Masukน้องเดียร์อยู่คุยกับอ้ายเหมือนสนใจ เหมือนแคร์ซะมากมาย โดยที่ผมไม่รู้ว่านั่นมันเป็นหนึ่งในบทละครที่เธอเล่นอยู่รึเปล่า แต่ดูไอ้เด็กอ้วนมันจะอารมณ์ดีขึ้นก็สบายใจ เอาวะ อย่างน้อยไอ้อ้ายมันเป็นคนอ่อนโยน ถ้าอีกฝ่ายมาทำดีด้วย มันคงยิ่งดีใจทั้งๆ ที่เคยรังแกมันซะขนาดนั้นบางทีก็เหนื่อยใจกับความไม่รู้จักพยาบาทคนให้มากเท่าผมของมัน แต่ผมเป็นคนพาน้องเดียร์มาเองนี่หว่า ก็เหมือนอนุญาตกลายๆ แล้วมั้ยแล้วดูสายตาไอ้อ้วนที่มองผมดิ เหมือนจะลุกมาตบมาตีได้ตลอดเวลาเลยไอ้ชิบหายไม่รู้เหมือนกันว่าโดนเรื่องอะไร นี่ผมนั่งห่างน้องเดียร์สุดละเนี่ย“พี่ผู้จัดการเราฝากช่อดอกไม้มาขอโทษอ้ายด้วย เห็นวันนั้นเขาทำร้ายร่างกายอ้าย เห็นอ้ายไม่ไปลงบันทึกประจำวันพี่เขาก็รู้สึกผิดแล้ว ทั้งที่มันเรื่องเข้าใจผิดเนอะ” น้องเดียร์พูดกับเอิ้นอ้ายอย่างดีตอนที่ส่งช่อดอกกุหลาบสีขาวให้ ไอ้อ้ายดมกลิ่นหอมของดอกกุหลาบแล้วก็อมยิ้ม“ขอบคุณนะเดียร์” เธอตอบแม้จะรู้สึกเกร็งๆ ในบางจังหวะ น้องเดียร์ฉีกยิ้มแล้วตรงเข้าไปกอดเอิ้นอ้าย หอมแก้มเมียผมอย่างรักใคร่“แล้วเห็นพี่หน้าโฉดบอกว่าอ้ายท้อง นี่ยังไงกันเหรอ” ใบหน้ากลมป่องขาวซีดทันที รีบหันขวับมาท
ความทรงจำสมัยที่พ่อยังอยู่มันเลือนรางมากพ่อที่ผมเคยเห็นนั้นเป็นผู้ชายตัวใหญ่แต่ไม่อ้วน ไม่ล่ำ เป็นคนผอมๆ ที่หน้าตาดูดุ สักยันต์เต็มตัว ผมจำได้ว่าพ่อเอาผมกับน้องไปฝากปู่ตั้งแต่ยังเล็ก แล้วหลังจากนั้นพ่อก็หายไปจากชีวิตของผมอย่างถาวรผมไม่คิดที่จะตามหาพ่อแม่ที่แท้จริงของผมหรอก ในเมื่อชีวิตผมตอนนี้ก็พึ่งพาตัวเองได้ดี ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาสิ่งที่เรียกว่าครอบครัวผมมีหลวงลุงเป็นครอบครัว และในเวลานี้... ผมกำลังจะมีครอบครัวเป็นของตัวเองเหมือนกันแม้เป็นครอบครัวที่ผมสร้างมาแบบผิดๆ ในตอนต้นก็ตามแต่ผมก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าเขาจะใช่พ่อของผมจริงๆ มั้ย ทั้งที่สัญชาตญาณมันบอกผมเลยตอบตกลงลุงคนนั้นบอกให้ผมมาในตำหนักทรงในตอนที่เอิ้นอ้ายหายดีออกมาจากโรงพยาบาล ผมเลยโอเค เราแลกเบอร์กันไว้เพราะอีกฝ่ายมีแค่มือถือโนเกียกากๆ อันนึงไว้ใช้โทรออก ดูก็รู้เลยว่าเป็นผู้ใหญ่เจน 90’ s ที่แท้จริงผมขับรถออกไปตลาดเพื่อซื้อกับข้าวมาให้ไอ้อ้าย แต่ในขณะที่จะขับรถกลับก็เจอน้องเดียร์ที่ตลาดซะงั้นเธอแต่งตัวมิดชิด แต่เส้นผมสีชมพูอ่อนที่สะดุดตาทำให้ผมรู้ว่าเป็นใคร ผมอยากจะไม่ทักนะ แต่ในเมื่อเอิ้นอ้ายดีกับอีกฝ่ายแล้วก็ช่วยไม
[พาร์ท : เพชฌฆาต]ไอ้หญิงทักมาได้ตรงจังหวะตลอดผมเดินลงมาต่อบุหรี่ด้านล่าง หน้าซีดใจซีดเมื่อกดมือถือพิมพ์ตอบข้อความที่ไอ้เพื่อนสาวตัวดีทักมาเรื่องอาบอบนวด ก่อนหน้านี้ไอ้เจนมาชวนเพราะรู้ว่าผมอกเดาะอย่างแรงแต่ผมไม่ได้ตอบแชทมัน ไอ้แมนโทรมาผมก็ไม่รับสาย ก่อนหน้านั้นนอนเป็นผีตายซากอยู่ในห้องนอนตัวเองเพราะอกหักจากเอิ้นอ้ายแต่ในเมื่อวันนี้สถานการณ์มันเปลี่ยน ผมก็พร้อมที่จะปรับตัวไอ้หญิง ผู้หญิงกินผัว : ไปอาบอบนวดปะ ไอ้เจนชวนไอ้หญิง ผู้หญิงกินผัว : วันก่อนบอกอกหัก ไปหาเด็กอ่างช่วยเสริมกระดอเล็กๆ ของมึงไป5 วินาทีที่แล้วเพชฌฆาตเด็กเหี้ย : ไปทำเหี้ยอะไรผมตอบกลับไปด้วยอารมณ์ล้วนๆ อีกฝ่ายกดอ่านข้อความในแชทไลน์ทันที ก่อนที่จะรีบพิมพ์ตอบกลับมา ไอ้นี่มันเล่นมือถือบ่อยจนนิ้วรัวแชทได้ยิ่งกว่าปืนกลแล้วมั้ง โดยเฉพาะเวลาจะนินทาเพื่อนที่ทำงานเดียวกันไอ้หญิง ผู้หญิงกินผัว : เอ้า ก็อกหักปะเพชฌฆาตเด็กเหี้ย : กูโอเคว่ะ กูแฮปปี้มากตอนนี้ไอ้หญิง ผู้หญิงกินผัว : สรุป?เพชฌฆาตเด็กเหี้ย : กูทำเมียท้องพิมพ์กลับไปด้วยรอยยิ้มกว้างประดับใบหน้าอย่างออกอาการ ไอ้หญิงทิ้งเวลาไปชั่วอึดใจ ก่อนที่มันจะโทรมาหาผมทันที
“ป้อบอกให้อ้ายลาออกจากวิทยาลัย” หนูเปลี่ยนเรื่องคุย เนื่องจากพอโดนเขาบอกว่าฮักว่าชอบบ่อยๆ มันก็ไม่ดีต่อใจเอาซะเลย ก็ใจเจ้ากรรมน่ะเอาแต่ใจเต้นให้กับเขาอยู่ได้ “ป้อจะให้ย้ายกลับไปเชียงใหม่ด้วย”“งั้นพี่ก็จะลาออกเหมือนกัน” พี่เพชรมีสีหน้าจริงจัง หนูหน้าตื่นเลย“ไม่ได้นะ อ้ายเพชรเรียนใกล้จบแล้วนี่”“พี่จะหยุดงานสายเทาทุกอย่างแล้วมาทำงานจริงจัง จะไม่ให้หนูกับตาลุงนั่นลำบากเพราะพี่เด็ดขาด”“... อ้ายเพชร”“รักตัวเองกับลูกให้มากๆ อ้าย ส่วนเรื่องอื่น... พี่จะจัดการเอง”อ้ายเพชรมาเยี่ยมเยียนอ้ายที่โรงพยาบาลบ่อยๆบางวันก็แอบซื้อขนมมาให้ ทั้งๆ ที่หมอบอกว่าอ้ายต้องทานแต่อาหารอ่อนๆ แต่เพราะเขาคิดไปเอง ดื้อแพ่ง กลัวว่าอ้ายจะเบื่อรสชาติข้าวต้ม ก็เลยซื้อขนม ผลไม้มาเต็มไม้เต็มมือทุกครั้งได้แต่ทำเหมือนไม่สนใจ ทั้งที่ความจริงหัวใจอ้ายพองโตทุกทีที่อ้ายเพชรเทคแคร์ขนาดหนักไม่เคยเลย ไม่เคยนึกจะชอบเลยคนอะไร ไม่เห็นจะน่าคบหา หน้าก็ดุ เสียงก็เข้มแหบ แถมยังสักยันต์ทั้งตัว สกินเฮดอีก ไม่ได้น่าเสน่หาอะไรขนาดนั้นเลยตอนเด็กๆ ก็เป็นเด็กเกรียนคอยแกล้งเรา แถมยังบอกว่าจะไม่รับอ้ายเป็นเจ้าสาวอีกต่างหากตอนแรกๆ ที่เอา
“... อ้ายไม่รู้”“...”“อ้ายบอกได้เหรอ อ้ายเรียกร้องได้เหรอ”“...”“อ้ายทำได้แค่เข้าใจเท่านั้น... ที่เขาอยากจะมาเกิด”“อ้าย” อ้ายเพชรโพล่งขึ้นมาคำหนึ่ง เขาเหมือนช็อกจนพูดอะไรไม่ออกไปแล้ว คนตัวสูงกว่าทำได้แต่กำหมัดแน่น ดวงตาคมนั้นแดงก่ำ เหมือนมีคำพูดมากมายที่อยากจะพูด “อ้าย... พี่”“...”“ขอโทษ”มือหนาเลื่อนขึ้นมากุมฝ่ามือเล็กของอ้าย มือที่หยาบกร้านนั้นสั่น และอ้ายเองก็สั่นเหมือนกัน นี่มันเป็นครั้งแรกจริงๆ ที่อ้ายตั้งท้องและกำลังจะเป็นแม่คน อ้ายเพชรเองก็คงรู้สึกเหมือนกัน“อ้ายเพชรขอโทษทำไม” แต่สุดท้ายก็ได้แต่ถามคำถามโง่ๆ ออกไป“ขอโทษที่ทำลายอนาคตหนู” หนูเม้มริมฝีปากแน่น ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกโกรธคนตรงหน้าดีมั้ย ทุกอย่างที่เกิดขึ้นจากที่เขาไม่ป้องกัน ส่วนหนูเองก็เผลอไผล จนในวันนี้เกิดเป็นเด็กตัวน้อยๆ ในท้องของหนูทุกอย่างมันเป็นเพราะเขา... เป็นเพราะเขาคนเดียวใช่มั้ย“... ช่างเต๊อะ” แต่ที่พูดออกไปกลับเหมือนว่ามันไม่เป็นไร“จะไม่ทำแท้งใช่ปะ” เขาโพล่งขึ้นมาอีกคำถามหนึ่ง อ้ายจึงส่ายหน้าเบาๆ“อื้อ ไม่”“อ้าย หนูจะทำยังไงต่อ” เกิดคำถามขึ้นมาในใจของอ้ายเพชร มันไม่แปลกอะไรหรอก อ้ายเพชรยังวั
“แค่จะมาบอกว่า... อ้ายจะย้ายออกไปจากที่นี่แล้วนะ”“...”“อ้ายขอให้พ่อหาห้องพักให้ได้แล้ว”ผมแหงนหน้าขึ้นมองเพดาน อย่างจะโก่งคอหัวเราะให้โลกแตก ให้พอใจกับสภาพที่น่าสมเพชนี่ ที่แม้แต่ผู้หญิงเขายังไม่อยากอยู่ด้วยแล้ว แถมโทรไปขอให้ตาลุงนั่นหาห้องพักให้เร็วๆ อีก“อืม”“...”“ดูแลตัวเองดีๆ แล้วกัน”ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นด้วยน้ำเสียงที่เหมือนผมมันแข็งแกร่งซะมากมายแต่ที่จริง... น้ำตาแม่งไหลไม่หยุดเลยว่ะแม่งเอ้ยตกเที่ยงคืนกว่า เวลาพาร์มไทม์ที่ผมจะต้องลงไปหาแอลกอฮอล์มาดับอารมณ์ข่มใจที่เจ็บปวด ผมลุกขึ้นมาจากฟูกนอนที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำเมา ไอ้มงคลปรากฎกายอยู่ข้างเตียง ร่างขาวซีดมีสีหน้าเศร้าหมอง“ไม่รั้งพี่สาวไว้เหรอจ๊ะ พี่เพชรจะปล่อยพี่สาวไปเหรอ” มันถามผม ผมรู้ว่ามันชอบไอ้อ้ายมาก ถึงขนาดยอมมาหลอกโคโยตี้ในวันนั้นเพื่อให้ผมได้ลงเอยกับอีกฝ่าย แต่จะให้ทำยังไงได้ ในเมื่อไอ้เด็กนั่นมันไม่มีความรู้สึกอะไรกับผม“ใช่ กูจะออกไปซื้อเหล้า หายไปซะ” ผมเองก็ตอบกลับไป พร้อมกับหยัดกายลุกขึ้น เดินเซไปที่หน้าประตู แต่กลับถูกรั้งชายเสื้อไว้“พี่เพชร... หนูกลัว”“กูยังอยู่กับมึงเหมือนเดิมไอ้พิณ ไม่ต้องเป็นห่วง” เพราะเ
ตึกตัก ตึกตักหนูใจเต้นน้อยๆ จนรู้สึกได้นิดหน่อย หลังจากที่โดนรวบศีรษะเข้ามาซบที่หน้าอกหนาๆ ของเปิ้น เป๋นครั้งแรกที่เปิ้นกอดหนู (ที่บ่าใจ้เพราะเมาเหมือนตอนนั้น) และพอได้แนบชิดกับแผงอกที่แข็งแกร่งของเปิ้น หนูก็รู้สึกดีรู้สึกปลอดภัยเมื่อได้อยู่กับเปิ้นมากๆ“... ขอบคุณนะเจ้า” หนูไม่ได้เก็บอาการที่ว่า
[พาร์ท : เพชฌฆาต]แสงแดดมันจ้าเข้าตาตอนที่กำลังจะตื่น จนผมต้องปรือตาขึ้นมาพร้อมๆ กับความปวดจี๊ดที่สมองจากอาการเมาค้าง ค่อยๆ ผุดลุกขึ้นมา แล้วก็พบว่าตัวเองนอนปวดเอวอยู่ที่พื้น เงยหน้ามองบนโซฟาหนังก็เห็นว่ามีผ้าห่มผืนนึงกองอยู่คงจะมีคนเดียวแหละว่ะที่เอามาให้ ถ้าเป็นกุมารที่เลี้ยงไว้ ก็ทำได้แค่เปิดปิ
หนูนอนตีขาเล่นเกมคุ้กกี้รันอยู่บนเตียงที่ปูเองเป็นครั้งแรกปกติจะให้แม่บ้านปูให้ตลอดเน้อ อีกอย่างตอนที่ปูก็เอาแต่เล่นเกมไปด้วย เพราะถ้าผละมือออกมาเมื่อไหร่เกมจะโอเวอร์ทันที ก็เลยปูได้แบบครึ่งๆ กลางๆ สักพักก็ขี้เกียจแล้ว เลยล้มตัวลงนอนเล่นเกมต่อไม่ยอมหยุดจนตกดึกหนูบ่าได้สนใจว่าเปิ้นหายออกไปไหน เพรา
“เชี่ย มึงใจเย็นก่อนดิ!”ไอ้แมนที่รับหมัดทุกหมัดเข้ากับเป้าชกที่มันตั้งศอกไว้ถึงกับเซแล้วผงะถอยหลังไป เพราะเมื่อทันทีที่ผมมาถึงร้านอาเจ๊กแล้วขึ้นเวทีมวยกับมันอย่างที่ฝึกกันเป็นประจำ ผมก็ทั้งฮุกหมัดซ้ายหมัดขวาใส่เป้าชกจนทอมที่ขึ้นชื่อว่าพละกำลังเกินหญิง เป็นกอริลล่าในร่างผู้หญิงเพราะกล้ามบึกบึนของมั







