ความลับของชุนหวง

"กลัวอะไรกัน ข้ามิใช่คนทำร้ายเจ้าเสียหน่อย"จิ้นหยางเอ่ยปากเสียงเรียบ

"มะ..ไม่ใช่เช่นนั้นเพียงแต่ว่า.."ชุนหวงเหลียวมองรอบห้อง คนของเขากลับไม่อยู่ให้เห็น ชุนหวงนิ่วหน้าเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ไน่ยไน่ยกับหลี่เจี๋ยล่ะ"

"เขาออกไปเอาเทียบยา ยามนี้เจ้ารู้สึกเช่นไร"จิ้นหยางถามกลับ

..........................................................คนอุ่นเตียง................................................

"สบายดีขอรับเอ่อ..ข้าอยากลุกแล้ว"ชุนหวงใช้ศอกสองข้างเท้ากับที่นอนยันตัวเองลุกขึ้น จิ้นหยางนั่งลงข้างกายใช้สองแขนประคองแขนเรียวพยุงตัวให้ลุกขึ้นอิงอกกว้างของเขาแทน ชุนหวงนึกอึดอัดกับความสนิทสนมที่เขาไม่คุ้นเคยนี้

"ขอบคุณท่านมาก...หากว่าไม่รบกวน ขอข้าลุกจากเตียงได้หรือไม่"

"ย่อมได้ๆ"จิ้นหยางสีหน้าเรียบแต่นัยน์ตากลับพราวระยับน้อยนักที่จะได้เห็น

"ขอบคุณท่านมาก"ชุนหวงยิ้มน้อยๆ พยายามเบี่ยงแขนออกจากมือหนา แต่เหมือนไร้กำลังได้แต่ปล่อยให้คนจัดการประคองตัวเองลุกขึ้นด้วยความลำบากเพราะไร้เรี่ยวแรง

"เรียกข้าว่าจิ้นหยาง"เขาเอ่ยบอกชื่อแซ่ตัวเอง

"ข้าชุนหวงขอรับ"

"ไพเราะไม่น้อย"ชุนหวงถึงกับทำหน้าไม่ถูกวาจาเช่นนี้ กล่าวกับสตรีมิใช่เรื่องแปลกแต่เอ่ยให้บุรุษเช่นเดียวกันฟังมันคล้ายพิกล

"ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือ"

"เจ้าเก่งดนตรีหรือ"จิ้นหยางไม่ตอบรับหรือปฏิเสธกลับถามอีกประโยค

"ข้าน้อยมิบังอาจรับคำชม เพียงแค่พอเล่นได้เท่านั้น"

"ถ่อมตนเกินไปแล้ว หากเจ้าหายดีข้าจะเชิญเจ้าไปบรรเลงให้ฟังที่บ้านข้าดีหรือไม่"

"กล่าวเกินไปแล้วคุณชาย ข้ามิอาจรับคำท่านได้ขอรับ"

"ทำไม? ข้าไม่คู่ควรจะฟังเจ้าบรรเลงอย่างนั้นรึ"จิ้นหยางขมวดคิ้วเข้มด้วยความไม่พอใจเพราะดูเหมือนเขาจะปฏิเสธทุกทาง

"หามิได้ เพียงแต่ข้านั้นหาได้มีอิสระเพียงพอที่จะทำตามใจผู้ใดได้"ชุนหวงนึกเกรงกริ่งสีหน้าที่คล้ายดุดันแต่ไม่ดุดัน แถมน้ำเสียงยังบังคับเอาแต่ใจให้ผู้คนยินยอมคล้อยตามโดยมิอาจขัดขืน

"เป็นหากเช่นนี้เรื่องนั้นเจ้ามิต้องกังวลไป ข้าจัดการให้เจ้าได้"ยังมิทันจะกล่าวต่อทั้งสี่ก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับเทียบยาในมือ จิ้นหยางเมื่อเห็นคนเข้ามาเขาจึงถอยห่างออกไป

"เอาล่ะ ข้าคงต้องกลับก่อนรักษาตัวให้ดีแล้วเจอกันใหม่ ลาก่อน"จิ้นหยางก้มหัวลงเล็กน้อย ต่างกับอีกสองคนที่ประสานมือขอลา ทั้งสามจากไปแล้วพร้อมกับก้อนเงินอีกสามตำลึงทองที่วางไว้บนโต๊ะ

"ประหลาด"ชุนหวงเอ่ยปากคนแรก

"ไม่น่าไว้ใจอย่างยิ่ง"หลี่เจี๋ยชักสีหน้า

"เพราะความโลภของสองเฒ่าฉี ทำให้นายน้อยต้องออกมาต้อนรับคนไร้มารยาทแบบนี้"ไน่ยไน่ยบ่นอยู่ข้างกาย

"แล้วพวกเจ้าไปเอายามาด้วยทำไมล่ะ"ชุนหวงถามกลับ

"เป็นท่านกล้าขัดรึ คนอะไรน่ากลัวยิ่งนัก เพียงแค่เขาเอ่ยปากเท่านั้น"ไน่ยไน่ยชักสีหน้าหวาดกลัว

"ข้าไม่เคยเห็นพวกเขามาก่อน อาจจะเป็นคนต่างเมือง"หลี่เจี๋ยนิ่วหน้า

"จะใครก็ช่าง อย่าสนใจ นับจากนี้พวกเรามิต้อนรับผู้ใด แจ้งแก่สองเฒ่าฉีนั่นเสีย"ชุนหวงบอกเสียงเรียบ

"เจ้าค่ะนายน้อย"ไน่ยไน่ยเดินออกไปตามคำสั่งต่างกับหลี่เจี๋ยที่ยังมีสีหน้าครุ่นคิด

"มีเรื่องอันใดหลี่เจี๋ย"

"ข้าอดสงสัยคนผู้นี้มิได้ขอรับ"

"อย่าได้ใส่ใจ อาจจะเป็นคหบดีต่างแดน ต้องการอวดฐานะและอำนาจก็ได้"ชุนหวงเลื่อนตัวเองลงมาจากเตียงให้หลี่เจี๋ยประคองไปนั่งที่โต๊ะ

"ขอรับๆ มิใส่ใจก็มิใส่ใจท่านอาการเป็นอย่างไรบ้างขอรับ"

"ดีขึ้นมากแล้ว ยาที่เขาให้คงดีจริง"ชุนหวงยกยิ้มหลี่เจี๋ยหยิบขวดหยกขึ้นมาพินิจพิจารณาอีกครั้งให้ถ้วนถี่

"ขวดหยกนี้ฝีมือวิจิตรบรรจงมาก ลายแกะสลักงดงามราวกับมิใช่ช่างทั่วไป"

"ข้าว่าเจ้าระแวงมากเกินไปแล้วหลี่เจี๋ย ผู้มั่งคั่งย่อมสะสมของมีฝีมือถ้ามิใช่สำนักมู่ชิงเจ้าจะกลัวไปไย"

"เป็นเช่นนั้น"หลี่เจี๋ยพึมพำในใจกลับร้อนรุ่มบอกไม่ถูก

"วางใจเถอะ พวกเราคงไม่ข้องเกี่ยวกับคนผู้นั้นอีก"ชุนหวงหัวเราะความปกป้องของหลี่เจี๋ย รอจนไน่ยไน่ยกลับเข้ามาพร้อมข้าวปลาอาหารเรื่องวันนี้จึงไม่ได้ใส่ใจจำอีกเลย

....................................คนอุ่นเตียง..................................

"ได้เรื่องหรือไม่"จิ้นหยางหลังจากกลับจากด้านนอกจวนก็ตรงเข้าห้องหนังสือทันทีเพื่อรอข่าวที่ตนให้ออกสืบหาและเฝ้ารอด้วยใจจดจ่อ

"ได้เรื่องพะย่ะค่ะ"องครักษ์เงากล่าวรายงานทั้งหมดให้จิ้นหยางฟัง

"น่าสนใจจริงๆ น่าสนใจจริงๆ"จิ้นหยางเดินกลับไปมาฟังรายงาน อี้จางและเสิ่นเล่ยกอดอกฟังนิ่งโดยไม่ออกความคิดเห็น

"เรื่องราวในยุทธภพล้วนยุ่งเหยิง หวางเย่โปรดปล่อยวางเถอะพะย่ะค่ะ"อี้จางกล่าวขึ้น

"อย่าสอดเรื่องนี้"จิ้นหยางเอ่ยเตือน อี้จางรีบประสานมือทันทีเมื่อถูกเตือน

"ข้าน้อยล่วงเกินแล้ว"

"คนผู้นี้น่าสนใจ เปิ่นหวางจะให้เขามาอยู่ในจวน"

"แต่ว่า..."อี้จางกำลังจะกล่าว หากเสียงเคาะประตูดังขึ้นองครักษ์เงาจึงเร้นกายหายตัวรวดเร็ว ทั้งหมดปรับสีหน้าเป็นปกติเรียบเฉยคล้ายมิได้สนทนาเรื่องสำคัญ

"ผู้ใด"เสิ่นเล่ยเอ่ยถาม

"หม่อมฉันเพคะ"มู่เหรินเอ่ยตอบด้านนอก

"เข้ามา"เป็นจิ้นหยางที่เอ่ยอนุญาต

"ฝ่าบาท"มู่เหรินย่อกาย

"เจ้ามีอะไรหวางเฟย"จิ้นหยางทำสีหน้าเย็นชืด ปรายตามองมู่เหรินเดินเข้ามาช้าๆตามด้วยนางกำนัลที่ถือถาดเข้ามาอีกสองคน ด้วยสายตาเฉยเมย

"หม่อมฉันมิทราบว่าหวางเย่ได้รับอะไรรองท้องบ้างแล้วหรือไม่ จึงได้นำเอาอาหารว่างมาให้เพคะ"

"ขอบใจเจ้ามากหวางเฟย เจ้าวางไว้เถอะ ข้อราชการของเปิ่นหวางมีมากมายเจ้าออกไปก่อนเถิด"จิ้นหยางเอ่ยเสียงเรียบทั้งหมดจึงได้แต่จำยอมย่อกายคำนับแล้วจากไป

"จิ้นหยางอ๋อง! ท่านทำราวกับข้ามิได้เป็นชายาของท่านกระนั้น"หลังจากออกมาจากห้องอักษรได้ นางก็เดินกลับไปยังตำหนักฝูฮัวของตัวเองด้วยกิริยากระแทกกระทั้น

"หวางเฟย/หวางเฟย"สองสาวรับใช้ใกล้ชิดท้วงด้วยความเป็นห่วง หูตาที่นี่นับว่ามากราวกับสัปรดจึงเกรงว่านายตนจะได้รับการลงโทษหามีใครได้ยินเข้า

"เกรงกลัวอันใดกัน ร้อยวันพันปีท่านอ๋องไม่เคยเสด็จมาที่นี่"มู่เหรินกำมือแน่นจนเล็บยาวสีสดจิกเข้ากลางฝ่ามือ

"ใจเย็นเถอะเพคะ หม่อนฉันมีของบางสิ่งที่จะช่วยท่านได้"หนึ่งในนางกำนัลที่รับใช้เหลียวซ้ายขวาราวกับมองหาคนสอดรู้เมื่อไม่เห็นผู้ใดจึงเปิดปาก

"อันใด"คำบอกเล่าเรียกความสนใจของมู่เหรินทันที นางยื่นขวดสีทองขนาดเล็กส่งให้

"ยาย้อมใจเพคะ"

"แต่นี่มัน..."

"พรุ่งนี้ก็ถึงวันครบรอบพิธีพระราชทานสมรส หม่อมฉันคิดว่า อย่างน้อยท่านอ๋องก็ทรงไว้หน้ามารับฉลองน้ำจันพระราชทานเพคะ"มู่เหรินยิ้มกว้าง

"จริงของเจ้า...ขอบใจเจ้ามากหากสำเร็จข้าจะตกรางวัลให้อย่างงาม"

"หม่อมฉันมิได้หวังค่าตอบแทนขอเพียงพระชายามีความสุขก็เพียงพอแล้วเพคะ"

............................คนอุ่นเตียง.................................

"อี้จางเจ้านำจดหมายของเปิ่นหวางไปให้กับสองเฒ่าฉีนั่น แต่อย่าให้ชุนหวงรู้เรื่องราว"จิ้นหยางวางจดหมายในซองสีน้ำตาลส่งให้อี้จางไปดำเนินการโดยที่ไม่อาจรับรู้เนื้อหาด้านใน หากก็ใช่ว่าจะเดาเนื้อหามิได้ ตนจึงได้แต่ทำตามคำสั่งครั้นเมื่อไปถึงคนทั้งคู่ได้อ่านก็ทำสีหน้าหนักใจยิ่งนัก

"มีสิ่งใด..เจ้ามิอาจทำตามพระประสงค์หรืออย่างไร"อี้จางกอดอกยืดตัวตรง

"หามิได้เจ้าค่ะนายท่าน แต่ว่าข้าจนใจจริงๆ"ฉีเฮ่อใบหน้าหม่นหมองราวกับญาติผู้ใหญ่ตายจาก

"เมื่อเป็นพระประสงค์ขององค์ชาย เจ้าก็ต้องทำให้สำเร็จมิเช่นนั้นหัวจะหลุดจากบ่า"

"ได้โปรดเถอะเจ้าค่ะ/ขอรับ"สิงห์เฒ่าได้แต่คุกเข่าก้มหน้าลงกับพื้นร่ำไห้ จะให้พวกมันทำเช่นไรชุนหวงมิใช่ของที่จะยกให้ผู้ใดได้ง่ายๆ ด้วยตนเองมีพันธะสัญญาผูกพันกับคนที่ผ่านมาสิบเจ็ดปี และไหนจะยังผู้เป็นถึงองค์ชายบีบบังคับ

"เจ้าต้องหาหนทางให้ได้"อี้จางไม่สนใจคำอ้อนวอน ส่งข่าวได้ก็จากมาทันทีทิ้งปัญหาขนาดใหญ่เอาไว้เบื้องหลังแทน