LOGINแม้ความรู้สึกจะบอบช้ำแค่ไหน แต่ชีวิตก็ต้องไปต่อ และตอนนี้เวทิกามีหน้าที่ที่ต้องร
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ก็สองทุ่มแล้ว เวทิกาอาบน้ำแต่งตัวตามที่หมออัคคีสั่งเอาไว้ แม้จะต้องละอายใจที่ต้องใส่ชุดที่แทบไม่ปกปิดอะไรเลยเช่นนี้ แต่เมื่อไร้ทางเลือกก็ต้องยอมทำตามคำสั่งของเขา หญิงสาวยืนดูตัวเองในกระจกด้วยหัวใจที่เต้นรัว ไม่เคยชินกับตัวเองในสภาพนี้ และอีกไม่กี่นาที เธอจะต้องตกเป็นของหมอหนุ่มโดยสมบูรณ์แบบ“อดทนหน่อยนะไวน์ เดี๋ยวทุกอย่างก็จะผ่านไป” ให้กำลังใจตนเอง พร้อมกับใช้หวีสางผมให้เรียบร้อย รอเวลาที่อีกฝ่ายจะกลับมาด้วยใจที่ไม่เป็นสุขเท่าไรนักติ๊งต่อง…ไม่นานเกินรอ เสียงออดหน้าห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้มั่นใจว่าผู้มาเยือนคงไม่ใช่คนอื่น นอกจากชายหนุ่มที่คืนนี้ตั้งใจจะจับเธอกินให้ได้เท่านั้น!เวทิกาถอนหายใจลดความตื่นเต้น แล้วเดินไปเปิดประตูออกต้อนรับอัคคีด้วยรอยยิ้มจางๆ แม้จะต้องฝืนทนอับอายกับสภาพตนเองแค่ไหน แต่เธอก็จะเก็บมันเอาไว้ เพราะไม่อยากเผยความรู้สึกประหม่าให้หมอหนุ่มได้รับรู้“เปิดไวดีนี่ รอฉันอยู่สินะ”อัคคีเผยยิ้มออกมาด้วยความพอใจ ทันทีที่ได
แม้ความรู้สึกจะบอบช้ำแค่ไหน แต่ชีวิตก็ต้องไปต่อ และตอนนี้เวทิกามีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ นั่นก็คือการกลับมาทำหน้าที่เด็กของหมออัคคีตามที่ได้สัญญากับเขาไว้หญิงสาวใช้เวลาเก็บข้าวของส่วนตัวของตนเองไม่นาน เพราะเลือกเอาแต่ของมีค่ามาเท่านั้น ก่อนจะเข้ามาในคอนโดฯ ห้องที่อยู่ห่างจากห้องของอัคคีเพียงแค่สองชั้น ชายหนุ่มจัดการซื้อคอนโดฯ พร้อมอยู่ให้เธออย่างที่พูดจริงๆ และทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็อดอึ้งไม่ได้กับความหรูหราภายในห้องไม่ได้“นี่สินะ วิถีคนรวย” พูดกับตัวเองด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกถึงความแตกต่างหมออัคคีเป็นคนมีฐานะ เขาสามารถซื้อคอนโดฯ หนึ่งห้องได้อย่างง่ายดาย เพียงแค่ต้องการเปย์ผู้หญิงในสังกัด หนึ่งล้านสำหรับเขามันคงเป็นเพียงแค่เศษเงินจริงๆ ต่างจากเธอที่กว่าจะได้เงินขนาดนั้นมาต้องเอาร่างกายเข้าแลกเวทิกาสะบัดศีรษะเพื่อให้เลิกคิดอะไรที่เป็นด้านลบกับตัวเอง ในเมื่อตอนนี้ เรื่องราวมาถึงขนาดนี้แล้วควรให้กำลังใจตัวเองมากๆ เพื่อผ่านพ้นเรื่องแย่ๆ ไปให้ได้ และคนที่เข้าใจเธอมากที่สุดนั้นก็คือตัวเธอเอง แม้วันนี้ต้องขายตัวจริงๆ แต่ค
เวทิกาไม่อยากเชื่อว่าพิสมัยจะพูดขนาดนี้ การที่ตัดสินใจจะทิ้งทุกอย่างที่นี่ไปยิ่งเป็นการตอกย้ำให้รู้ว่าเธอคิดถูกแล้ว“อยากขายลูกให้กูมากใช่ไหม ถ้าอย่างนั้น มึงก็เอาอีนี่มาให้กูแทนสิ” เสี่ยหนุ่มเหยียดยิ้มขึ้นมาพร้อมกับมองไปที่เบญจาด้วยสายตาโลมเลีย หื่นกระหาย“มะ หมายความว่าไงคะเสี่ย นังเบียร์ มันยังเรียนไม่จบเลยนะคะ” พิสมัยตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ แม้จะอยากได้เงินแค่ไหน แต่นางก็ไม่อยากให้ลูกสาวเพียงคนเดียวต้องเอาตัวมาแลก“ไม่ได้นะคะเสี่ย เบียร์ยังไม่อยากมีสามีตอนนี้ อีกอย่างเบียร์…”“หุบปาก! กูแค่พูดไปงั้นแหละ อยากจะรู้ว่าคนอย่างแม่มึงจะเลวได้ขนาดขายลูกแท้ๆ ของตัวเองกินด้วยไหม ไม่ต้องห่วง ผู้หญิงอย่างมึงไม่ใช่แบบที่กูอยากได้เป็นเมีย และกูก็ไม่มีทางเอามึงแน่!” พลางมองเบญจาด้วยสายตาดูถูก แม้หล่อนไม่ได้เป็นผู้หญิงที่ขี้เหร่อะไร แต่หากเทียบกับเวทิกาแล้วก็เรียกว่ายังห่างกันอีกหลายขุม“ขะ ขอโทษค่ะเสี่ย” เบญจากล่าวขอโทษอย่างตะกุกตะกัก แม้จะไม่อยากขายตัวให้เสี่ยหนุ่ม แต่ลึกๆ ก็อดเสียหน้าไม่ได้ท
“นี่จะดื้อให้ได้ถึงที่สุดเลยใช่ไหม เธอก็รู้ว่า ฉันสามารถลากเอาเธอไปกับฉันได้ตอนนี้เลย” พูดเสียงดังขึ้นเมื่อเห็นว่า สุดท้ายแล้ว สาวจอมพยศคนนี้ก็ไม่มีทีท่าจะยอมเขาง่ายๆ“เอาไงดีครับเสี่ย ให้ผมพานังนี่ไปเลยดีไหม” ลูกน้องพูดขึ้น พร้อมมองมาที่เวทิกา“หยุดนะ! พวกแกไม่มีสิทธิ์พาฉันไปไหนทั้งนั้น!” เวทิกาตวาดใส่ทันที เพราะเธอไม่สามารถเดาใจของเสี่ยวาโยได้จริงๆ และหากอีกฝ่ายทำแบบนั้นก็เท่ากับว่า เขากำลังผิดสัญญาและกลืนน้ำลายของตัวเอง“ฉันให้โอกาสเธออีกครั้ง จะไปกับฉันดีๆ หรือจะให้ฉันจัดการผู้ชายของเธอ”วาโยกัดฟันพูดด้วยความโมโห จริงๆ เขาไม่ใช่พวกที่ชอบให้เกียรติผู้หญิง แต่สำหรับเวทิกากลับไม่อยากบังคับฝืนใจ และต้องการให้เจ้าหล่อนยินยอมพร้อมใจ“ไวน์ ไปกับเสี่ยเถอะนะ ทำเพื่อแม่เป็นครั้งสุดท้ายนะลูก” พิสมัยแสร้งทำเป็นอ้อนวอนเป็นครั้งสุดท้าย เพราะหวังว่าลูกเลี้ยงจะยอมไปกับเสี่ยวาโยเพื่อทดแทนบุญคุณ“แม่เลิกเล่นละครน้ำเน่าสักทีเถอะ ไวน์รู้ว่าแม่หวังแค่เงิน” พูดอย่างรู้ทัน และเธอจะไม่ยอมให
“นี่ถ้าแม่อยากเป็นแม่ยายของเสี่ยวาโยนัก ก็ให้เบียร์ไปเป็นเมียเขาแทนสิ ไวน์ไม่ได้อยากเป็นเมียเสี่ยวาโยนะ” คราวนี้เถียงกลับไปอย่างทนไม่ได้“นี่แกจะบ้าหรือไง ฉันยังเรียนไม่จบ จะให้ฉันหมดอนาคตเพราะเรื่องแบบนี้น่ะเหรอ” เบญจาพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ เพราะเธอเองก็ไม่มีทางยอมเป็นผู้หญิงขายตัว หากต้องมีใครยอมเอากายแลกกับเงิน คนคนนั้นจะต้องเป็นเวทิกาเท่านั้น“หึ! อย่าทำเป็นพูดดีหน่อยเลย แกไปเอาเงินจากไหนมาล่ะ ถ้าไม่ได้ขายตัวมา” พิสมัยพูดอย่างรู้ทัน เพราะคนอย่างเวทิกาคงไม่มีปัญญาหาเงินล้านได้ชั่วข้ามคืนขนาดนี้ นอกเสียจากจะมีผู้ชายคอยเลี้ยงดูอีกคน“มันไม่สำคัญหรอกว่าไวน์หาเงินมาได้ยังไง แต่เอาเป็นว่า ตอนนี้ ไวน์ได้ใช้หนี้ให้แม่หมดแล้ว ไม่มีใครมาสั่งไวน์ไปขายตัวให้ใครได้อีก”เวทิกายื่นคำขาด ในเมื่อเงื่อนไขทุกอย่างจบสิ้นแล้ว ตอนนี้ เธอก็ถือว่าเป็นอิสระอย่างแท้จริง“ในเมื่อก็ขายอยู่แล้ว แกก็แค่ขายให้เสี่ยอีกคนจะเป็นไรไป รู้จักสำนึกบุญคุณของแม่ฉันบ้างนะ” เบญจาพูดขึ้นอย่างเข้าข้างผู้เป็นแม่ เพราะหากแม่ได้เงินจ
“คืนนี้ คุณนอนที่นี่ ไม่ต้องห่วง ผมมีหลายห้อง แล้วพรุ่งนี้เช้า คุณค่อยกลับไปเคลียร์ชีวิตของตัวเอง” พูดสรุปเองเสร็จสรรพ เพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว อีกอย่าง เขาไม่อยากให้แม่กวางน้อยกลับไปนอนที่บ้านของเธออีกต่อไป ด้วยกลัวว่าจะถูกพวกของเสี่ยวาโยจับตัวไป“แต่ว่า...ไวน์อยากกลับไปเคลียร์กับแม่ให้รู้เรื่อง”เวทิกาพูดขึ้นพร้อมสายตาวิงวอน แม้เธอจะโอนเงินให้พวกนั้นแล้วจริงๆ แต่ก็รู้ดีว่าควรกลับไปคุยและบอกลาพิสมัยเสียก่อน“ไม่ต้องห่วงว่าจะไม่ได้กลับไปเคลียร์ เพราะยังไงพรุ่งนี้ คุณก็ต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย อย่าลืมว่าในสัญญา คุณต้องย้ายไปอยู่คอนโดฯ ที่ผมซื้อให้” เรื่องคอนโดฯ ไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด อัคคีสามารถจัดการซื้อห้องคอนโดฯ พร้อมอยู่ให้หญิงสาวได้เสียในคืนนี้ เพียงแต่อยากให้เธออยู่ที่นี่กับเขาจนผ่านพ้นคืนนี้ไปก่อนเท่านั้น“คุณอิฐจะให้ไวน์ย้ายไปอยู่คอนโดฯ พรุ่งนี้เลยใช่ไหมคะ” เอ่ยถามเพราะเธอก็ไม่ได้อยากจะอยู่ในบ้านหลังนั้นอีกต่อไป และคงไม่สามารถอยู่กับคนที่ไม่เคยรักและหวังดีกับตนเองได้อีก และทั้งหมดที่ทำไปมันคงเพ







