บทที่ 2 ปลูกผัก 2

          หลังจากนี้เขาก็คงมีโอกาสตามใจตัวเขาบ้าง เขานั้นก็พึ่งปรารถนาในตัวของสตรีผู้หนึ่ง ปรารถนาอยากแต่งนางมาเป็นฮูหยินรอง แต่อีกใจก็หวาดกลัวฮูหยินคนแรกที่เขาแต่งมาก่อนอยู่แล้ว แม้กระทั่งกำเนิดบุตรชายของตระกูล สตรีผู้นั้นยังรังแกได้นับประสาอะไรกับสตรีบอบบางด้วยเล่า 

            ไม่ถึงครึ่งก้านธูป เสียงเจื้อยแจ้วแสนสดใส ดังไม่ขาดระยะ บางครั้งก็ได้ยินเป็นเพลง.....  เฟยห่วงได้ยินก็หัวเราะออกมาอย่างไม่รู้ตัวกลับอาการไร้เดียงสาของเด็กน้อย 

            “ท่านแม่ขอรับ ข้าได้เมล็ดพันธุ์มาแล้วขอรับ...”  เจ้าหนูน้อยในอาภรณ์สีเขียวหม่นวิ่งมาหาท่านแม่ที่เตรียมอุปกรณ์รออยู่ 

            ในมือของเจ้าก้อนแป้งนั้นมีเมล็ดพันธุ์แตงโม เจ้าหนูน้อยผู้นี้ฉลาดเอาเรื่อง....อย่างไรเฟยห่วงจะไม่รู้ว่าเจ้าก้อนแป้งคงชอบกินแตงโมสิท่า ถึงให้บ่าวรับใช้หยิบเมล็ดพันธุ์นี้มาหนึ่งถุง 

            “ก่อนไปเจ้าต้องแต่งตัวให้สมกับเป็นชาวไร่เสียก่อน”   เฟยห่วงหาผ้าคลุมมาคลุมศีรษะให้ซีห่าว มองไปภายนอกแม้บรรยากาศไม่ได้มีแดดร้อนจัด   แต่ก็กลัวว่าเจ้าอ้อนของนางจะเป็นไข้ไม่สบายมาเสียก่อน 

            สองแม่ลูกเดินออกมาจากเรือนนอนฝั่งซ้าย จูงมือกันออกไปที่ท้ายจวนมีพื้นที่มากพอสำหรับปลูกผัก บ่าวรับใช้ต่างพากันสงสัย เดินตามด้วยความกังวลว่าฮูหยินจะพาคุณชายน้อยไปเล่นพิเรนทร์จนเกิดเรื่อง เดือดร้อนพ่อบ้านหมิงซู่ทำตัวคล้ายโจรย่องเบา เดินตามพวกสองแม่ลูก คล้อยหลังยังมีคุณชายซีอั่นเดินตาม 

            “เจ้ามองอะไรรึ” สุรเสียงอันนุ่มลึกคุ้นหูทำให้พ่อบ้านหมิงซู่ ตื่นตระหนกสะดุ้งตัวโหยง

            “เออ มองฮูหยินกับคุณชายน้อยขอรับ”  พ่อบ้านหมิงซู่รีบเอ่ยตอบ 

            “จับตาดูนางเอาไว้ให้ดี อย่าให้คาดสายตา ถ้าลูกข้าเป็นอะไรไปเพราะนาง ข้าเอาพวกเจ้าตายแน่” แน่นอนว่าซีอั่นไม่ขู่ เขาเอาจริงต่างหาก

            “ขอรับ”  พ่อบ้านหมิงซู่รีบรับคำ แล้วย่องตามสองแม่ลูก  รวมถึงซีอั่นเองก็ไม่ไว้วางใจนางเช่นกัน  ดังนั้นสองแม่ลูกจึงโดนสะกดรอยตามโดยพ่อบ้านและซีอั่นที่ตั้งข้อสงสัยในตัวของภรรยาผู้นี้เช่นกัน 

            “ซู่วววว.....” มารดาของเจ้าก้อนแป้งช่างทำตัวประหลาดยิ่งนัก ปลายนิ้วเรียวสวยของมารดาแนบริมฝีปาก พร้อมทำเสียง ซีห่าวเห็นแบบนั้นก็ทำตามบ้าง 

            “พ่อของเจ้ากับพ่อบ้านกำลังตามพวกเรามา..”

            “อย่างนั้นหรือขอรับ”   ซีห่าวตาโตด้วยอาการสนอกสนใจ เห็นทุกเรื่องราวเป็นเรื่องที่น่าสนุกไปเสียหมดทุกอย่าง 

            เฟยห่วงพยักหน้ามือวางบนศีรษะของเจ้าก้อนแป้ง เจ้าหนูด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็แอบหันไปดุเห็นพ่อบ้านกำลังเดินตาม พอรู้ว่าคุณชายน้อยสกุลซีกันไปเจอพอดี พ่อบ้านหมิงซู่ก็วิ่งหลังต้นไม้

            ซีห่าวหัวเราะออกมาเอิ๊กอ๊ากอย่างถูกใจ 

            “สงสัยพ่อของเจ้าให้คนมาตามข้า เอาเป็นว่า ข้าจะอุ้มเจ้าขึ้นมา เราสองคนก็ทำตัวเป็นปกติ เจ้าว่าดีไหม”   เฟยห่วงเห็นเจ้าหนูก้อนแป้งพยักหน้าหงึกหงักก็อุ้มเจ้าตัวอ้วนขึ้นมาแนบอก  ตัวไม่เบาเลยสักนิด ไม่แปลกหรอกก็บิดาของเด็กน้อยผู้นี้เลี้ยงดูอย่างดีขนาดไหน ดูแล้วลูกของเฟยห่วงผู้นี้จะกินทุกอย่างที่ขวางหน้า 

            “มีท่านพ่อตามมาด้วยนะขอรับ” 

            “อย่าเสียงดังไป ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่า พ่อของเจ้าจะทำเช่นไร ข้ากับเจ้าแค่มาปลูกผักเท่านั้นเอง เวลาผักพวกนี้เจ้าจะได้กินอย่างอร่อยอย่างไรล่ะ” 

            “อือ”   

            “เอาล่ะเสี่ยวห่าว เจ้าบอกข้ามาสิว่าไปทางไหน”    

            เจ้าก้อนแป้งแสนรู้ความก็รีบชี้นิ้วบอกทิศทางไปสวนพักหลังบ้าน  เฟยห่วงยิ้มกับความน่ารักของซีห่าว.... พอเดินมาได้สักพักก็เห็นบ่าวของสกุลซีกำลังพรวนดินสวนรออยู่ ทุกสายตาจับจ้องมองมาที่ฮูหยินและคุณชายน้อยที่ไม่เคยกล้ำกรายมายังสถานที่แห่งนี้  

            บ่าวในเรือนต่างก็พากันยืนมองฮูหยินที่จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นมาจับจอบมาพรวนดิน 

            “พวกเจ้าทำงานของพวกเจ้าไป ข้าแค่อยากมาปลูกผักกับเสี่ยวห่าวเพียงเท่านั้น”

            “ขอรับ”

            เจ้าก้อนแป้งรับคำยิ้มแฉ่งอวดฟันกระต่ายสองคู่ จนเฟยห่วงมันเขี้ยวในความน่ารักของซีห่าวจับแก้มนุ่ม ๆ  เฟยห่วงถอนหายใจกับพื้นที่โล่งตรงหน้า  ไม่นานบ่าวรับใช้ต่างก็มายืนรออยู่ตรงหน้าต้องการช่วยฮูหยิน

            “ไม่เป็นไร พวกเจ้าไปทำงานของพวกเจ้าเถอะ ข้ากับซีห่าวทำตรงนี้เอง”   พวกบ่าวรับใช้ได้แต่ก้มหน้าก้มตาไปทำงานของตนเอง ก่อนจะถูกพ่อบ้านหมิงซู่เรียกไปถามไถ่   และคอยมองสองแม่ลูกที่กำลังเล่นพิเรนทร์มาปลูกผักในสวน 

            เด็กน้อยถูกจับให้นั่งกอดเข่ามองมารดาที่กำลังพรวนดิน..... ซีห่าวเอียงคอตามประสาเด็กช่างสงสัย  ก่อนลุกเดินไปหยิบเมล็ดพันธุ์หยอดเมล็ดตามหลังมารดาที่กำลังพรวนดิน

            เฟยห่วงหันมาเห็นเจ้าหนูน้อยกำลังเล่นอย่างสนุก ก็รีบร้องห้าม...

            “เสี่ยวห่าว....อย่าหว่านแบบนั้น”   

             มือรีบคว้าห้ามมือนุ่มป้อมที่กำลังหว่านเมล็ดแตงโมสนุกสนานนั้นเอาไว้ ซีห่าวหน้าตาถอดสีเมื่อโดนห้าม ความหวาดกลัวว่าจะโดนมารดาต่อว่า ทำให้เจ้าหนูน้อยน้ำตาเออคลอ

            เฟยห่วงเห็นแบบนั้นตกใจเล็กน้อย  ก่อนจะระบายยิ้มออกมา ยกนิ้วไปเช็ดน้ำตาของเจ้าตัวน้อย 

            “อย่าทำแบบนั้น เสี่ยวห่าวดูข้านะ”

            “ขอรับท่านแม่” 

            สุดท้ายแล้วเฟยห่วงต้องเป็นฝ่ายสาธิตให้เจ้าหนูน้อยแสนดื้อดูก่อนว่าจะหว่านเมล็ดอย่างไร สายตากลมแป๋วมองที่นางด้วยความอยากรู้อยากเห็น   

            “ท่านแม่ของข้าเก่งที่สุดขอรับ”

            เฟยห่วงยิ้มกับการที่เจ้าหนูน้อยผู้นี้นั้นปากหวาน

            “ตาเจ้าแล้ว เจ้าก้อนแป้งอ้วน”  เจ้าหนูรับถุงเมล็ดพันธุ์มาจากมือของมารดา แล้วหยิบทีละเมล็ดมาหยอดลงดิน 

            “เก่งมาก”  เฟยห่วงชมเจ้าหนู

            ซีห่าวที่โดนมารดาชมเปาะ  ซีห่าวฉีกยิ้มกว้าง....... ก่อนกอดขามารดาด้วยความดีอกดีใจ....

            “เจ้าจะขี้อ้อนเกินไปแล้วนะ ซีห่าว”

            “ข้ารักท่านแม่นะขอรับ”  

            เสียงสะอึกสะอื้นของเจ้าซีห่าวทำให้เฟยห่วงประหลาดใจไม่น้อย หญิงสาวยกยิ้มด้วยความอบอุ่นหัวใจ  ไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวละครในนวนิยายที่ตนเองสร้างขึ้นจะมีความน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ 

            ฉางเห่ยเอ๋ยฉางเห่ย คงทำผิดไปแล้วจริง ๆ