10

“เธอหมายความว่ายังไง”

“ฝ่ายจัดซื้อ กับ คนขับรถคงไม่ต้องมีหน้าที่มาเจอกันบ่อยๆ”

พูดจบเขมขิมก็หมุนกลับสะบัดบ๊อบเดินไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจ ชายหนุ่มร่างสูงก้มมองเสื้อผ้า รองเท้า บวกเข้าด้วยกันก็หลายหมื่น แล้วยังรถยนต์ราคาสิบกว่าล้าน

“เราดูแย่ขนาดนี้เลยเหรอวะ คนขับรถนี่นะ....”

พ่อเลี้ยงพนายกมือลูบคางสาก นึกเวทนาตัวเอง สงสัยว่างๆ เขาควรจะแวะไปร้านตัดผมที่ดีที่สุดในจังหวัด แต่ที่ไม่ไปอีกเพราะเขาเคยมีซัมติงกับเจ้าของร้านสาวสวย ตอนนั้นก่อนถอดเสื้อผ้าเธอบอกว่าได้หมด พอถึงสวรรค์ เจอทางแยก ทางใครทางมันได้เลย แต่พอหลังจากนั้น รุ่งเช้ามาก็ร้องไห้โวยวายให้เขารับผิดชอบ นับแต่นั้น เขาเลยไม่ได้ไปตัดผมอีก จะไปร้านอื่นก็ตัดไม่ถูกใจ

“ไม่เป็นไร ไปตัดแถวเชียงราย แม่ฮ่องสอนก็ได้วะ” เขาก้มดูกางเกงยีนส์ตัวละสองหมื่นเศษๆ แล้วเจ็บใจแม่ตัวดี

คอยดูเถอะ

“ปากแบบนี้ คิดว่าเธอจะผ่านโปร.ทดลองงานไหม ยัยตัวแสบ ได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งมาอ้อนวอนฉันแน่” พนาเก็บอารมณ์กรุ่นนั้นไว้ ครั้งแรกก็ว่าเขาหน้าแก่เกินวัย ไม่ทันไรยังหาว่าเขาเป็นคนขับรถ

“ฉันดูแย่ หรือเธอกันแน่ที่ตาไม่ถึง” พนาเสยผมแล้วรีบเดินตามหญิงสาวไป

ความคิดชั่วร้ายที่พลันผุดในสมองตอนถูกทักว่าหน้าแก่ ทำให้พนายิ้มเยาะเมื่อหญิงสาวที่ก้าวฉับๆ เพราะคิดว่าเขาเป็นคนขับรถที่จ้องจะยืมเงินเธอกินข้าวกรีดร้องเสียงหลง

“อะไรกัน นี่มันร้านเหล้า ไม่ใช่ร้านข้าว” เธอตาไม่ฝาดใช่มั้ย หญิงสาวถามตัวเองเช่นนั้นเมื่อเห็นสถานที่ตรงหน้า

ส่วนพ่อเลี้ยงพนาเอาแต่ยิ้มกริ่มชอบใจ หลายวันแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสผิวนุ่มๆ ของนารี ไม่มียอดข้าวรสเลิศลงท้อง พ่อเลี้ยงหนุ่มที่ได้ชื่อว่ากินเหล้าเก่งที่สุดในกลุ่ม หรือเรียกอีกอย่างว่าไอ้ขี้เมาประจำกลุ่มถึงกับยิ้มร่า เมาได้ไม่เลือกร้าน แต่งานการเสือกไม่เคยเสีย ไอ้เหมเพื่อนรักของเขามันชอบบ่นแบบนี้

“ก็หิวยอดข้าวไงครับ มองอะไรเข้าไปสิ หิว หิวมากจะไม่กินแค่ข้าว ตอนนี้ของคาวๆ ก็กินได้หมด”

ดวงตาคู่หวานของเขมขิมเบิกกว้าง “ของคาว หมายความว่าไง”

ดวงตาเข้มแฝงรอยยิ้ม เขามองหน้าสวยจัดของคนถามนิ่งๆ แล้วเผยยิ้มน่าสะพรึงกลัว

“ที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ของคาว เวลาหิวก็กินได้ไม่เลือกนะ ถึงจะไม่ใช่สเปคก็เถอะ”

“ไอ้หมีบ้า”

“ว่าใครไอ้หมีบ้า” พนาถามเสียงเข้ม

“ใครอยากรับก็รับไปสิ อ้อ ไปส่องกระจกดูก็จะรู้ว่าฉันว่าใคร” เขมขิมว่าแล้วเบะปากใส่

พนาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทีกวนโมโห เขาไม่สนใจคำพูดของยัยตัวเล็กเพราะอีกหน่อยพอรู้ว่าเขาเป็นใครก็ต้องรีบเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทัน ว่าเขาเป็นหมีบ้า เดี๋ยวจะเป็นหมีบ้ากามแถมให้ด้วย

ขณะที่เขมขิมเบะปากเสร็จก็เดินหนี เขมขิมตาไม่ฝาด ร้านข้างหน้าดูยังไงก็ร้านเหล้า เธอถูกหลอกแล้ว

“ไหนคุณบอกว่าหิว ขอแวะกินข้าว แต่นี่มันร้านเหล้าชัดๆ” หัวใจดวงน้อยปานจะละลาย หน้าหวานๆอย่างเธอต้องเดินเข้าร้านนมปั่นสิ ไม่ใช่ร้านที่มีขายเหล้าปั่น ดูไปมา ร้านนี้เหมือนเป็นร้านที่มีนมผสมกับเหล้าเลย สาวๆ ในชุดรัดรูปโชว์นมล้นๆ ออกมากำลังยืนกวักมือ ทอดสะพานตาหวานฉ่ำให้หนุ่มหล่อที่ยืนข้างเธอ

นมเบ้อเร่อมาก เขมขิมก้มลงมองของตัวเองแล้วรู้สึกกลายเป็นสาวไซส์เล็กไปถนัดตา

“ไม่นะ ฉันไม่เข้า ฉันไม่กินเหล้า ไม่เข้าร้านเหล้าเด็ดขาด”

พนาส่ายหน้า ท่าทางไม่เชื่อถือ “น่าเชื่อตายล่ะ ไม่เข้าหน้าร้าน อย่างเธอ ฉันว่าไม่เดินเข้าหน้าร้าน แอบเข้าหลังร้านหรือเปล่าคนสวย” พนายิ้มหยัน

“นั่นปากเรอะ!”

“ฉันมันคนพูดตรง” คราวนี้พนาหัวเราะ ดวงตาคมกล้ากวาดมองคนตัวเล็กขึ้นลงด้วยสายตาประเมิน สวยขนาดนี้ไม่มีคนมาจีบบ้างหรือวะ

จู่ๆ พนาก็เกิดคำถามนี้ขึ้นในหัว ก่อนจะรีบสลัดความคิดนี้ทิ้งไป เพราะต่อไปอีกฝ่ายจะต้องมาเป็นลูกจ้าง นายจ้างที่ดีต้องไม่กินลูกจ้างสาว เหมือนสมภารไม่กินไก่วัด

“จะเชื่อหรือไม่ก็ช่าง แต่ฉันไม่หิว ไม่เข้า” เขมขิมยืนกราน เชิดคางขึ้นสูงบอกว่าอย่างไรก็ไม่มีทางเดินเข้าไป

ท่าทางดื้อรั้นแกมหยิ่งของคนตรงหน้าทำให้พนาพูดเสียงแข็ง

“ก็ฉันหิว หิวยอดข้าวไง ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ”

จู่ๆพนาก็หยิบกระเป๋าสตางค์สีดำแบรนด์ดังที่แฟนเก่าเขมขิมมอบเป็นของขวัญแล้วชูขึ้น

“เฮ้ย นั่นกระเป๋าสตางค์ฉัน! คุณเอาไปได้ไง” เขมขิมร้องลั่น ปราดเข้าไปจะแย่งกระเป๋าคืนแต่คนตัวโตไม่ยอม

“มันหล่นในรถฉัน อยากได้ก็ตามมา แต่ถ้าช้าหมดกระเป๋า”

“หน้าด้าน”

ตั้งแต่เกิดมา เขมขิมเพิ่งจะพบกับคนหยาบกระด้าง ไร้มารยาท แล้วหน้าตายังไร้ระเบียบแบบคนตรงหน้า สวรรค์หรือนรกถีบคนแบบนี้มาเกิดกันนะ สงสัยทะลุถุงยางมาเกิด

“ไอ้คนบ้า! เอาคืนมานะ”

ดวงตาคมมองอย่างไม่ยี่หระกับคำด่า ขณะที่ดวงตาคู่หวานที่สะท้อนเปลวไฟเจิดจ้ายิ่งเปล่งแสงความขุ่นเคืองแล้วรีบวิ่งตามเขาเข้าไป