ตอนที่ 2

“ลุงเดลหายไปไหนเสียนานคะ?” ซาบรีน่าถามด้วยความแปลกใจ ร่างน้อยๆช้อนสายตา แหงนใบหน้าขึ้นมองร่างสูงใหญ่ของเขา

เดลไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับฟาร์มแห่งนี้ เขาเคยแวะเวียนมาหลายครั้ง เด็กหญิงยังคงจดจำการมาครั้งสุดท้ายของเขาได้ ไม่เคยลืม ทว่านั่นก็นานมากแล้ว

          “ลุงต้องไปทำงานไกลถึงดาร์วิน* ถ้าลุงว่างเมื่อไร ลุงสัญญาว่าจะแวะมาหา”

ชายวัยกลางคนกล่าว ยืนยันและให้สัญญาด้วยน้ำเสียงอบอุ่น จากนั้นก็ละสายตาจากใบหน้าน้อยๆ มองไปยังบ้านไม้เก่าคร่ำ สงบอยู่ในความสลัวเลือนของรัตติกาลที่กำลังคลี่คลุมลงมาช้าๆ

แม้สภาพของบ้านที่เห็นจะเก่ามาก ทว่าสภาพซึ่งทรุดโทรมของมันก็ไม่ได้ขัดแย้งกับสภาพโดยรวมของฟาร์มที่ถูกทิ้งร้าง ทุกๆอย่างที่นี่ล้วนถูกทิ้งร้าง...รวมถึงชีวิตของสองแม่ลูกที่ยังต้องอาศัยฟาร์มแห่งนี้เป็นที่ซุกหัวนอน

------ดาร์วิน (Darwin)* คือเมืองหลวงที่อยู่ในนอร์เทิร์นเทอร์ริทอรี (Northern Territory) ซึ่งเป็นดินแดนที่อยู่ทางตอนเหนือและตอนกลางของออสเตรเลีย เนื้อที่ส่วนใหญ่แห้งแล้ง มีพื้นที่เกษตรกรรมเพียงร้อยละ 10 ภูมิอากาศไม่เหมาะแก่การเพาะปลูก แต่เป็นแหล่งผลิตเหล้าไวน์ชั้นเยี่ยม

----------

“แม่อยู่ไหม?” เดลหันมาถามยิ้มๆ

          “อยู่ค่ะ” เสียงใส เอื้อนเอ่ยออกมาจากริมฝีปากน้อยๆ

เดลล้วงกระเป๋ากางเกง ควักสตางค์เหรียญออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วยื่นให้กับเด็กหญิงตรงหน้าด้วยแววตาเอ็นดู

มันเป็นสิ่งที่รู้กันระหว่างเดลกับเด็กหญิง ทุกครั้งที่เดลมา เขาจะให้เงินซาบรีน่า เงินซึ่งเดลก็มีไม่มาก เพราะฐานะของเดลก็ไม่ต่างจากกรรมกรที่หาเช้ากินค่ำ หากเขาก็ยังมีน้ำใจ ทำให้ซาบรีน่าซาบซึ้ง จดจำเขาได้ ไม่เคยลืมในน้ำใจของเดล ครั้งนี้ก็เช่นกัน

          “เอาไปซื้อขนมนะ” เขากล่าวพร้อมกับส่งเงินให้

          เด็กหญิงในวัย 13 ขวบ รีบเอื้อมมือน้อยๆออกมารับด้วยอาการดีใจ

เดลสังเกตได้ถึงมือของซาบรีน่าที่สั่นเบาๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นดูสุกใสราวกับดวงดาว วาวเรืองด้วยหยาดแววชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง ความไร้เดียงสาทำให้ดวงหน้าน้อยๆไม่อาจซุกซ่อนความตื่นเต้นดีใจเอาไว้ได้

          เดลเห็นประกายตาสีฟ้าของเด็กหญิงแล้วอดที่จะนึกสะท้อนใจไม่ได้ ซาบรีน่าสวยเหมือนนางฟ้า เธอน่าจะไปเกิดในที่ซึ่งดีกว่านี้ แต่น่าอนาถที่ชีวิตของนางฟ้าตัวน้อยๆคนนี้กลับถูกลิขิตให้เกิดมาจากพ่อซึ่งเป็นคนขี้เหล้าเมายา บ้าการพนันจนนำพาเอาความหายนะมาสู่ครอบครัว

          ดีที่ซาบรีน่าได้เค้าโครงหน้าสะสวยมาจากแม่ ไม่ว่าจะเป็นริมฝีปาก ดวงตา ผิวพรรณ เมื่อประกอบเข้าด้วยกันทำให้ซาบรีน่ากลายเป็นเด็กหญิงที่เปี่ยมเสน่ห์ ฉายแววความสวยตั้งแต่ยังไม่ทันที่จะเติบโตเป็นสาว

          เดลชอบดวงตาของซาบรีน่า มันเป็นดวงตาที่ไร้เดียงสา ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์สดใส เพราะข้อดีของความเป็นเด็กนี้เองที่ทำให้ซาบรีน่ายังมองไม่เห็นความทุกข์  ยังไม่รู้จักขวากหนามแห่งโชคชะตา ยังไม่เข้าใจถึงความซับซ้อนของอุปสรรคมากมายที่ชีวิตของเธอกับแม่กำลังถูกทดสอบ 

          “เย้ๆๆๆ...ลุงเดลใจดีจังเลย”

          นางฟ้าตัวน้อยกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ย่อคล้ายถอนสายบัว รีบรับเงินจากมือของเดล  

          จากนั้นเท้าน้อยๆก็พาร่างเล็กๆละลิ่วโลดออกไปด้วยความรวดเร็ว จนลับสายตาที่หน้าฟาร์ม ลืมไปเลยว่ายังไม่ได้สวมรองเท้าด้วยซ้ำ เพราะความตื่นเต้นดีใจที่มีมากกว่า ในใจของซาบรีน่านึกถึงแต่ความเย้ายวนของลูกกวาดสีสันสดใจ อวดเอาไว้ในขวดโหล เรียงรายอยู่ที่หน้าร้าน

เพียงเท่านั้นเด็กหญิงลืมทุกอย่าง คิดเพียงว่า ‘นานแค่ไหนแล้วที่มือของเธอไม่ได้แตะต้องเงิน แม้จะเป็นเงินเหรียญก็เถอะ! นานแค่ไหนแล้วที่ปากลิ้นไม่ได้สัมผัสรสชาติของขนมหวาน’

          สิ่งที่ซาบรีน่าคิดถึงที่สุดในตอนนั้น ก็คือร้านขายของชำของจอห์น ซึ่งอยู่ไกลออกไปจากฟาร์ม และเป็นร้านเดียวที่มีอยู่ในละแวกนี้

          เสร็จจากผูกม้าเอาไว้ใกล้ๆกับกองหญ้าแห้งและน้ำในถังแกลอนใบเขื่อง เสียงม้ากำซาบน้ำในถังเสียงดังซวบซาบด้วยความกระหายจากการรอนแรมมาไกลจนน้ำลายฟูมเหนียว  ม้ากระหายน้ำ แต่เดลรู้สึกกระหายความรักเหลือเกิน เขารีบก้าวยาวๆไปที่หลังบ้าน หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกที เมื่อนึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเขาเฝ้าแต่ครุ่นคิดถึงเธอ ทุกค่ำคืนไม่เคยขาด

          ที่หลังบ้าน โซเฟียกำลังสาละวนอยู่กับหม้อซุปตรงหน้า เธอไม่ได้สังเกตถึงการมาของเขา จมูกของเดลได้กลิ่นซุปข้าวโพดโชยออกมาถึงภายนอก หิวอาหารไม่เท่ากับหิวเสน่ห์หาที่มีต่อแม่ครัวซึ่งเป็นคนปรุง

เมื่อยื่นใบหน้าผ่านพ้นประตูเข้ามา ผู้หญิงเรือนร่างรัดรึงสมส่วน ใบหน้าสะสวย ผิวพรรณขาวสะอ้าน สวมกระโปงสีขาวซีด ชายกระโปรงยาวรุ่ยร่ายเรี่ยพื้น เสื้อคอปาดสีดำ ตัดกันชัดกับเนินอกเนียนขาว คาดผ้ากันเปื้อนสีขาวไว้รอบเอวคอด กำลังก้มๆเงยๆอยู่หน้าเตาถ่าน ง่วนงุ่นอยู่กับหม้อซุปตรงหน้า

          “โซเฟีย” กระแสเสียงของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก สีหน้าอัดแน่นไว้ด้วยความปรารถนา พร้อมๆกับถลาเข้าสวมกอดเอวเธอจากด้านหลัง

          “เดล…” โซเฟียอุทานด้วยความตกใจระคนดีใจ เดลทำให้ทัพพีในมือของเธอเกือบร่วง สีหน้าตระหนกคลายลงทันใด เมื่อเห็นว่าเป็นเขาที่เธอแอบนับวันคอย

“คุณกลับมาแล้วจริงๆ”

น้ำเสียงของโซเฟียบ่งบอกถึงความดีใจที่มิอาจประมาณ สองมือน้อยๆลูบสัมผัสไปทั่วใบหน้าชื้นเหงื่อของคนมาไกล  เดลระดมจูบไซ้ ไล่เรื่อยจากลำคอขึ้นมาถึงท้ายทอย กระหยิ่มใจในอาการตอบสนองของเธอ รีบเบียดกายกำยำเข้าหาบั้นท้ายกลมกลึง บดคลึงจนโซเฟียรู้สึกได้ในความเครียดเขม็งของเขา

          “คิดถึงเหลือเกิน” เดลละล่ำละลักไปตามอารมณ์ปรารถนา จ้วงจูบไม่ยั้ง ใช้ทั้งจมูกและปากตักตวงไปตามเนื้อตัวของโซเฟีย กอดจูบผู้หญิงตรงหน้าด้วยความกระหาย ชดเชยให้กับช่วงเวลาที่ห่างเหินกันนาน

เดลหายหน้าไปนานกว่าสามเดือน เขาเพิ่งเสร็จจากงานรับจ้างต้อนฝูงวัวหลายพันตัว เพื่อข้ามไปส่งให้กับฟาร์มปศุสัตว์แห่งหนึ่งซึ่งอยู่อีกรัฐ แต่ละวันของชีวิตต้องผ่านไปพร้อมกับงานกลางแจ้ง นอนกลางดินกินกลางทราย ค่ำไหนนอนนั่น ทุกที่คือบ้าน เผชิญชะตาท่ามกลางผืนแผ่นดินราบโล่ง แล้ง ร้อน ราวกับทะเลทราย แต่