บทนำ 1

          ฉางเห่ย นั่งหน้าดำคร่ำเครียดเนื่องจากเธอเป็นนักเขียน  นิยายของโดนวิพากษ์วิจารณ์ว่าไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย เขียนให้นางร้ายต้องฆ่าลูกน้อยเพื่อใส่ร้ายนางเอก ทว่าทุกอย่างกลับไม่สำริดผลอย่างที่นางคิด  ทำให้นางต้องฆ่าตัวเองตายตามไป   คอมเมนต์แห่กระหน่ำใส่เว็บไซต์นิยายของเธออย่างหนักว่าไม่น่าอ่านเอาสียเลย

            ทว่าคอมเมนต์พวกนั้นกลับไม่ได้ทำให้ฉางเห่ยเครียดเท่ากับบิลค่าไฟ ค่าคอนโดมิเนียม ค่างวด ค่าบัตรเครดิต กองพะเนินบนโต๊ะทำงานของเธอ    ฉางเห่ยมีความใฝ่ฝันอยากเป็นนักแต่งนิยาย Bestseller เหมือนนักเขียนหลายท่าน พอแต่งเรื่องแล้วเรื่องเล่า ผลการตอบรับกลับน่าหดหู่ใน แม้กระทั่งให้อ่านฟรี ๆ นักอ่านยังมาด่านิยายของเธอจนปวดหัวใจในบางครั้ง   

            ฉางเห่ยได้แต่บอกตัวเองว่ามันต้องถึงวันของเธอ ขอแค่เธอไม่ยอมแพ้ ตอนนี้ยังไม่ดังก็ไม่เป็นไร เธอจะพยายามให้หนักขึ้น 

            ทุกอย่างมันกลับไม่ได้เป็นอย่างที่เธอวาดฝัน ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ต้องใช้เงิน....ค่าใช้จ่าย สวนทางกลับรายได้จากการขายนิยาย

            นี่มันก็วันที่สามแล้วที่ฉางเห่ยอดข้าว ตั้งหน้าตั้งตาปั่นนิยายให้จบแล้วทำการวางขายในเว็บไซต์  ไม่คิดเลยวันที่เราละเลยการดูแลสุขภาพของร่างกาย วันนั้นร่างกายก็จะกลับมาทำร้ายเรา ร่างกายของนักเขียนสาวซูบผอม บ่าไหล่หดลึกจนเห็นเป็นร่อง ริมฝีปากแห้งแตกกร้านเป็นเกล็ด  ดวงตาทั้งสองข้างที่สวมกรอบแว่นหนาดำคล้ำจนไม่น่ามอง

            ฉางเห่ยไม่มีใคร....

            ใช่แล้ว

            พ่อแม่ของเธอเสียไปตั้งแต่เด็ก ทิ้งให้เธอต้องโตมาด้วยตัวเอง แม้มีมรดกของพ่อแม่อยู่บ้าง ญาติของเธอมาเยี่ยมบ้างบางครั้งก็ไม่ได้ทำให้ฉางเห่ยรับรู้ถึงการเป็นครอบครัว 

            สายตาคู่นั้นจดจ้องมองหน้าจอคอมพ์ของตนเอง นิ้วมือกดแป้นพิมพ์ด้วยความมานะว่านิยายของเธอนั้นจะต้องดังในสักวัน แล้วเธอจะกลายเป็นนักเขียนที่รักของนักอ่าน......

            เหมือนร่างกายจะไม่ไหวอีกแล้ว สายตาจู่ ๆ ก็เริ่มพร่ามัว ฉางเห่ยพยายามเอาชนะร่างกายด้วยการลืมตาขึ้นมา..... ทว่ามันกลับไม่ไหวเสียแล้ว แต่ยิ่งพยายามลืมตามองเท่าไหร่แต่ก็เห็นเพียงฝ้า จุดดำขึ้นเต็มไปหมด ก่อนที่ศีรษะของเธอจะฟุบลงบนแป้นพิมพ์  ปลายจมูกโด่งเป็นสันกดทับแป้นตัวอักษรทำให้พิมพ์จนยาวเหยียด พร้อม ๆ กับลมหายใจที่อ่อนลงเรื่อย ๆ จนเหลือเพียงร่างกายที่ไร้วิญญาณ.....

            “ท่านแม่ ท่านแม่ ทาน........แม่.....”  เสียงครางยานของเด็กน้อยปลุกให้ฉางเห่ยรู้สึกตัว มือป้อม ๆ จับเสื้อผ้าของนางเขย่าแรงพอที่ทำให้ฉางเห่ย   ฉางเห่ยได้ยินเสียงนั้นอดประหลาดใจไม่ได้ ห้องของเธอมีเด็กน้อยตั้งแต่เมื่อไหร่ ความฝันหรือเนี่ย เธอทำงานจนหลงลืมทุกอย่างไปแล้วเสียจริง