ใครกล้าขวางอ๋องเช่นข้า

"นายน้อย!"ไน่ยไน่ยทำสีหน้าหนักใจ ยิ่งเห็นเหงื่อผุดออกมาเรื่อยๆยิ่งทำให้อดเป็นห่วงคนไม่ได้ หลี่เจี๋ยได้แต่ขบฟันแน่นสีหน้าอึดอัดอยู่คับแน่นในอก จะพูดก็ไม่ได้เพราะนอกฉากคือตนเองเป็นใบ้ จึงจำต้องนิ่งเอาไว้

"เขาเจ็บป่วยหรือไร"จิ้นหยางโบกพัดคราหนึ่งแล้วพับมันวางลงบนโต๊ะ สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆห้องแล้วจึงมาหยุดลงตรงกลุ่มคนที่บ่งบอกถึงความไม่สบายใจบนใบหน้า ยิ่งคนชุดขาวใบหน้าซีดเผือดนั่นทำให้เขายิ่งสนใจ

"เจ้าค่ะคุณชาย นี่คงเป็นเพราะอากาศเปลี่ยน นายน้อยของเราจึงมิใคร่สบาย"ไน่ยไน่ยย่อเข่าเล็กน้อยตอบ สายตาระแวดระวังเป็นอย่างยิ่ง ไม่กล้าละสายตาไปจากนายน้อยของตนเอง

"เอายานี่ไป มันเป็นยาชั้นเลิศกินเพียงไม่มีเม็ดก็หาย"จิ้นหยางวางขวดหยกสีขาวขนาดเล็กลงบนโต๊ะ เป็นเสิ่นเล่ยหยิบไปยื่นให้กับหลี่เจี๋ย ทั้งคู่ไม่คิดจะเอาให้ชุนหวงกิน ด้วยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาดีหรือร้ายกันแน่ เพียงได้แต่ยิ้มรับไมตรีเท่านั้น จิ้นหยางเองก็ไม่ฝืนเพราะรู้ดีว่าคนกลุ่มนี้ย่อมต้องมิใช่คนธรรมดาแน่นอน

"ขอบคุณท่านทั้งสาม แต่นายน้อยของเราเพียงพักซักครึ่งวันก็หายแล้ว มิอาจรบกวนเจ้าค่ะ"ไน่ยไน่ยยิ้มเล็กน้อย หากต้องนิ่วหน้าเมื่อเห็นท่าทีโงนเงนยืนไม่มั่นคงของชุนหวง ทันใดนั้นเองคนที่มาถึงตัวก่อนกลับกลายเป็นจิ้นหยาง สองมือโอบประคองร่างสะโอดสะองเอาไว้ได้แทน เขารีบจับชีพจรคงคนที่ยืนซวดเซเพื่อตรวจสอบว่าเกิดจากอะไรกันแน่

"อี้จาง!"น้ำเสียงทรงอำนาจเรียกคนคู่กาย อี้จางได้ยินก็ถลามายืนข้างๆทันทีที่ได้ยินเสียงเรียก

"คุณชาย..."อี้จางรีบหยิบเอายาใส่ปากชุนหวงทันที ใบหน้างดงามพร่างไปด้วยเหงื่อ หลับตานิ่งอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของจิ้นหยาง เขาอุ้มร่างบางขึ้นจ้องสบตากับหลี่เจี๋ยไม่สนใจว่าคนที่ดูแลคนในอ้อมแขนคิดสิ่งใด เขาเอ่ยถามทันที

"ห้องไหน"คนทั้งสองของชุนหวงได้แต่ตกตะลึงในความรวดเร็วของคนผู้นี้ คนที่ได้สติกลายเป็นหลี่เจี๋ย เขาผายมือบ่ายออกไป มีไน่ยไน่ยเป็นผู้เดินนำทางคนร่างสูงกลับไปยังห้องพัก ทั้งสามที่เข้ามาใหม่ลอบสำรวจภายในห้อง เป็นจิ้นหยางนำร่างที่สลบไสลไปวางไว้บนเตียง ถุงหอมที่วางอยู่ข้างหมอนส่งกลิ่นคล้ายเจ้าตัวยิ่งนัก จิ้นหยางแอบหยิบมาใส่อกเสื้อรวดเร็วจนไม่มีใครจับตาได้ทัน ยกเว้นคนของเขาสองคนนั่น

...........................................................คนอุ่นเตียง........................................................

"นายน้อยของพวกเจ้าร่างกายอ่อนแอ ต้องการหมอหรือไม่"จิ้นหยางหันมาถามคนสองคน ที่พยายามจะเข้ามาดูอาการแต่ดูเหมือนคนตัวโตกว่ายืนขวางบังเอาไว้ไม่ให้มองได้ถนัดตา ทั้งที่เป็นคนของชุนหวงเองแท้ๆ จิ้นหยางลอบสำรวจใบหน้าที่ต้องตาจับใจตนเองอีกครั้ง

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พวกเรามีหมอที่มารักษาประจำอยู่แล้ว"ไน่ยไน่ยรีบตอบ

"แต่ดูเหมือนหมอของพวกเจ้าจะไร้ฝีมือ ข้าพอรู้จักหมอเทวะผู้หนึ่งให้เขามาดูเถอะ"จิ้นหยางย่อมรู้ดีว่าสองคนบ่ายเบี่ยง แต่คนที่นอนนิ่งบนเตียงน่าสนใจยิ่งนักจนเขาไม่อาจจะละเลยไปได้  อี้จางกับเสิ่นเล่ยถึงกับลอบสบตากันกับความเอาใจใส่คนที่นอนอยู่ทั้งที่พึ่งพบกันได้ไม่นาน

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"ไน่ยไน่ยยืนกราน แต่ไม่เป็นผล คนยังยืนยันจะให้ตามหมอมาอยู่ดี

"เสิ่นเล่ยตามหมอ"คนรับคำแล้วเดินหายไปอย่างรวดเร็ว เสียงเอะอะหน้าห้องเป็นฉีเฮ่อกับฉีเหนียงแทน

"ผู้ใด"จิ้นหยางหันไปหา อี้จางจึงเดินไปเปิดประตู โดยไม่ต้องเอ่ยปาก

"มีธุระอันใด"อี้จางถามเสียงเรียบ

"คนของเราเป็นอะไร พวกท่านทำอะไรเขากันแน่"ฉีเหนียงชะโงกหน้าสอดสายตาเข้าไปด้านใน

"ไม่เป็นอะไรแค่อ่อนเพลีย"อี้จางปฏิเสธ

"แต่ท่านทำให้เขามีอาการเช่นนี้"ฉีเฮ่อสำทับ

"เหลวไหล คุณชายของข้าแค่ช่วยเหลือผู้ที่อ่อนแอกว่าเท่านั้น พวกเจ้าคิดจะโยนเผือกร้อนให้รึ"สองคนอึกอัก ครั้งแรกพวกมันคิดจะเรียกร้องเอาค่าเสียหายแต่พอเจอคนจริงกลับพูดไม่ออกได้แต่กรอกตา

"ออกไป ไสหัวพวกเจ้าออกไป!!"อี้จางตวาดอีกครา คนในห้องมองไปจุดเดียวกัน ต่างกับจิ้นหยางที่ไล่สำรวจใบหน้างดงามและเรือนร่างบอบบางอีกครั้ง ถึงแม้จะมิเท่ากับอิสตรีแต่ก็ดูบอบบางกว่าหุ่นกำยำอย่างพวกเขา ถุงหอมที่อยู่ในอกเสื้อกรุ่นกำจายกลิ่นอ่อนๆมาเป็นระยะทำให้เคลิ้มไปไม่น้อย

"รอหมอก่อน"จิ้นหยางเพิ่งเปิดปากพูด คนทุกผู้ต่างเงียบเพียงสองเค่อ หมอถึงได้กระหืดกระหอบเข้ามาด้วยท่าทีร้อนรน

"ถวาย..อ๊ะ"หมอคล้ายถูกสะกดให้หยุดพูดพอได้สติก็รีบประสานมือคารวะ

"เรียนคุณชาย"

"ตรวจคน"จิ้นหยางขยับให้หมอเดินงกเงิ่นเข้ามาจับชีพจร

"คนผู้นี้ถูกพิษ"

"หนทางรักษาล่ะ"

"เกรงว่าได้รับยาเข้าไปแล้วพะ..ขอรับ ตอนนี้ร่างกายยังอ่อนเพลียมิมีอันใดร้ายแรง"หมอถึงกับเหงื่อกาฬไหลย้อยเมื่อสบตาคมของคนตรงหน้า สายตาพรั่นพรึงไม่น้อยยามตอบคำถาม

"ดี พาสองคนไปเอาเทียบยา"จิ้นหยางเอ่ยปาก มิไยไน่ยไน่ยกับหลี่เจี๋ยไม่ยินยอม หากแต่ขัดขืนสายตาทรงอำนาจนี้ไม่ได้

"ไปเถอะ นายน้อยของพวกเจ้าจะปลอดภัยเมื่ออยู่กับคุณชายของเรา ข้ารับรอง"เสิ่นเล่ยกับอี้จางยืนยัน กึ่งบังคับกึ่งปลอบใจให้สองคนตามออกไป จิ้นหยางปล่อยคนออกไปจนหมดก็ทรุดลงนั่งข้างเตียงอีกครั้ง

"หึหึ แปลกคน ไยเจ้างดงามยิ่งกว่าสตรีแต่กลับมิอ่อนหวานเฉกเช่น"จิ้นหยางใช้นิ้วไล่ตามโครงหน้า น้อยคนนักที่จะจุดความสนใจให้แก่เขา สายตาไล่ลงมายังแขนเรียวขาวผ่องที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อสีขาวถึงมือบางที่วางอยู่ข้างกาย

"ข้าว่าเจ้าน่าจะได้ไปเป็นนกน้อยในกรงทองของข้าดีกว่า"จิ้นหยางยกยิ้มมุมปาก ทันใดนั้นเขาผุดลุกขึ้นยืน

"องครักษ์เสื้อเงาลงมา"ยามเขาออกมาด้านนอกหรือแม้กระทั่งในจวนก็ตาม นอกจากจะมีผู้ติดตามคนสนิทแล้วองครักษ์เสื้อเงายังเป็นองครักษ์เงาที่ตามอารักษ์ขาไม่ห่างกาย เพียงแค่ไม่ปรากฏตัวให้ผู้ใดเห็นเท่านั้นเอง พวกเขาเร้นกายมาจากที่ใดสายตาคนธรรมดาย่อมมองไม่ทันยกเว้นจิ้นหยางที่มองเห็นคนพลิ้วกายมาคุกเข่าตรงหน้า

"จัดการเรื่องนี้ให้ข้าด้วย"หนึ่งในนั้นคุกเข่าก้มหัวลง

"พะย่ะค่ะ"จากนั้นก็หายไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว เขาหันกลับมามองร่างที่นอนหลับนิ่งบนเตียงอีกครั้ง ก้มลงฟังเสียงหายใจที่เริ่มกลับมาปกติอีกครั้ง ยังไม่ทันจะเงยหน้าขึ้น เปลือกตาสีไข่ขนตางอนยาวกระพริบปริบๆแล้วลืมตาตื่นขึ้นมา ดวงตาใสวาววามเบิกกว้างพยายามจะถอยหลังหนี