บทที่ 2 ปลูกผัก 1

            ชีวิตแสนสงบของเฟยห่วงเริ่มต้น...หลังจากใช้เวลาทบทวนเรื่องราวในนิยายของตนเอง.... ตอนนี้เฟยห่วงไม่ได้อยู่เพียงลำพัง หลังจากวันที่เฟยห่วงฟื้นขึ้นมาก็เปลี่ยนแปลงราวกับเป็นคนละคน  ซีห่าวนั้นติดนางแจ....ศีรษะทุยนอนหนุนตักด้วยความคิดถึง 

            เฟยห่วงยกมือขึ้นลูกศีรษะของเจ้าตัวน้อยไปมาด้วยความเอ็นดู

            คิดถึงตอนเป็นนักเขียนได้แต่อาลัยอาวรณ์ความฝันของตนเอง ไม่สามารถกลายเป็นนักเขียนดังอย่างเช่นที่ฝัน แต่กลับต้องมาตาย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครจะทำศพของฉางเห่ย ต้องมาเกิดใหม่ในร่างของนางร้ายอีกต่างหาก

            คิดแล้วก็ปลงตก ในเมื่อเฟยห่วงเคยทำผิดต่อเด็กน้อยผู้นี้ นางต้องชดเชยเด็กน้อยคนนี้ด้วยความรักจากมารดาก็แล้วกัน

            ฉะนั้นการมีชีวิตอยู่บนโลกแห่งนี้ โลกที่ครั้งหนึ่งฉางเห่ยเคยกดแป้นพิมพ์อักษรเล่าเรื่องราวจากจินตนาการสู่โลกที่เป็นจริงและจับต้องได้ เฟยห่วงต้องเป็นแม่ที่ดี และต้องอยู่รอด

            นิยายเรื่องนี้จะจบดีหรือร้ายก็ขึ้นอยู่กับเฟยห่วงแล้ว

            “เจ้าอ้วน ๆ วัน ๆ หนึ่งเจ้าไม่ทำอย่างอื่นเลยอย่างนั้นหรือ”  เฟยห่วงเขย่าตัวเจ้าก้อนแป้นที่นอนน้ำลายยืดแป้นตักเด็กน้อยงัวเงียลืมตาตื่นขึ้นมา

            “ท่านแม่ข้ากำลังฝันเลยนะ”  เจ้าหมูน้อยทำสีหน้าไม่พอใจเมื่อเฟยห่วงปลุกจากนอนกลางวัน.... แล้วทำหน้าแบบนั้นใครสอนกัน

            แบะปากแบบนั้น มีความคล้ายเจ้าของร่างอยู่เหมือนกัน จนเฟยห่วงเองอดไม่ได้ที่จะหยิบคันฉ่องใกล้มือมาส่องใบหน้าอันสวยสง่าปานนางฟ้าของเจ้าของร่างอย่างเฟยห่วง เจ้าหนูน้อยซีห่าวที่เห็นมารดาทำแบบนั้นก็ทำตัวขยับตัวเอาใบหน้ากลมป้อมของตนเองมาแนบกับแก้มของมารดา สายตาสองคู่สะท้อนเงาของกระจก ทั้งดวงตาสองคู่กลมโตมองตรงหน้า  เฟยห่วงและซีห่าวเหมือนกันเหลือเกิน 

            มิน่าเล่าเจ้าหนูน้อยซีห่าวถึงโหยหาความรักของแม่เหลือเกิน แต่ในนิยายกลับถูกเขียนให้แม่นั้นฆ่าลูกของตนเอง  

            “น่าเอ็นดู”  เฟยห่วงบอกก่อนจิ้มแก้มป่อง ๆ ของซีห่าว

            “ท่านแม่ก็สวยที่สุดในปฐพีขอรับ..”  เด็กน้อยปากหวานหัวเราะ ชมมารดา

            เฟยห่วงไม่อาจปฏิเสธว่าตนเองนั้นบ้ายอ แม้คนที่ยอจะเป็นเด็กน้อยวัยเพียงสามขวบเอง แต่ทำไมล่ะคนมันสวยช่วยไม่ได้ 

            “ปากหวาน”  เฟยเห่ยจีบปากจีบคอบอกบุตรชาย สีหน้าของซีห่าวตอนนี้ไม่เข้าใจคำพูดของมารดาที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว ซีห่าวนั้นชอบมารดายามนี้มาก ๆ เลยทีเดียว 

            “คืออะไรหรือขอรับ..”   เด็กอย่างไรแล้วก็คือเด็ก 

            เฟยเห่ยไม่รู้จะสรรหาคำมาอธิบายเด็กน้อยอย่างไร  

            “เอาเป็นว่าข้ากำลังชมที่ซีห่าวพูดดีต่างหากเล่า ถ้าเช่นนั้นวันนี้เรามาหาอะไรทำกันเถอะ”   เกิดมาอยู่ในตระกูลของผู้มั่งมีแม้ไม่ได้ลำบากกาย แต่ภายในใจกลับทุกข์ระทมไม่น้อย 

            เฟยห่วงนั้นชอบหลี่อี้หมิงขนาดไหนย่อมรู้อยู่แก่ใจ ชอบมากถึงชอบพรากลูกชายเพียงคนเดียวของตนเพื่อใส่ความเฟยหลง   เฟยห่วงช่างเป็นแม่ที่ใจไม้ไส้ระกำเสียจริง  เฟยห่วงคนใหม่ย่อมต้องไม่ทำเช่นนั้น การเกิดใหม่ครั้งนี้ย่อมดีกว่าเดิมเมื่อมีโอกาสให้แก้ไข เฟยห่วงก็อยากเป็นแม่ที่ดีและเพื่อนของเจ้าตัวน้อยให้ดีที่สุด 

            “ทำอันใดหรือขอรับท่านแม่..” 

            “เจ้าไปที่เรือนครัว ขอเมล็ดพันธุ์จากป้ากวง แล้วนำมันมาให้ข้า จำเอาไว้นะเสี่ยวห่าว เรื่องนี้เป็นความลับระหว่างเราสองคน จะบอกให้บิดาของเจ้ารู้ไม่ได้”

            คำว่าความลับ เป็นผลสำหรับเด็กน้อยวัยเรียนรู้ นัยน์ตาลุกวาวคล้ายกับมีดวงไฟเปล่งประกาย  ซีห่าวพยักหน้าตามคำมารดาอย่างรวดเร็ว

            “ขอรับ...”   

            หลังจากนั้นเจ้าก้อนแป้งก็วิ่งดุ๊กดิ๊กออกไปจากห้อง  เฟยห่วงถอนหายใจออกมาเมื่ออยู่คนเดียวด้วยความโล่งใจ การเลี้ยงดูเด็กน้อยช่างไม่ใช่เรื่องที่ง่ายนัก แต่ความสดใสน่ารักก็ทำให้เฟยห่วงยิ้มออกมา 

            ขณะที่หญิงสาวกำลังสบายอารมณ์อยู่เพียงลำพังอยู่นั้น ไม่ทันสังเกตว่ามีแววตาคมกริบจับสังเกตนางดุจดังเสือคอยตะครุบเหยื่อ  ก่อนเบือนหน้าไปมองอีกทางเห็นคุณชายของสกุลซีกำลังเดินไป วิ่งไป อย่างอารมณ์ดีตั้งแต่นางตื่นขึ้นมาวันนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไป นางทำดีกับบุตรชาย นางมีแผนอันใดกัน ตลอดเวลาที่เขาใช้ชีวิตร่วมกับสตรีผู้นี้  ไม่สิ! เขาไม่เคยใช้เวลาร่วมกับนาง เขาแค่ทำตามคำขอของบิดาเพียงเท่านั้น ทำทุกอย่างเพื่อตระกูลของเขา