ตอนที่6โหดร้ายเกินไปแล้วนะ

กลางค่ำคืนที่มืดมิด ซูหว่านนั่งอยู่บนฟูกในมุมห้อง ยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการกระทำของฮูหยินซูในตอนกลางวัน ร่างกายยังเหนื่อยล้า แต่ในหัวตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความคิดที่หมุนวน

"จะหาทางออกอย่างไรดี" ซูหว่านพึมพำในใจ น้ำเสียงเบาเหมือนกับการพูดกับตัวเอง ก่อนที่สายตาจะจ้องไปที่เด็กๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆ ทั้งสองเด็กเงียบสงบ สังเกตได้จากท่าทางพวกเขายังคงหิวและอ่อนแรง

“ท่านแม่…ข้าหิว” อาอวี่พูดขึ้นเบาๆ แบบกล้าๆ กลัวๆ

"ท่านแม่ ท่านแม่ไม่หิวหรือ" อาอวี่ถามขึ้นอย่างเกรงๆ ดวงตากลมๆ ของอาอวี่เต็มไปด้วยความห่วงใย 

"เราสองคนหิวมาก ตั้งแต่เช้ายันค่ำ กินแค่หมั่นโถว... ท่านแม่ไม่อยากทานอะไรบ้างเหรอ"

ซูหว่านถอนหายใจยาว ดวงตาเศร้าสร้อยแล้วถอนหายใจยาว เมื่อมองไปที่เด็กทั้งสองที่ดูซูบซีดจากความหิวและการขาดสารอาหารและยังโดนตีจนแทบจะลุกไม่ขึ้นอีกแผลเองก็ไม่ได้รับการดูแลเลยแค่ล้างน้ำเอง

"พวกเจ้าคง หิวมากสินะ..." ซูหว่านพูดออกมาเสียงเบา

ในหัวมีความคิดหนึ่งแวบขึ้นมา ต้องทำอาหารให้ลูกๆ ทาน...แม้จะรู้ว่าตัวเองยังเหนื่อยล้าและเจ็บปวด แต่การเห็นเด็กๆ หิวจนทนไม่ไหวมันทำให้ตัดสินใจได้ทันที

"เราไปที่ห้องครัวดีไหม ไปดูว่ามีอะไรที่พอจะกินได้หรือทำอาหารได้บ้าง" ซูหว่านพูดขึ้น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมแพ้

ทันใดนั้นเสียงแว่วๆ ดังขึ้นในหัวของซูหว่าน ความรู้สึกที่เหมือนจะคุ้นเคยกลับทำให้เธอสะดุ้ง

"เช็กอินห้องครัวในครั้งแรกเท่ากับเปิดการใช้งานเริ่มต้น…เปิดระบบรับโบนัสแรกเข้าทันที 20 ฟองไข่ทองคำ"

ซูหว่านขมวดคิ้วในทันที อะไรนะ เสียงที่เกิดขึ้นในหัวทำให้รู้สึกงงงวย ส่ายหัวเบาๆ ลองนึกถึงเสียงนั้นอีกครั้งแต่มันก็หายไปเหมือนฝัน 

"ถูกตีจนหูแว่วหรือเปล่า..." ซูหว่านพูดออกมาคนเดียวก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

เด็กๆ ที่ยังคงรอการตัดสินใจของแม่ ด้วยความตั้งใจที่จะไม่ยอมให้พวกเขาหิวมากไปกว่านี้ซูหว่านจูงมือเด็กๆ และเดินไปที่ห้องครัวแต่เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องครัว กลับพบว่าห้องครัวถูกล็อกอย่างแน่นหนา หันไปมองที่ประตูที่มีลูกกรงเหล็กปิดอย่างมั่นคงไม่สามารถเข้าไปได้

สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้และยิ้มเหยียดที่ริมฝีปากเหมือนกับรออยู่แล้ว 

"ฮูหยินใหญ่นำกุญแจมาปิดล็อกห้องครัวด้วยตัวเองเพราะรู้ว่าเจ้ากับเด็กๆ จะมาขโมยของ ไปให้พ้น...อย่ามาแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา พอข้าตายใจก็เข้าไปขโมยของปกติให้ลูกมา วันนี้ทำไมแม่มาด้วยล่ะ"

สาวใช้พูดเสียงเยาะๆ และมองไปที่ซูหว่านด้วยสายตาที่หยิ่งผยอง ซูหว่านยืนมองการกระทำของสาวใช้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย แต่ภายในใจกลับรู้สึกถึงความคับข้องใจที่ท่วมท้น ทำไมต้องทำแบบนี้ แต่เธอก็ยังคงยืนมั่น ไม่ยอมให้คำพูดเหล่านั้นมาทำให้เธอหวั่นไหว

“ข้ากลับลูกไม่ได้มาขโมย แค่มาหาอะไรให้ลูกๆ ข้าที่เป็นหลานของบ้านนี้ได้กิน”

"เชอะคนอย่างเจ้าห่วงลูกด้วยหรือ ตั้งใจจะกินเองน่ะสิ ถ้าไม่ยอมไป...ข้าจะจับตัวเจ้าไปให้ฮูหยินลงโทษอีก" สาวใช้พูดขึ้นพร้อมกับเสียงเยาะหยันที่ลอยอยู่ในอากาศ

ซูหว่านลอบกัดฟันแน่น ความรู้สึกโกรธแค้นท่วมท้นอยู่ในอก ถึงแม้จะรู้ดีว่าไม่สามารถทำอะไรได้ในตอนนี้ แต่ความรู้สึกของการถูกข่มขู่และดูถูกมันก็ทำให้ซูหว่านรู้สึกไม่สามารถยอมให้ตัวเองถอยหลังได้

"จะทำยังไงดี..." ซูหว่านคิดในใจ ขณะที่สายตาหันไปมองเด็กๆ ที่ยืนข้างๆ ด้วยความหวาดกลัว เธอเองก็ไม่รู้ว่าในตอนนี้จะทำอะไรได้มากไปกว่านี้

การเผชิญหน้ากับสาวใช้และการที่ไม่สามารถเข้าไปในห้องครัวได้มันยิ่งทำให้ซูหว่านรู้สึกถึงความยากลำบากแค่จะหาของกินยังต้องรบรา แล้วหากเป็นแบบนี้ในทุกๆ วันไม่อดตายหรือ

“เชอะนางตัวร้ายคิดจะมาขโมยของหรือข้าว่าแล้ว ดีนะข้าสังหรณ์ใจ”

ซูหว่านยืนนิ่งอยู่หน้าประตูครัวสายตาของสาวใช้ที่จ้องมองด้วยความเย็นชาและคำพูดเหยียดหยามที่เพิ่งกล่าวออกมาก็เกินจะทนแล้วแต่นี่ยังต้องมาเจอกับนางยักษ์ซูนั่นอีก

“พวกเจ้าหายหัวไปไหนกันหมด มาจับตัวนาง ข้าจะตีนางให้ตาย” เสียงของฮูหยินซูดังขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว 

“ท่าน…ทำไมถึงทำขนาดนี้ ไม่กลัวว่าจะบาปกรรมหรือไร หรือไม่อย่างนั้นไม่กลัวว่าจะถูกทางการจับตัวหรือ”

"ฮ่าาาาา เจ้าก็แค่หญิงแพศยาที่ฆ่าสามีตัวเอง เจ้าเองยังไม่ถูกทางการจับตัวเลย แล้วข้าที่ตีคนที่วางยาฆ่าลูกข้านี่จะถูกทางการจับตัวหรือไร แล้วอีกอย่างพวกเจ้าแค่คนอาศัยในบ้านนี้ ตอนนี้อาหารขาดแคลนเพราะภัยแล้ง ทุกบ้านต้องอดออมแต่เจ้ากล้ามาขโมยของ ข้าจับเจ้าได้ก็เลยตีแต่พลั้งมือทำเจ้าตายก็เท่านั้น"

ฮูหยินซูมองซูหว่านด้วยสายตาที่เกลียดชัง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้

“ข้าตีเท่าไหร่เจ้าก็ไม่ตายนี่ คราวนี้ต้องเอาให้หนัก”

"ชั่วร้ายที่สุด" ซูหว่านกัดฟันพูด

"เจ้ามันตัวร้ายกาจ วางยาฆ่าลูกชายข้า" ฮูหยินซูพูดขึ้นเสียงแข็ง ก่อนที่จะก้าวไปข้างหน้าใกล้ๆ ซูหว่าน 

"ยังมาลอยหน้าขอความเป็นธรรมอีกเหรอ…ทำอาหารอย่างนั้นหรือ จะทำอาหารวางยาลูกสองคนของเจ้าอีกสินะ ครั้งก่อนยังไม่สำเร็จ ครั้งนี้พวกเด็กๆ ไม่มีทางรอดแน่ ข้าอยากตีเจ้าให้ตายจริงๆ" ฮูหยินซูพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและโมโห 

ซูหว่านถอยห่างออกไป

"นางปีศาจ ข้าเห็นหน้าเจ้าทุกวันทำให้ข้าโมโห พวกเจ้าจับนางไว้ข้าจะตีนางให้ตาย โทษฐานที่ฆ่าลูกชายของข้า" 

สาวใช้วิ่งเข้ามาล้อมซูหว่านและเด็กๆ ไว้ แต่ในความรู้สึกเหล่านั้นกลับมีความรู้สึกหนึ่งที่ชัดเจนขึ้นมาในหัว จริงสินะ...ทำไมไม่หนี ต้องหนีแล้วสินะ ไม่รู้จะไปไหนแต่ต้องไปก่อนแล้ว แม้ว่าร่างกายของซูหว่านจะอ่อนแอและเจ็บปวดจากเหตุการณ์ที่ผ่านมา ซูหว่านเงยหน้าขึ้นมองไปที่ฮูหยินซู 

“จับนางซี้พวกเจ้า” ฮูหยินซูตวาด

ในตอนนั้นซูหว่านรู้แล้วว่าไม่มีทางเลือกอีกแล้ว เธอต้องหนีจากที่นี่ ต้องหาทางพาลูกๆ ออกไปจากการถูกข่มขู่และเหยียดหยามนี้

"พวกเรา...ต้องไปแล้ว...เราจะหนีไปจากที่นี่" ซูหว่านพูดเบาๆ