LOGINระหว่างทางพรรณนิการ์ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าคมคายของแดนนี่ คราบน้ำตายังเด่นชัดอยู่บนแก้มนวล แม้เธอจะพยายามสะกดกลั้นแต่ความป่าเถื่อนที่เขาแสดงก่อนหน้ายิ่งตอกย้ำความหวาดกลัวจนไม่สามารถลบล้างออกไปจากใจได้ แดนนี่หวังให้คนปากเก่งพูดอะไรสักคำ เงียบและนิ่งเป็นป่าช้าแบบนี้ไม่ใช่วิสัยของคนอวดดีช่างเถียงแม้แต่น้อย
เสียงรถยนต์บ่งบอกว่าคนที่พวกเขารอคอยกลับมาถึงแล้ว ป้านวลรีบวิ่งไปดูก่อนใคร เห็นหลานสาวก้าวเท้าลงจากรถคันหรูความรู้สึกประหนึ่งยกภูเขาออกจากอก ปรี่เข้าไปสวมกอดหลานรักแล้วร้องไห้โฮ
“หวานลูก หวานของป้า”
แดนนี่เห็นอาการของป้านวลพลันรู้สึกผิดจนไม่กล้าสบตาหญิงสูงวัยที่เขาให้ความเคารพ ถ้าป้านวลรู้ว่าเจ้านายที่รักและเลี้ยงดูฟูมฟักมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยรังแกหลานสาวเพียงหนึ่งเดียวอย่างโหดร้ายคงจะเกลียดขี้หน้าเขาไปตลอดชีวิต
“หวานเจ็บตรงไหนไหมลูก ฮึก ป้าเป็นห่วงหวานเหลือเกิน หวานของป้า” ป้านวลสวมกอดร่างบางแนบแน่น พรรณนิการ์สลัดความกลัวทิ้งไปเพื่อแสดงให้คนตรงหน้าเห็นว่าเธอสบายดี
“หวานไม่เป็นอะไรจ้ะป้า”
มือเรียวดันร่างท้วมออกห่างแล้วยิ้มกว้าง พรรณนิการ์หันมองแดนนี่ที่ยืนพิงประตูรถกอดอกจ้องหน้าธนาธร สายตาหาเรื่องของเขามันน่าซัดให้หมอบนัก ทำผิดแล้วยังไม่รู้สำนึกอีก
“หวานแน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไร”
ธนาธรเดินมาถามใกล้ๆ พลางสำรวจเรือนร่างของเจ้าหล่อน แดนนี่จ้องมือหนาที่บังอาจแตะกรอบหน้าหวานอย่างทะนุถนอมประหนึ่งคนรักปลอบโยนแฟนสาว สันกรามแกร่งบดเบียดจนได้ยินเสียงไรฟันกระทบกระทั่งเป็นจังหวะดุดัน เขาเบือนหน้าหนีไม่อยากมอง ไม่เช่นนั้นคงได้คลั่งอาละวาดรอบสองเป็นแน่
เกลียด ไม่อยากให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้หรือแตะต้องร่างกายของพรรณนิการ์แม้แต่ปลายเล็บ!
“แดน… แกพาหวานไปไหนมา”
คุณแดเนียลเปิดฉากถามเสียงเครียด ประมุขผู้น่าเกรงขามกอดอกรอฟังคำตอบจากลูกชายตัวดี ทว่าแดนนี่กลับเงียบ
“ฉันถามว่าแกพาหวานออกไปไหนมา!”
คราวนี้น้ำเสียงเริ่มกระชากดุดันคูณสอง คุณกรองแก้วเห็นท่าไม่สู้ดีจึงต้องปรามลูกชายให้เลิกหยิ่งผยองกับบิดาบังเกิดเกล้า
“แดนตอบพ่อเขาสิลูก”
มีเพียงความเงียบที่สะท้อนกลับไปยังผู้ตั้งคำถาม คุณแดเนียลหัวเสียทนไม่ไหวอีกต่อไป เดินมาประจันหน้ากับบุตรชายคนเล็ก แววตาสีน้ำเงินแข็งกร้าวน่ากลัว เมื่อครั้งที่เขายังเด็กเขาขลาดกลัวแววตาคู่นี้ของพ่อจนแทบไม่เป็นอันกินอันนอน แต่ตอนนี้เขาแกร่งพอที่จะยืนหยัดต่อสู้กับความอยุติธรรมที่บิดายัดเยียดให้ตั้งแต่เล็กจนโต แดนนี่ขยับเท้าเข้าใกล้ชายผู้ให้กำเนิดแล้วเชิดหน้าจ้องตาอย่างท้าทาย พรรณนิการ์ไม่คิดว่าเขาจะกล้าแข็งข้อกับคุณแดเนียลผู้ขึ้นชื่อเรื่องความน่ากลัวและความเด็ดขาด
บ้า ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้ว!
“ไปไหนก็ได้ตามประสา…”
ปรายตามองร่างบางในอ้อมกอดของธนาธร หางคิ้วกระตุกกับภาพบาดตาบาดใจ พี่ชายแสนชังประคองหญิงสาวแนบแน่น
“คนเป็นแฟนกัน”
“คุณแดน!” พรรณนิการ์ร้องเสียงหลง “คุณพูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า” สาวเจ้าลนลานทักท้วงกลัวจะถูกมองเข้าใจผิด
“รู้สิทำไมจะไม่รู้ ฉันรู้ทุกอย่างว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แต่ไอ้คนบางคนมันจะรู้หรือเปล่าว่ากำลังยุ่งกับคนที่เขามีเจ้าของแล้ว” สายตาเกลียดชังเลื่อนมองไปยังพี่ชายต่างมารดา
“พี่ไม่เชื่อว่าหวานจะเป็นแฟนกับนาย” ธนาธรส่ายหน้าไม่เชื่อคำพูดพล่อยๆ ของน้องชาย แดนนี่เกลียดเขาเลยต้องการใช้หญิงสาวเป็นเครื่องมือ ลูกไม้ตื้นๆ อย่าหวังมาหลอกกันได้ง่ายๆ
“ถ้าไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วฉันจะพาหวานออกไปข้างนอกด้วยทำไม”
แดนนี่แสยะยิ้มก่อนเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้สายตาทุกคู่มองพรรณนิการ์เปลี่ยนไป
“สังเกตชุดที่แฟนฉันใส่สิ มันใช่ชุดเดียวกันกับตอนขาไปไหมล่ะ”
พรรณนิการ์ถึงกับหน้าถอดสีเพราะลืมคิดไปเสียสนิทว่าตอนนี้กำลังสวมใส่เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งแทนชุดเดิมที่ถูกคนบ้าเลือดฉีกกระชากขาดหมายปลุกปล้ำ หญิงสาวเอื้อมมือจับแขนป้านวลแน่น สัมผัสเย็นเฉียบบ่งบอกถึงความกลัวจับขั้วหัวใจ
“นายทำอะไรหวาน!”
ธนาธรตวาดกร้าว ไม่อาจใจเย็นข่มกลั้นโทสะร้อนที่น้องชายตัวดีจงใจปลุกปั่นได้อีกต่อไป แดนนี่กระตุกยิ้มสะใจที่ปั่นหัวพี่ชายแสนชังได้สำเร็จ เห็นเช่นนั้นธนาธรก็หมดสิ้นความอดทน ปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อของแดนนี่ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของคุณกรองแก้วและป้านวล
“ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกันสองต่อสอง จะทำอะไรดีน้า…”
นอกจากไม่ตอบเขายังสร้างประเด็นให้ทุกคนเข้าใจผิดไปกันใหญ่ พรรณนิการ์ทนไม่ไหวโพล่งออกมาอย่างสุดจะกลั้น
“หุบปากเดี๋ยวนี้นะคนสารเลว!”
แดนนี่อึ้งไม่คิดว่าหล่อนจะกล้าด่าเขาด้วยถ้อยคำหยาบคายต่อหน้าพ่อกับแม่ ป้านวลอ้าปากค้างยกมือจับหน้าอกคล้ายจะเป็นลมหลังหลานสาวลั่นวาจาด่าทอบุตรชายของผู้มีพระคุณอย่างไม่คิดเกรงกลัว
“ฉันกับคุณเราไม่ได้เป็นอะไรกัน หยุดพูดให้คนอื่นเข้าใจผิดสักที!”
น้ำเสียงสั่นพร่าพร้อมหยาดน้ำตาไหลรินทำเอาคนเถื่อนปากร้ายรู้สึกผิดอีกระลอก แต่เพราะความถือดีจำต้องแสร้งปั้นหน้าว่าไม่แคร์
“หวานขอตัวนะคะคุณท่าน ป้าจ๋า… พาหวานออกไปจากตรงนี้ที”
พรรณนิการ์ละล่ำละลักพูดโดยไม่สบตาใครแม้แต่ธนาธร ไม่กล้ามองแม้แต่เสี้ยวหน้าเขาด้วยซ้ำ ทั้งอับอายทั้งกลัวว่าเขาจะคิดรังเกียจ กลัวเขาจะหลงเชื่อถ้อยคำยุยงของคนใจร้าย
“ไปลูก”
ป้านวลโอบหลานสาวพาเดินกลับไปยังเรือนหลัง แวบหนึ่งหญิงชราเบือนสายตามองไปยังแดนนี่ สายตาแห่งความผิดหวังทำให้เจ้าของใบหน้าหล่อเถื่อนถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ รู้สึกละอายใจเหลือเกิน
“อย่าให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง ไม่อย่างนั้นแกกับฉันได้เห็นดีกันแน่!”
คุณแดเนียลชี้หน้าทิ้งท้ายน้ำเสียงดุดัน แดนนี่เกร็งคอท้าทายแววตามาดร้ายของบิดา คุณกรองแก้วต้องเข้ามาปรามบุตรชายเอาไว้เกรงว่าสองพ่อลูกจะมีปากเสียงกันอีกระลอก
“พรุ่งนี้เรามีเรื่องต้องคุยกันนะแดน”
เมีย งั้นหรือ? “ฉันยังโสด” น้ำเสียงหยิ่งทะนงเอ่ย “พี่ธามไม่คิดตามหาคุณม่านมัสลินหรือคะ” “ทำไมพี่ต้องตามหาผู้หญิงคนนั้นด้วย เขาไม่ได้เป็นอะไรกับพี่สักหน่อย” ก็แค่นางบำเรอที่คิดว่าตัวแน่จึงตีปีกบินหนีออกจากกรงทองที่เขาขังไว้ อยากไปก็ไปสิ จะไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ที่ไหนก็เชิญตามสบาย “ปากแข็ง!” แดนนี่หัวเราะเยาะ ผู้ชายด้วยกันมองออกว่าเจ้าพี่ชายหน้านิ่งทุกข์ทรมานเพียงใด สีหน้าแววตามันปกปิดกันไม่ได้หรอก “ระดับทายาทเวลส์จ้างนักสืบเก่งๆ ดีๆ สักคนออกตามหา ไม่เกินสามเดือนเจอแน่นอน” แดนนี่ชี้แนะ ธนาธรรับฟังนิ่งๆ “เห้ย! จะนิ่งแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนวะ เมียหายทั้งคนไม่เป็นห่วงเลยหรือไง แกนี่มันชอบทำให้ผู้หญิงคนนั้นเสียใจจริงๆ ตั้งแต่ตอนที่อยู่อเมริกาแล้วนะ” “นายรู้…” ธนาธรหรี่ตามองคนที่พลั้งปากพูดในสิ่งที่เขาคิดว่ามันเป็นความลับขั้นสุดยอด “รู้โดยบังเอิญ” เขาโกหก… ความจริงเขาจ้างคนคอยติดตามความเคลื่อนไหวของธนาธรระหว่างอยู่ดูงานสำคัญให้บิดาที่อเมริกาเมื่อสองปีก่อน เขาหวังจับผิดหาข้อเสียของพี่ชายม
ตั้งแต่เกิดเรื่องสองพี่น้องยังไม่เคยมีโอกาสได้ปรับความเข้าใจกันอย่างเป็นกิจลักษณะ วันนี้ฤกษ์งามยามดี ธนาธรมาหาแดนนี่ที่บ้านเพื่อเคลียร์ใจถึงปัญหาความขัดแย้งต่างๆ อย่างลูกผู้ชาย “ดีใจด้วยนะเรื่องโครงการใหญ่ที่ทำสำเร็จครบถ้วนกระบวนการ” พี่ชายกล่าวแสดงความยินดี “ขอบใจ แต่ที่สำเร็จได้ก็เป็นเพราะหวาน ถ้าไม่มีเธอฉันก็ไม่คิดทำงานนี้ตั้งแต่แรก” แดนนี่ปรายตามองคู่สนทนา ธนาธรรู้ดีกว่าใคร เป็นเขาที่ผลักให้คนสองคนได้อยู่ใกล้ชิดกัน “แต่น่าเสียดายที่คุณปีเตอร์ขอถอนตัวจากการเป็นลูกค้ารายใหญ่” “ช่างหัวมันเถอะ! ฉันไม่ฆ่าไอ้ลูกชายสารเลวของมันก็นับว่าบุญล้นหัวแล้ว” แดนนี่นึกถึงบุตรชายของปีเตอร์แล้วหงุดหงิด ธนาธรหัวเราะร่วน “นายทำถูกแล้วล่ะ ถ้าเป็นพี่… มันอาจตายคาตีนได้” ธนาธรคิดว่าถ้าหากเป็นตน เผลอๆ คงบันดาลโทสะมากกว่าน้องชายเป็นแน่ “คุณพ่อบ่นคิดถึงนายนะ พอท่านรู้ว่ากำลังจะได้หลานก็ดูเห่อยกใหญ่ เตรียมจะหาซื้อข้าวของรอต้อนรับตั้งแต่เนิ่นๆ โชคดีที่คุณแม่เบรกเอาไว้ ท่านบอกว่าโบราณห้ามซื้อของใช้ของเด็กอ่อนก่อนกำหนดคลอด มันเป็นลางไม
พรรณนิการ์มึนงงไปกับสัมผัสที่เขามอบให้ ร่างกายถูกปรนเปรอทั้งบนและล่าง ลิ้นร้อนกับนิ้วแกร่งประสานงานอย่างดีเยี่ยมราวกับสื่อสารกันได้ก็ไม่เชิง กว่าจะรู้ตัวว่าเผลอไผลสามีตัวร้ายก็ลอกคราบเหลือเพียงเรือนร่างขาวสล้างท้าแสงจันทร์ยามค่ำคืน แดนนี่จัดการถอดเสื้อผ้าน่ารำคาญออกจากเรือนกายบึกบึน สองมือกอบกุมทรวงอกทั้งสองข้างบีบขยำไปมา เนื้อขาวนุ่มล้นทะลักยิ่งเพิ่มแรงสวาทให้สามีเกิดความต้องการหนักขึ้น เรียวปากหยักครอบครองยอดเสน่หาดูดกลืนจนเกิดเสียงก้องกังวาน ปลายลิ้นสากไล้เลียเป็นวงกลมรอบเต้าอวบก่อนหยุดรัวละเลงที่ปลายยอดตูมไต พรรณนิการ์แอ่นอกสู้ปากและลิ้นของสามีเต็มที่ แรงเสียดเสียวเล่นงานทุกส่วนประสาทสัมผัส เขาทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเอง ไม่อาจควบคุมแม้กระทั่งจังหวะการหายใจ พรรณนิการ์ยอมแพ้ให้กับความเก่งกาจของสามีทุกกรณี หญิงสาวปรือตามองคนตัวโตที่ยังคงเล่นลิ้นใส่ทรวงอกขาวผ่องไม่เลิกรา แดนนี่บีบเม็ดทับทิมทั้งสองข้างบดขยี้ไปมาขณะใช้หน้าขาแข็งแกร่งแยกเรียวขางามออกกว้างแล้วเบียดเสียดความแข็งขึงแนบชิดบุปผาอิ่มน้ำ พรรณนิการ์ถึงกับครางระงมเมื่อสามีตัวร้ายจงใจถูไถแก่นกายเข้าหาความชุ่
หลังผ่านพ้นเหตุการณ์ความไม่เข้าใจซึ่งกันและกันแดนนี่กับคุณแดเนียลก็หันมาพูดคุยกันอย่างสนิทใจมากขึ้น แต่ลึกๆ แล้วแดนนี่ยังเจ็บปวดกับความจริงที่รู้ว่าตนไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของท่าน หลังกลับจากคฤหาสน์เวลส์ สามีก็เอาแต่เงียบไม่พูดไม่จา ใบหน้าคมคายดูไม่มีความสุขเหมือนคนมีเรื่องที่ยังติดค้างอยู่ในใจ พรรณนิการ์เห็นเช่นนั้นก็พลอยไม่สบายใจไปด้วย ร่างบางออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าแดนนี่นั่งดูดาวบนท้องฟ้าอยู่ตรงระเบียงห้อง พรรณนิการ์เลื่อนประตูกระจกให้เบามือที่สุด เธอค่อยๆ นั่งลงแล้วสวมกอดเขาจากทางด้านหลัง “อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ” แดนนี่ดึงร่างภรรยาให้นั่งข้างๆ ตน “ค่ะ” เจ้าหล่อนตอบยิ้มๆ ขณะมองนัยน์ตาคมคู่นั้น “อย่าคิดมากนะคะ” พรรณนิการ์ส่งยิ้มหวานให้สามี แดนนี่ทิ้งตัวนอนหนุนตักภรรยาน้ำตาคลอ “ฉันรู้สึกละอายใจจังเลยหวาน” น้ำเสียงเศร้าๆ ฟังดูน่าสงสาร เขาจับมือนุ่มกำบีบแน่น ต้องการใครสักคนช่วยแบ่งเบาความทุกข์ในใจ “ฉันไม่ใช่ลูกของพ่อ ฉัน…” แดนนี่น้ำตาไหลอย่างห้ามไม่อยู่ แม้เขาพยายามบอกตัวเองว่าให้เข้มแข็งแต่สุดท้ายก็อ่อนแออยู่ดี “คุณแดนเป็
“พ่อขอโทษนะลูก พ่อขอโทษ” คุณแดเนียลร้องไห้ไม่อายสายตาใคร ปลดปล่อยความทุกข์ที่เกาะกินมานานกว่าสิบปี ถ้าไม่เกิดเรื่องเลวร้ายกับแดนนี่เขาก็คงทำตัวแย่ๆ กับลูกไม่เปลี่ยน ต้องขอบคุณอุบัติเหตุครั้งนี้ที่ทำให้เขารู้ว่าแท้จริงแล้วเขารักและเป็นห่วงบุตรชายคนนี้มากเหลือเกิน “แค่ผมรู้ว่าพ่อรักผม ผมก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้วครับ ผมพอแล้ว พอแล้วจริงๆ” เพียงเท่านี้หัวใจของเขาก็ได้รับการรักษาที่ดีที่สุดแล้ว “โธ่ลูก… ฮือ” คุณกรองแก้วร้องไห้สงสารและเวทนาลูกสุดหัวใจ คุณแดเนียลจับมือของบุตชายบีบเบาๆ “รีบๆ หายนะลูก พ่อเป็นห่วง” รอยยิ้มของพ่อคือยาวิเศษที่หาไม่ได้จากโลกใบนี้ แดนนี่พยักหน้าแล้วส่งยิ้มตอบ “ครับพ่อ” ...................................... หลังจากปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยแล้วคุณแดเนียลก็พาภรรยาที่เริ่มมีสภาพจิตใจดีขึ้นกลับไปพักผ่อนที่บ้าน ห้องพักฟื้นกว้างใหญ่จึงตกเป็นของเขาและเธอตามลำพัง แดนนี่มองร่างบางด้วยแววตาอ่อนโยนระคนรู้สึกผิด “ขอโทษนะที่วันนั้นพูดจาไม่ดี”
แดนนี่ติดอยู่ในวังวนของความคิดที่ว่าพ่อไม่รักแล้วทำตัวเป็นคนร้ายกาจเอาแต่ใจเพื่อสร้างกำแพงปกป้องตัวเองจากความน้อยเนื้อต่ำใจ เธอมองข้ามความรู้สึกอันแท้จริงของเขา กล่าวหาว่าเขาเป็นคนเถื่อนไร้หัวใจทั้งๆ ที่เขาพร่ำบอกและแสดงให้เธอเห็นว่าเขารักเธอ แรงหึงหวงที่เขามีต่อเธอล้วนแล้วแต่เกิดจากความรักทั้งสิ้น “รีบฟื้นนะคะ ฉันจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน ฉันจะอยู่กันคุณตลอดไป” ..................................... เช้าวันรุ่งขึ้น… คุณแดเนียลพาภรรยามาเยี่ยมลูกชายแต่เช้าตรู่ พรรณนิการ์ยังคงเฝ้าแดนนี่ไม่ลุกไปไหนตลอดทั้งคืน หญิงสาวยกมือไหว้ผู้อาวุโสทั้งสองแล้วถอยห่างจากเตียงเพื่อเปิดพื้นที่ให้คุณกรองแก้วได้ทอดมองบุตรชายอันเป็นที่รักใกล้ๆ “แดน แม่ขอโทษนะลูก แม่ขอโทษ” คุณกรองแก้วลูบใบหน้าซีดเผือดอย่างแสนรัก เมื่อคืนเธอไม่ได้นอนทั้งคืนเฝ้าพะวงห่วงแต่ลูกแม้จะทราบดีว่ามีลูกสะใภ้คอยดูแลแต่คนเป็นแม่ก็อดอาทรไม่ได้ “หมอบอกหรือเปล่าว่าแดนจะฟื้นเมื่อไร” “คุณหมอบอกว่าถ้าหมดฤทธิ์ยาสลบคุณแดนก็จะฟื้นทันทีค่ะ” พรรณ







