คบหาเพื่อนใหม่

ถุงแพรสีขาวลวดลายเรียบง่ายส่งกลิ่นหอมอ่อนถูกขยี้ขยำอยู่ในมือเรียวขาว เล็บสีสดจิกจนถุงหอมเป็นรอย สีหน้ากราดเกรี้ยวบิดเบี้ยวจนความงดงามเลือนหายไปจากใบหน้า

"มันเป็นของผู้ใด...ขนาดถุงหอมที่ข้าบรรจงปักยังมิเคยได้รับความชื่นชอบ แต่นี่ท่านอ๋องถึงกับพกติดกาย นางผู้ใดเป็นเจ้าของกันแน่"น้ำเสียงขมขื่นเปล่งออกมาจากมู่เหริน บัดนี้ยังมีผิงหรูเหรินชายารองผู้ที่เข้ามาอยู่ในจวนนี้เพราะเป็นของกำนัลจากเสนาซ่ง เพื่อเข้ามาคานอำนาจกับเสนามู่จิงนางจึงร้อนรุ่มในหัวอกด้วยความริษยา

"หวางเฟยโปรดระงับโทสะ เม่ยเม่ยมิเห็นท่านอ๋องจะชื่นชอบผู้ใดเลยนะเพคะ อาจจะเป็นถุงหอมที่หวงไท่โฮ่วประทานให้ก็เป็นได้"ซ่งผิงอันเอ่ยเสียงเบา อดสมน้ำหน้าในใจมิได้ นางเองเป็นถึงชายารองแต่กลับไม่ได้รับการชื่นชมจากจิ้นหยางอ๋องเลย มีเพียงครั้งเดียวในวันเข้าหอเท่านั้น หากแต่ตราตรึงมาจนถึงทุกวันนี้และคิดว่ามู่หวางเฟยเองก็เฉกเช่นเดียวกัน

"หึ!คนอย่างเจ้ายังกล้าออกความคิดเห็นด้วยหรือ หยุดปากเจ้าไปเถอะ"มู่เหรินเยาะเย้ย ผิงอันได้แต่เก็บความอัดอั้นเอาไว้ในอกฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย

"หวางเฟยเองก็ไม่ได้รับการชื่นชอบ ไยต้องเยาะเย้ยถางถาง ทุกวันนี้เจ้ากับข้าสถานะต่างกันหรืออย่างไร มิใช่ถูกปล่อยปละทั้งคู่หรือ ยิ่งตอนนี้ท่านถูกลงโทษเพราะทำอันใดท่านย่อมรู้แก่ใจ เอาล่ะ ข้ามาส่งข้าวน้ำตามหน้าที่ จากนี้ก็คงไม่ได้มาเยี่ยมเยือนท่านอีกจนกว่าท่านจะได้รับการยกโทษ ไม่แน่ ถุงหอมนั่นอาจจะเป็นสตรีนางใดในวังหลวงสักคนที่ท่านอ๋องเกิดต้องตาก็ได้ ระวังเถอะ จะกลายเป็นหมาหัวเน่ามิรู้ตัว"ซ่งผิงอันผุดลุกขึ้น พยายามระงับโทสะจากนั้นก็สะบัดกายออกไปจากตำหนักทันที

"อี้จางขอเข้าพบเพคะ"บ่าวรับใช้รีบมาย่อกายรายงาน

"เรื่องอันใด"มู่เหรินอยากจะกรีดร้องให้หายคั่งแค้น ทำได้เพียงระงับโทสะมือกำถุงแพรแน่นจนเจ็บไปทั้งฝ่ามือ

"ขอประทานอภัย กระหม่อมเพียงมาขอถุงหอมคืนพะย่ะค่ะ"อี้จางเอ่ยปาก

"ถุงหอมรึ...ขอให้ข้าหาก่อนเถอะ มันเป็นของผู้ใดกัน"มู่เหรินกล้ำกลืนความโกรธปากสวยยิ้มแย้มอ่อนหวาน

"เป็นของท่านอ๋องพะย่ะค่ะ"

"อ้อ อันนี้ใช่หรือไม่"นางชูถุงหอมขึ้นแกว่งไปมา

"กระหม่อม"อี้จางไม่พูดซ้ำมู่เหรินยังไม่ยอมคืนให้

"ลวดลายบนถุงมิน่าจะใช่หญิงในวัง เพราะดูเหมือนจะไม่ละเอียดอ่อนวิจิตรบรรจง บอกข้าได้หรือไม่ว่าเป็นของผู้ใดมอบให้ท่านอ๋อง"

"กระหม่อมมิทราบพะย่ะค่ะ เพียงแค่ได้รับคำสั่งให้นำกลับคืนไปท่านั้น"

"อ้อ.... ถ้าอย่างนั้นเปลี่ยนเป็นของข้าได้หรือไม่ เด็กๆเอาถุงที่ข้าปักไว้มาให้ข้า"มู่เหรินโยกโย้ที่จะคืนถุงหอมให้ กลับสับเปลี่ยนเป็นของตนเอง อี้จางได้แต่ทำสีหน้าลำบากใจ ครั้นได้ยินเสียงเอ่ยปากก็แอบถอนใจโล่งอก

"ของเปิ่นหวาง เอาคืนมาเถอะหวางเฟย"จิ้นหยางรู้ว่าอี้จางคงไร้ความสามารถที่จะนำถุงหอมมาคืนให้ เขาถึงเดินมาเอาเอง มู่เหรินใบหน้าจืดจาง ก้มลงมองถุงหอมด้วยความคิดที่ไม่อาจเอ่ย จิ้นหวางยืนนิ่งให้อี้จางรอรับจากมือของนาง มู่เหรินร่ำไห้ในอกอ้อยอิ่งมิยอมส่งให้ด้วยความขัดเคือง

"ฝีมือเจ้าของถุงหอมหยาบเหลือเกินเพคะ หากชื่นชอบหม่อมฉันจะถวายอันใหม่ให้ ลวดลายยวนยางคู่หม่อมฉันเป็นผู้ลงมือปักเอง"มู่เหรอนฝืนยิ้ม

"ข้าชื่นชอบถุงหอมของข้า แม้มันจะไม่งดงามวิจิตรแต่ถูกใจกว่าอันไหนๆ"จิ้นหยางกดดันด้วยการพยักหน้าให้อี้จาง ที่แบมือรอมู่เหรินจึงจำใจส่งให้

"เอาล่ะหวางเฟยเจ้าถูกกักบริเวณอยู่ จงกลับเข้าตำหนักเถิด ทหารเฝ้าไว้!!"จิ้นหยางพอรับถุงหอมแล้วส่งกลับเข้าอกเสื้อ จากนั้นก็จากไปเหมือนไม่ใยดีถึงความน้อยเนื้อต่ำใจของนาง

"ทำไมกัน...ทำไมท่านถึงทำแบบนี้ จิ้นหยาง ท่านมิใช่ไม่รับรู้ว่าคิดกับท่านเยี่ยงไร ยังไงเสียเราสองคนก็คือคู่ผัวตัวเมีย จะทำร้ายข้าไปถึงไหนกัน"

.............................คนอุ่นเตียง..................................

"โรงเตี้ยมข้างหน้าพระเจ้าค่ะ"เสิ่นเล่ยรายงาน

"ทั้งหมดเป็นคนของเรา ตอนนี้คุณชายชุนหวงกำลังนั่งทานอาหารอยู่ด้านล่าง"จิ้นหยางกระตุกเชือกในมือบังคับให้ม้ายืนนิ่งมากขึ้น

"คนของเขาล่ะ"

"อยู่ด้วยพะย่ะค่ะ"เสิ่นเล่ยตอบ

"หาทางแยกพวกเขาออกมา เปิ่นหวางคิดว่าคนของชุนหวงมีวรยุทธไม่ด้อยไปกว่าเจ้าแน่"จิ้นหยางเองร่ำเรียนวิชากับอาจารย์ชั้นเยี่ยม ไม่ว่าจะด้านการต่อสู้หรือตำราพิชัยยุทธ ทั้งเขาเองยังออกไปต่อสู้กับกองทัพเป็นเวลาหลายปี กระทั่งถูกเรียกกลับเพื่อมารับตำแหน่งรัชทายาท ดังนั้นพละกำลังและวรยุทธจึงเหนือกว่าผู้ใด จิ้นหยางรอคนของตนหลอกล่อสองคนรับใช้ของชุนหวงให้ออกห่าง ตนเองจึงลงจากม้าปล่อยให้เสิ่นเล่ยนำไปผูกล่าม ไม่รอให้คนพร้อม จิ้นหยางเดินเข้าไปกวาดสายตามองคนร่างโดดเด่นสะดุดตา กำลังนั่งเพลินเพลินกับอาหารตรงหน้า ดวงหน้าสว่างสดใสถึงอยู่ไกลแค่ไหนเขาย่อมมองเห็น มุมปากยกยิ้มเมื่อไม่เห็นสองบ่าวข้างกายที่คอยอารักษ์ขาแล้ว

..........................................คนอุ่นเตียง.......................................