึงมือเหล่าผู้อาวุโสของสำนักลี่ไป๋และได้ถูกเปิดอ่านข้อความนั้นก่อนแล้ว

"เหอเป่ยงั้นหรือ"จิ้นหยางอ่านจดหมายลับกลับไปมาสองสามรอบก่อนจะยิ้มมุมปาก

"พะย่ะค่ะหวางเย่"ผู้ที่จับนกพิราบและนำจดหมายมาถึงมือจิ้นหยางคืออี้จางที่ซุ่มดูความเคลื่อนไหวของหอจันทร์ส่องมาทั้งคืน

"เปิ่นหวางคิดว่าพวกเราต้องลองออกไปเยี่ยมราษฎรที่นั่นบ้างแล้ว"ทั้งสองคนประสานมือก้มหัวลงรับคำสั่งหากแต่ขณะที่ก้มยังอดลอบสบตากันไม่ได้

"เตรียมตัวเถอะ"จิ้นหยางออกคำสั่ง ในเวลาเพียงไม่นานทั้งสามกำลังจะออกเดินทางกลับมีกงกงจากวังหลวงมาร้องตะโกนให้รับราชโองการ ทั้งสามจึงออกมาคุกเข่ารออยู่ด้านนอกเพื่อรอรับ

"เนื่องด้วยองค์ชายห้า จิ้นหยางอ๋อง ทำคุณงามความดี ฮ่องเต้จึงพระราชทานผ้าไหมสิบผืนทองคำอีกร้อยชั่งและน้ำจันพระราชทานเหตุจากครบหนึ่งปีของการพระราชทานสมรสรับราชโองการ"เหล่ากงกงน้อมตัวยื่นพระราชโองการส่งให้       จิ้นหยางที่ยื่นมือสองข้างออกไปรับ กงกงค่อยบรรจงวางลงมือของจิ้นหยางด้วยความระมัดระวัง เพราะรู้ดีว่าผู้กุมอำนาจในราชสำนักที่แท้จริงคือผู้ใดกันแน่

"ขอทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆปี"

"กระหม่อมยินดีด้วยพระย่ะค่ะ"เหล่ากงกงยิ้มพร้อมอวยพร จิ้นหยางพยักหน้าน้อยๆให้เสิ่นเล่ยส่งถุงแพรที่ใส่ตำลึงทองเอาไว้ขนาดพอดีมือให้กับเหล่ากงกง

"ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ"พ้นจากกงกงไปจิ้นหยางได้แต่นิ่งใช้ความคิด เขาลืมไปสิ้นว่าบัดนี้ครบรอบหนึ่งปีของพระราชทานสมรสให้แล้ว ดังนั้นแรงทอดถอนใจดังออกจากปากหนาได้รูปแทน

"เอาเถอะเลื่อนการออกเดินทางไปก่อน อี้จางจงไปยังตำหนักฝูฮัวบอกหยางเฟยว่าข้าจะเข้าไปทานอาหารกลางวันด้วย อย่าลืมเตรียมสุราพระราชทาน"ข่าวถูกส่งไปถึงมู่เหรินที่พอได้รับถ่ายทอดคำสั่งต่างล้วนแต่ยินดีกันทั้งตำหนัก นานแค่ไหนแล้วที่องค์ชายมิได้เสด็จมาที่นี่ เหล่านางกำนัลขันทีต่างกระตือรือร้นผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าของหวางเฟยให้งดงามเพื่อรอต้อนรับท่านอ๋องที่กำลังเสด็จมาเยือน

"ดูดีแล้วหรือไม่"

"หวางเฟยงดงามมากเพคะ รับรองว่าหากท่านอ๋องเสด็จมาต้องตะลึงในความงามแน่ๆ"หนึ่งในนางกำนัลนามอี้อิงที่ส่งขวดยาให้เอ่ยปาก

"ขอบใจเจ้ามาก"มู่เหรินยิ้มน้อยๆปากสีชาดแย้มยิ้มยิ่งเมื่อได้ยินอี้จางประกาศหน้าตำหนักยิ่งกระตือรือร้นก้มลงสำรวจเนื้อตัวอีกรอบเพื่อความเรียบร้อย

"ไปเตรียมรับเสด็จ ท่านอ๋องมาแล้ว"มู่เหรินพยักหน้าให้บ่าวสองคนออกไปต้อนรับ ส่วนตนเองล้วงเอาขวดสีทองออกมามองดูรอบหนึ่งแล้วส่งกลับไปในช่องแขนเสื้อเพื่อซ่อนเอาไว้ ไม่นานนักร่างสูงใหญ่ของจิ้นหยางก็ปรากฏขึ้นในชุดสามัญตามหลังด้วยคนอีกสองคนเช่นเดิม

"หวางเฟย"

"ท่านอ๋องเพคะ"มู่เหรินแย้มยิ้มต้อนรับ

"นั่งลงเถอะเปิ่นหวางเตรียมของไว้ให้เจ้ามารับเอาไปสิ"อี้จางเป็นผู้ส่งมอบกล่องสีแดงสดขนาดพอดีมือ เมื่อนางเปิดออกก็หน้าเพิ่มสีขึ้นด้วยความยินดี สิ่งที่อยู่ในกล่องคือปิ่นสีทองรูปหงส์สยายปีกงดงามละลานตายิ่ง

"ขอบพระทัยท่านอ๋อง งามเหลือเกินเพคะ"

"เจ้าชอบก็ดีแล้วแล้ว นี่ชายารองไปไหนไยเปิ่นหวางถึงไม่เห็น"

"ผิงหรูเหรินกำลังมาเพคะ"

"ไม่เป็นไรเปิ่นหวางมีราชกิจจะต้องออกไปต่างเมือง อยู่นี่คงได้ชั่วครู่”จิ้นหยางยกจอกเหล้าพระราชทานที่มู่เหรินบรรจงรินให้ชายแขนเสื้อรุ่มร่ามเสียจนมองมิเห็นว่าขวดยาได้ถูกเปิดออกและหยดยาลงไปในจอกเหล้านั่นแล้ว ครั้นผิงหรูเหรินมาถึงก็ดูเหมือนจิ้นหยางจะครองสติไม่อยู่แล้ว

.........................................คนอุ่นเตียง..................................................