บทนำ 2

            หวังว่าตื่นมาคราวนี้ นิยายเรื่องนี้จะปังนะ

            ดวงตากลมโตลืมตาโพลงมองรอบกายด้วยความประหลาดใจ เพดานห้องไม่ใช่คอนโดของฉางเห่ย แต่เป็นเพดานไม้โบราณ เรียวแขนยกขึ้นมาชูขึ้น เธออยู่ในชุดที่ไม่คุ้นตา   ปกติแล้วฉางเห่ยมักจะใส่แค่เสื้อยืดกับกางเกงยีนเพียงเท่านั้น  แต่นี่อยู่ในชุดโบราณ  ก่อนดวงตาทั้งสองข้างยิ่งเบิกโพลงเข้าไปอีกเมื่อเห็นเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มแก้มแดงปลั่ง ดวงตาของเด็กน้อยมองเธอตาใส ก่อนฉีดยิ้มอวดฟันหน้าสองซี่ขาว ๆ 

            “ท่านแม่”

          ท่านแม่   

          ท่านแม่อย่างนั้นหรือ   เธอยังไม่มีลูก หรือมีสามี แล้วจะมีลูกได้ยังไง ฉางเห่ยงงไปหมดแล้ว

            “หนู...”

            “ท่านแม่  ข้าซีห่าว” เสียงเจื้อยแจ้วพร้อมกับรอยยิ้มแสนไร้เดียงสาของเด็กน้อย  

            หูของเธอฟังไม่ผิด นามของเด็กน้อยแสนน่ารักคนนี้คือ ซีห่าว เป็นตัวละครที่น่าสงสาร  เป็นลูกของนางร้ายที่ต้องมาถูกแม่ตนเองฆ่าตายอย่างน่าเวทนา 

            อย่าบอกนะว่า  ฉางเห่ยตายไปแล้ว....แล้วมาเกิดใหม่ในร่างของนางร้ายที่ตนเองเขียนมาเองกลับมือ  เฟยห่วง   นางร้ายที่ใคร ๆ ก็เกลียดชัง แม้แต่สามีของตนเอง  จนนางต้องการชำระแค้นโดยใช้เด็กบริสุทธิ์ตรงหน้า 

          นี่ฝันไปอย่างนั้นหรือ 

            ฉางเห่ยตบหน้าตนเองเบา ๆ  การกระทำนั้นทำให้เด็กน้อยที่อยู่ข้างเตียง เขย่าขาของนางแรง ๆ

            “ท่านแม่ ท่านจะทำอาราย...เดี๋ยวเจ็บนะ...”  เสียงแสนสดใสชัดบ้างไม่ชัดบ้างรีบห้ามนาง เจ้าตัวจ้อยเอียงคอไปมาด้วยความสงสัยในการกระทำของมารดา แม้มารดาของเจ้าก้อนจะไม่ค่อยถูกใจในตัวของเด็กน้อยนัก  อย่างไรแล้วเด็กก็คือเด็กน้อยอย่างไรก็โหยหาความรักจากมารดา

            ถ้าเช่นนั้น 

            ร่างนี้ก็คือ เฟยห่วง แม่ใจร้ายที่กล้าฆ่าลูกของตนเอง 

            ฉางเห่ย ตายแล้วหรือ.....ภาพจดจำในความคิดสุดท้ายทุกอย่างมืดดับ.... ไม่รู้จะตื่นตระหนก หรือเสียใจที่ไม่อาจเห็นนิยายของตนเองวางขายตามที่ฝัน หรือ มาเกิดใหม่เป็นแม่สุดใจร้ายทำร้ายลูกตนเอง

            “ซีห่าว มาหาแม่มา....”  เด็กน้อยเลิกดกดำของตนเองเลิกสูงด้วยความประหลาด การกระทำนั้นทำให้ฉางเห่ยรับรู้ได้เป็นอย่างดี ก็เฟยห่วงถูกเขียนให้ร้ายกาจเกินเยียวยา ถ้านักอ่านมาอ่านคงไม่ชอบการทารุณกรรมเด็กน่ารักขนาดนี้ เหตุผลที่ฉางเห่ยเขียนให้นางร้าย มีจิตใจแสนโหดเหี้ยมเพียงเพื่อสร้างพล็อตเรื่องให้น่าสนใจก็เท่านั้น  

            “หือ...”

            ฉางเห่ยในร่างเฟยห่วงยิ้มร่า.... เจ้าก้อนแป้นน่ารักเสียเหลือเกิน  การมาอยู่ในร่างนี้ของนักเขียนสาวเป็นมาอย่างไรคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ทุกอย่างล้วนมีเหตุและผล และคงมิใช่วันนี้ที่ต้องหาคำตอบ.....

            “มามะ....”   เรียวแขนทั้งสองอ้ารอ เด็กน้อยตัวกลมพยายามกระโดดมาหานาง  เฟยห่วงได้มีโอกาสมองใบหน้าของเจ้าลูกชายชัด ๆ ก็เกิดตกหลุมรักในความน่ารักของเจ้าแก้มป่อง 

            อดคิดไม่ได้การมาครั้งนี้อาจเพราะนางขีดเขียนให้ดวงชะตาของนางร้ายไม่สมเหตุสมผลอย่างนั้นหรือ.... ฉางเห่ยคงต้องแก้ไขมันเอง....ถ้านี่คือชีวิตใหม่ของเธอ.....

            “ท่านแม่ขอรับ....” ปากจิ้มลิ้มสีชมพูของเจ้าก้อนแป้งยิ้มกว้าง มือป้อมสองข้างมาแนบแก้มของมารดาด้วยความรัก  ยามปรกตินั้นเจ้าหนูน้อยมักจะถูกกีดกั้น เพราะบิดามักบอกว่ามารดาของเจ้าหนูน้อยนั้นอารมณ์ขุ่นมัว กลัวว่าเจ้าหนูซีห่าวโดนดุด่า  

            แต่ซีห่าวก็มักดื้อรั้นตามประสาเด็กชายผู้ฉลาดเฉลียว ภายในจิตใจของเด็กน้อยมักโหยหามารดาเหลือเกิน แม้ว่านางจะหมกตัวอยู่แต่ในห้อง มักเหม่อลอยเป็นประจำมีเพียงบิดาของซีห่าวเท่านั้นเป็นผู้ดูแลเจ้าก้อนแป้ง  

            เฟยห่วงมีพฤติกรรมต่างจากเดิมจนเด็กน้อยวัยสามขวบเองก็สงสัยไม่ต่างกัน 

            “ท่านแม่ใจดีกับข้า....ข้าประหลาดจาย.....”  ซีห่าวช่างพูดช่างจา เด็กน้อยช่างฉลาดเกินวัย  มองหน้าผู้เป็นมารดาพร้อมกับเอียงคอ สงสัย

            ท่าทางของเด็กน้อยทำให้เฟยห่วงคนใหม่ขมวดคิ้ว ก่อนหัวเราะออกมา  ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยทำให้เฟยห่วงหัวเราะออกมา อดเอื้อมมือไปหยิกแก้มนุ่มละมุนของเจ้าก้อนแป้ง

            “นี่เจ้ากินเก่งตัว อ้วนท้วนขนาดนี้เชียวหรือ”    เฟยห่วงหัวเราะตัวละครที่นางสร้างขึ้นไม่คิดเลยว่าจะน่ารักถึงเพียงนี้ .....จากนี้ฉางเห่ยผู้นี้คงต้องรีบปรับตัวเพื่อเป็นมารดาที่ดีของเด็กน้อยผู้นี้ ทดแทนความผิดในใจ 

            “ข้ายาง....ไม่ได้อ้วน”  ปากน้อยพ่นคำโต้เถียงมารดาแต่ก็ไม่นำพา ผู้เป็นมารดายังคงหัวเราะเสียงดัง

            เฟยห่วงยกมือขึ้นลูบแก้ม ๆ นุ่ม ๆ ของเด็กน้อย

            “แม่ขอโทษนะลูกที่แม่เป็นแม่ที่ไม่ดีเอาเสียเลย”

            “ม่าย เป็นไรขอรับ....ฮะ ฮ่า...”   เด็กน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว...ก่อนจะหัวเราะเมื่อถูกผู้เป็นมารดาจักจี้ที่หน้าท้อง.....

            เด็กอะไรน่ามันเขี้ยว !