สามีแกะกุ้งสามตัวให้นักขายแชมป์​​ ฉันเลือกหย่า

“พี่ชิงอวี่คะ แค่เห็นว่าเป็นผู้หญิง พี่ก็ต้องตั้งป้อมฟาดฟันด้วยไปซะทุกคนเลยเหรอคะ?”

ตู้เสวี่ยที่มีใบหน้าสะสวยลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน สีหน้าแววตาดูเย็นชาแต่แฝงไว้ด้วยความยึดมั่นในความถูกต้อง

"ไม่ใช่ทุกคนจะมานั่งหมกมุ่นอยู่กับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เหมือนพี่หรอกนะคะ ทุกคนในบริษัทยุ่งจนไม่มีเวลากินข้าวก็เพื่อเซ็นสัญญาก้อนใหญ่นี้ให้สำเร็จ พี่เลิกหาเรื่องคนหาเช้ากินค่ำอย่างฉันสักทีได้ไหมคะ?"

พนักงานคนอื่นๆ ในบริษัทต่างพากันหันมามอง และเริ่มซุบซิบนินทาฉันเสียงเบา

"ไล่เลขาออกไปตั้งเก้าคนแล้ว ยังจะมาอาละวาดหาเรื่องอีก"

"ก็แค่ทำตัวกร่างเพราะประธานกู้ตามใจหรอก ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นคงขอหย่ากับเธอไปตั้งนานแล้ว"

"ทนไม่ไหวจริงๆ กับผู้หญิงที่เอะอะก็จ้องแต่จะจับผิดผู้หญิงด้วยกัน ชีวิตคนหาเช้ากินค่ำก็มีค่าเหมือนกันนะ"

……

กู้ซีโจวเห็นแบบนั้นจึงดึงฉันให้เดินออกไปข้างนอก "ออกไปคุยกันข้างนอกเถอะ ไม่ว่าคุณอยากจะซื้อกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดหรืออยากทำอะไร ผมก็ยอมทั้งนั้น"

ฉันสะบัดมือเขาออก ดึงเก้าอี้มาตัวหนึ่งแล้วนั่งลง "มีอะไรก็พูดตรงนี้แหละ เดี๋ยวทนายจ้าวก็จะเอาหนังสือสัญญาหย่ามาให้เซ็นแล้ว"

เมื่อเห็นท่าทีเด็ดเดี่ยวของฉัน เขาที่มักจะอ่อนโยนและสุภาพมาตลอดก็ขอบตาแดงก่ำ

"ชิงอวี่ เราแต่งงานกันมาแปดปีแล้วนะ แปดปีมานี้คุณอยากได้อะไรผมก็หามาประเคนให้ แม้แต่ตอนที่คุณไล่เลขาเก้าคนนั้นออกผมก็ไม่เคยปริปากบ่นสักคำ ผมคิดแค่ว่าคุณกำลังเอาแต่ใจกับผมเฉยๆ แต่คุณมาขอหย่ากับผมได้ยังไง? คุณใจร้ายเกินไปหรือเปล่า?"

เขาดูเหมือนใจสลายไปแล้วจริงๆ

กู้ซีโจวมีดวงตาดอกท้อที่งดงามมาก เขามองฉันด้วยดวงตาที่แดงก่ำและเปี่ยมไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง

คนที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นเขามีสภาพแบบนั้นต่างก็รู้สึกปวดใจแทน

เสี่ยวอวี่ พนักงานเก่าแก่ที่สนิทกับฉันวิ่งมาหาและเกลี้ยกล่อมเสียงเบา "ชิงอวี่ ประธานกู้รักคุณมากจริงๆ นะ

“ตู้เสวี่ยเพิ่งมาทำงานได้แค่สามเดือน ประธานกู้กับเธอก็เป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง ปกตินอกจากเรื่องงานก็ไม่ได้คุยอะไรกันเลย”

"ชิงอวี่ ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่คนงี่เง่าไร้เหตุผลแบบนั้นหรอก"

ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง

ทุกคนต่างคิดว่าฉันคิดตกแล้ว

แต่ฉันเพียงแค่มองกุ้งสามตัวที่แกะเปลือกแล้วบนโต๊ะ

“ชีวิตคู่ครั้งนี้… ยังไงฉันก็จะหย่า!”

ระหว่างที่พูด ทนายจ้าวก็เอาหนังสือสัญญาหย่ามาส่งให้พอดี

ฉันเซ็นชื่อลงในหนังสือสัญญาหย่าอย่างรวดเร็วและไม่ลังเลแม้แต่น้อย จากนั้นก็ยื่นสัญญาพร้อมกับปากกาให้กู้ซีโจว

"ตาคุณแล้ว"

พอกู้ซีโจวเห็นว่าฉันเซ็นชื่อจริงๆ ดวงตาของเขาก็แดงก่ำขึ้นมาในพริบตา เขาแย่งหนังสือสัญญาหย่าไปฉีกทิ้งจนขาดวิ่น

"ซ่งชิงอวี่! คุณทำเกินไปแล้วนะ! จะหึงหวงก็ให้มันมีขอบเขตบ้างได้ไหม? คุณก็รู้ดีว่าผมรักคุณมากแค่ไหน และไม่มีทางหย่ากับคุณเด็ดขาด แต่คุณเอาเรื่องนี้มาทำร้ายจิตใจผมได้ยังไง?"

ผู้คนต่างมองกู้ซีโจวที่แทบจะบ้าคลั่งเพราะความรักด้วยสายตาที่ทั้งยกย่องและสงสารจับใจ

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มบานปลายจนควบคุมไม่ได้ ตู้เสวี่ยก็ถอนหายใจแล้วยอมประนีประนอม "เอาล่ะ ฉันลาออกก็พอแล้วใช่ไหมคะ? พี่ชิงอวี่ พี่อย่าหย่ากับประธานกู้เลยนะ"

พูดจบ เธอก็เริ่มเก็บข้าวของของตัวเอง

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น สายตาที่มองมาที่ฉันก็เต็มไปด้วยความรังเกียจและโกรธเคืองมากขึ้นไปอีกชี

"ซ่งชิงอวี่งี่เง่าเกินไปแล้ว ถึงกับบีบให้คนเขาต้องลาออกเลย"

"ผู้หญิงที่วันๆ ดีแต่อิจฉาผู้หญิงด้วยกันนี่ทั้งโง่ทั้งร้ายกาจจริงๆ คนก่อนๆ ก็แล้วไปเถอะ แต่ตู้เสวี่ยเป็นถึงผู้จัดการฝ่ายขาย บริษัทยังต้องพึ่งเธอทำเงินอยู่นะ!"

"อยากได้อะไรก็มีหมด งานก็ไม่ต้องทำ วันๆ เอาแต่ชิงดีชิงเด่นกับผู้หญิงในบริษัท กินอิ่มจนว่างจัดหรือไง!"

เสี่ยวอวี่ที่มักจะเข้าข้างฉันมาตลอด ครั้งนี้กลับไม่ช่วยพูดแทนฉัน เธอทำเพียงก้มหน้าลง

แต่ฉันทำหน้าไม่ยี่หระ หันไปมองทนายจ้าว "หนังสือสัญญาหย่าฉบับนี้เสียแล้ว รบกวนคุณช่วยปริ้นต์มาให้ใหม่ทีนะคะ"

"วันนี้! ยังไงฉันก็จะหย่าให้ได้!"