EP.3 รับงาน

กรณ์ยิ้มกริ่ม พลางพิมพ์ขยุกขยิกตอบก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาหลุกหลิกของอีกฝ่ายบอกชัดว่าเสียดายเต็มแก่จนเขานึกขัน

“ถ้าเสียดายนักพี่ก็เก็บเอาไว้เองเหอะ”

“ฮึ่ย ไอ้เสียดายก็ใช่ แต่น้องมันรีบใช้เงินว่ะ ถ้าคืนนี้ไม่ใช่กูก็เป็นคนอื่นอยู่ดี อะ! เรียบร้อย นัดให้แล้ว ห้องเดิม”

ห้องเดิม คือ ที่ที่กรณ์มีไว้เพื่อการณ์นี้โดยเฉพาะ เรียกว่ามันหื่นจนต้องซื้อห้องชุดเอาไว้เชือดสาวๆ เพื่อนของเขาก็ยืมห้องนี้ใช้อยู่บ่อย แต่สำหรับเขาไม่ค่อยชอบเท่าไร เพราะมีที่ของตัวเองเช่นกัน

ชายหนุ่มรุ่นน้องฟังแล้วยิ้มกับเหตุผลของอีกฝ่าย เขาเองไม่ได้รีบ เรียกว่าได้ก็ดี ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

“เปลี่ยนที่ดีกว่าพี่”

กรณ์เลิกคิ้วครู่หนึ่งก่อนไหวไหล่อย่างไม่ถือสา เพราะรู้ดีว่า บุรินทร์เป็นคนที่ค่อนข้างจะเลือกมากกับเรื่องแบบนี้อยู่สักหน่อย

“ที่ไหนล่ะ”

จากนั้นชายหนุ่มก็บอกที่อยู่กับรุ่นพี่ ก่อนจะแยกย้าย ไม่กี่วินาที เสียงข้อความก็ดังขึ้นพร้อมรูปภาพหญิงสาวคนหนึ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ

ดวงหน้าเรียว ริมฝีปากบางแต้มยิ้มเล็กน้อย ทว่าดวงตากลับแสนเศร้า ภาพของหญิงสาวทำให้เขาเกิดความสนใจในตัวหล่อน แต่ก็เพียงแวบเดียว เพราะสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในค่ำคืนนี้คือการหาที่ระบายให้กับสัตว์ร้ายที่ซุกเงียบมานานนั่นเอง

คำนั้น กิ่งเทียนเดินทางมาหาคนที่นัดหล่อนเอาไว้ช่วงสองทุ่มในโรงแรมแห่งหนึ่ง ระหว่างทางความคิดมากมายผุดขึ้นมาในหัวของหล่อน ทั้งอยากเปลี่ยนใจและเดินหน้าต่อ แต่สุดท้ายเจ้าของร่างเล็กก็มาหยุดยังสถานที่นัดหมาย เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องแล้วสูดลมหายใจเต็มปอด พยายามปรามหัวใจที่เต้นรัวแรงให้ช้าลง บอกตนเองว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่นี้สำคัญยิ่งต่อผู้มีพระคุณ

เสียงเคาะประตูทำให้คนที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลาเงยหน้าขึ้น เขามองตรงไปยังประตูหน้าห้องพร้อมกับก้มลงอ่านข้อความที่เด้งขึ้นมาในเวลาไล่เลี่ยกัน

King : ฉันมาถึงแล้วค่ะ

ชายหนุ่มเดินตรงไปยังประตูห้อง ไม่กี่อึดใจก็เปิดต้อนรับสาวสวยในห้องแชต ทันทีที่ประตูเปิดกว้างคนตัวสูงก็หลุบตามองภาพบนหน้าจอแล้วมองคนตรงหน้าอีกครั้ง มีความคล้ายคลึงกันหลายส่วน ในภาพนี้ดูโตกว่า แต่คนตรงหน้าในชุดนักศึกษาทำเอาเขาสตั๊นไปทันที เพราะตัวจริงของหล่อนดูเด็กกว่าในรูปนี้มาก ดูใสๆ ไร้เดียงสาจนเขาเริ่มไม่แน่ใจว่าผู้หญิงคนนี้เรียนมหาวิทยาลัยจริงหรือเปล่า ดีไม่ดีเขาอาจโดนข้อหาพรากผู้เยาว์จะแย่เอา

แล้วเขาก็คิด ว่าเงินแค่นี้ก็ซื้อเธอได้แล้วหรือ เดือดร้อนอะไรนักหนานะ คงทำจนชิน...

“เธอชื่ออะไร”

กิ่งเทียนเผลอกลั้นลมหายใจชั่วครู่ ท่าทางครุ่นคิดของอีกฝ่ายทำให้ไม่มั่นใจว่าจะถูกยกเลิกเป็นครั้งที่สอง ที่สำคัญรูปลักษณ์ของเขาทำให้หล่อนตะลึงเมื่อเห็นเต็มตา เพราะภาพแรกที่ได้รับจากนาเดียเป็นผู้ชายอ้วนลงพุง แต่ตอนหลังมาบอกว่าคนนี้ติดธุระสำคัญมาไม่ได้แล้ว จะเปลี่ยนเป็นคนอื่นแทนถ้าหล่อนโอเค แต่ถ้าไม่โอเคก็จะยกเลิก

ตอนนั้นหล่อนคิดว่าคงไม่แตกต่างกัน สุดท้ายก็จบลงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าป้าอำภาแล้ว

แต่คนตรงหน้าทำให้หญิงสาวงงงันเหมือนปลาถูกทุบ

เขาไม่ใช่ผู้ชายอ้วนลงพุง หัวไม่ล้าน แต่ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เขาสูงใหญ่ รูปร่างดีมาก เช่นเดียวกับหน้าตาดีมากเช่นกัน ตอนแรกไม่แย่แส แต่ตอนนี้กลับรู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ ไม่แน่ใจเสียแล้ว

“กิ่งค่ะ” เธอปลอมชื่อเล่นตัวเองอย่างจงใจ แต่ก็ไม่ได้หลอกเขาโดยสิ้นเชิง เพราะกิ่งก็ย่อมาจากชื่อจริงของเธอเหมือนกัน เพียงแต่เพื่อนๆ ไม่ได้เรียกแบบนี้

“คุณล่ะ”

ชายหนุ่มเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนบอก

“บูม”

ก่อนหน้านี้ พวกเขาใช้ชื่อเล่นในการติดต่อกันเท่านั้น เมื่อมั่นใจว่าถูกคน ชายหนุ่มจึงยอมให้สาวร่างเล็กบางก้าวเข้ามาในห้อง

ดวงตาสีเข้มมองตามร่างระหงไม่คลาด ทันทีที่ประตูปิดลง ร่างสูงก็ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าหญิงสาวสาวกวาดตามองอย่างละเอียด

กิ่งเทียนเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยหัวใจเต้นแรงแทบทะลุจากอก เขาสูงจนหล่อนต้องแหงนคอมอง

“เริ่มงานเลยไหมคะ”

เขาเลิกคิ้วขึ้น คิดในใจว่าแม่สาวหน้าใส่นี่ท่าจะรีบเชียว

“ขอดูบัตรประชาชนก่อน”

คนฟังกะพริบตาปริบๆ ไม่ยักจะรู้ว่าเขาจะเข้มงวดขนาดนี้ แต่หญิงสาวก็ไม่ขัดข้องหล่อนส่งบัตรประชาชนให้เขาดูอย่างบริสุทธิ์ใจ แขกคนแรกในชีวิตของกิ่งเทียนกวาดตาสายอ่านรายละเอียดบนบัตรอยู่ชั่วครู่ เมื่อมั่นใจว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่ผู้เยาว์จึงส่งบัตรคืนให้เจ้าของพร้อมกับยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

“ขอเลขบัญชี” พวกเขาตกลงกันว่าเมื่อหญิงสาวมาถึงจึงจะโอนเงินค่าจ้างให้ พอเสียงข้อความเตือนว่าเงินเข้าเขาก็เอ่ยออกมาว่า “เสื้อคลุมอยู่ในห้องน้ำ จัดการตัวเองให้สะอาด พร้อมแล้วก็ออกมา”

หญิงสาวไม่ติดขัดหลังจากเช็กดีแล้วว่าเงินเข้าเรียบร้อยจึงรีบก้าวเข้าไปในห้องน้ำทันทีโดยมีสายตาคมกริบมองตามจนประตูห้องน้ำปิดลง

เจ้าของร่างกลมกลึงวางกระเป๋าสะพายลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง จิ้มปลายนิ้วลงบนสลิปโอนเงิน

บุรินทร์ นี่คือชื่อของคนที่จ้างเราสินะ

หญิงสาวอ่านทวนชื่อของคนคนนั้น แววตาที่จดลงบนลายลักษณ์อักษรที่ปรากฏตรงหน้าไหวกระเพื่อมเล็กน้อย ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋า แล้วจัดการชำระล้างร่างกายตามคำสั่งของนายจ้างหนุ่มรูปหล่อ ไม่รู้อะไรทำให้สาวน้อยทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมอย่างตั้งใจและพิถีพิถันยิ่งกว่าครั้งไหนในชีวิต