EP.2 รับงาน

๑

รับงาน

นาเดียคือหนึ่งในนักศึกษาสาวกลุ่มนั้น กิ่งเทียนเดินไปหยุดอยู่ข้างๆ ขณะที่อีกฝ่ายกำลังล้างมือหลังจากออกมาจากห้องน้ำหญิงภายในคณะ

หญิงสาวสังเกตคนข้างๆ ตนด้วยความสนใจ นาเดียสวย น่ารักเซ็กซี่ใครเห็นก็ชอบ คิดแบบนั้นแล้วหันมามองตัวเองในกระจก ต่างจากหล่อนโดยสิ้นเชิง

“พี่ชื่อนาเดียใช่ไหมคะ” กิ่งเทียนเอ่ยถามเมื่อนาเดียกำลังจะก้าวออกจากห้องน้ำ ฝ่ายนั้นทำท่าชะงักแล้วเลิกคิ้วสวยขึ้นอย่างแปลกใจ

“ใช่ เธอรู้จักฉันเหรอ”

กิ่งเทียนยิ้มน้อยๆ

“ฉันมีเรื่องอยากถามพี่น่ะ”

นาเดียหรี่ตามอง หล่อนไม่ได้รู้จักคนตรงหน้ามาก่อน อาจเคยเห็นอยู่บ้างเพราะเรียนคณะเดียวกัน หล่อนอยู่ปีสี่ ส่วนเด็กคนนี้อยู่ปีสอง

จากนั้นเป็นต้นมา กิ่งเทียนก็ติดต่อกับนาเดียเงียบๆ โดยที่ไม่มีใครรู้แม้แต่เพื่อนสนิท

“เทียนต้องการใช้เงินค่ะ ใช้เงินมากด้วย ป้าของเทียนป่วยหนัก ต้องใช้เงินเยอะ” หญิงสาวเล่าทุกอย่างที่จำเป็นให้คนตรงหน้าฟังในวันหนึ่ง

นาเดียยอมคุยกับเด็กสาวตรงหน้าเพราะดวงตาเศร้าสร้อยแต่ก็แฝงความเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวทำให้ดูน่าสนใจไม่น้อย

ทั้งสองนั่งอยู่ในร้านกาแฟ เลือกมุมปลอดคนเพื่อนพูดคุยกันอย่างสะดวกยิ่งขึ้น

“น่าเห็นใจจริง เธออยากได้แบบไหนล่ะ เจ้ามือเลี้ยงไปนานๆ แบบผูกปิ่นโต มีเงินเดือนให้ หรือหรือแค่ครั้งคราว”

คำถามนั้นทำให้หญิงสาวคิดคำตอบได้ไม่ยากเลย

“ครั้งคราวค่ะ”

นาเดียพยักหน้า ริมฝีปากสีสดแย้มเล็กน้อย ดวงตาพราวกระจ่างวูบวาบ

“เคยมีแฟนมาก่อนไหม หมายถึงเคยผ่านเรื่องอย่างว่ามามั่งหรือเปล่า”

ผิวแก้มของคนถูกถามร้อนวูบวาบขึ้น แต่สีหน้ากลับเรียบเฉย ริมฝีปากถูกขบเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้า

นักศึกษารุ่นพี่ยิ้มน้อยๆ ดวงตาเป็นประกายขึ้นราวกับเจอขุมทรัพย์ กับบางคนไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับสาวใสไร้เดียงสา เพราะกลัวเจอปัญหายุ่งยาก แต่บางคนยิ่งซิงยิ่งแพง เช่นพวกเสี่ยกระเป๋าหนัก

“ตกลง พี่จะลองดูๆ ให้แล้วกัน ถ้าเจอคนกระเป๋าหนักจะติดต่อให้”

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ขณะที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด หญิงสาวได้รับข้อความจากนาเดีย

‘เทียน พี่มีงานส่งต่อให้เธอ ตอนแรกตั้งใจจะเฟ้นหาที่ดีกว่านี้ แต่เธอบอกว่าต้องการเงินเร่งด่วน พอดีคนนี้ติดต่อมาก่อน พี่เลยคิดถึงเทียน อาจไม่ค่อยถูกใจเทียนเท่าไรเพราะเขาไม่ใช่คนหล่อ แต่เป็นคนมีอารมณ์ขัน สาวๆ กลุ่มพี่ชอบกันทั้งนั้น ที่สำคัญให้เงินดี ยิ่งถ้าถูกใจจะทิปหนักเลยแหละ สนใจไหม’

กิ่งเทียนใจเต้นรัว ริมฝีปากบอบบางขบเม้ม สองจิตสองใจอย่างบอกไม่ถูก หล่อนไม่กลัวอะไรเท่ากับกลัวว่าตัวเองจะวิ่งหนีกลางคันนี่น่ะสิ ทว่าเมื่อคิดถึงป้าหญิงสาวก็ตัดความกลัวทั้งหลายแล้วพิมพ์ข้อความตอบกลับไปทันที

‘เขาให้เท่าไร’

เมื่อได้ยินราคาค่าตัวหญิงสาวก็อึ้ง ไม่ใช่ว่ามากจนตกใจ ทว่ามันน้อยเกินไปต่างหาก ก็ไหนว่ารวยมากไง

‘ขอเพิ่มอีกหน่อยได้ไหมคะ’

หญิงสาวรอคำตอบสักพักใหญ่ จึงได้คำตอบที่น่าพอใจ

สองวันต่อมา หนุ่มใหญ่ที่นาเดียติดต่อให้นั้นกิ่งเทียนกำลังนั่งคุยธุระอยู่กับรุ่นน้องซึ่งคบหากันมานาน แม้เขาจะหัวล้านนิดๆ พุงพลุ้ยหน่อยๆ แต่กลับคารมดีมีสาวน้อยสาวใหญ่แย่งกันเอาใจไม่ซ้ำหน้า เฟื่อนฝูงทุกคนรู้ว่ากรณ์เลี้ยงเด็กเอาไว้เกินครึ่งโหล

“ตายห่า”

จู่ๆ กรณ์ก็ร้องออกมาด้วยสีหน้าเป็นกังวลชัดเจน ทำให้หนุ่มหล่อตาเรียวคิ้วเข้มต้องมองรุ่นพี่ด้วยสายตากังขา

“อะไรวะพี่”

“ลูกกูไม่สบายว่ะ แม่มันก็เพิ่งเดินทางไปนอกเมื่อเช้านี้เอง”

เนื่องจากกรณ์หย่าร้างกับอดีตภรรยามาได้ปีเศษ ทำให้เขากับฝ่ายนั้นตกลงกันว่าจะแบ่งลูกกันเลี้ยง ช่วงนี้เป็นช่วงที่อดีตภรรยาต้องเดินทางไปทำงาน จึงเอาลูกมาให้เขาดูแลแทน

“เออ งั้นพี่ก็ไปเหอะ เอาไว้เราค่อยมาคุยกันใหม่” เขาบอกอย่างไม่ได้เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่กับงานที่คุยค้างกันไว้ เพราะเรื่องของครอบครัวย่อมมาก่อน

“ขอบใจ” กรณ์บอก แต่คิ้วจางของอีกฝ่ายยังคงมุ่นเข้าหากัน เขาพิมพ์อะไรสักพักก่อนหันมามองหน้าเพื่อนรุ่นน้องด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“เฮ้ยบูม”

“ครับ” บุรินทร์เงยหน้ามองคนเรียก

“กูมีเด็กใหม่ว่ะ เพิ่งได้มาสดๆ ร้อนๆ เอาปะ”

บุรินทร์ที่ห่างหายจากเรื่องอย่างว่ามาเกือบสองเดือนเพราะต้องลุยโปรเจกต์ใหญ่เกี่ยวกับบริษัทใหม่ที่เขาร่วมทุนกับหุ้นส่วนอีกสองคนถึงกับยิ้ม

“เด็กใหม่...”

สีหน้าแฝงคำถามของเพื่อนรุ่นน้องเรียกรอยยิ้มกรุ้มกริ่มจากกรณ์

“เออ น้องที่กูติดต่อไว้ป่วย ทางโน้นเลยส่งคนใหม่มาแทน ไอ้ห่า เห็นหน้าแล้วกูซู่ซ่า แต่ลูกกูดันมาป่วยซะได้ มึงสนไหม ถ้าไม่สนกูจะได้แคนเซิลน้องมันไป แม่งโคตรเสียดาย นี่ถ้าไม่ใช่มึงกูไม่ถามนะเว้ย”

ปกติเขาไม่ค่อยชอบแชร์ผู้หญิงกับเพื่อนนัก แต่พออีกฝ่ายเอ่ยขึ้นมาเขาก็รู้สึกว่าห่างเรื่องอย่างว่ามานานจริงๆ ที่สำคัญ ไอ้พี่กรณ์มันบอกว่าคนนี้ยังไม่เคยลอง เขาเลยนึกสนใจขึ้นมา

“ลองดูก็ได้”