Library
Maghanap
Home / โรแมนติก / ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน / ตอนที่17 (2)

Share

ตอนที่17 (2)

Author: เพลินฝัน
last update Petsa ng paglalathala: 2026-09-02 20:12:00

สองชายหนุ่มมองหน้ากันตาขวาง ต่างฝ่ายต่างดูออกว่าอีกคนคิดอย่างไรกับพริมา พวกเขาเป็นผู้ชายเหมือนกัน

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Nakaraang Kabanata Susunod na kabanata
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน   ตอนที่17 (2)

    สองชายหนุ่มมองหน้ากันตาขวาง ต่างฝ่ายต่างดูออกว่าอีกคนคิดอย่างไรกับพริมา พวกเขาเป็นผู้ชายเหมือนกันมีหรือจะแยกไม่ออก ยิ่งพอมีคู่แข่งก็ยิ่งฮึกเหิมขึ้น ทำให้ทั้งคู่ไม่ยอมแพ้กัน"คุณกายดูเด็กอยู่เลยนะครับ ปีนี้อายุเท่าไหร่เหรอครับ" แทนไทเริ่มเปิดประเด็นถามเรื่องอายุด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแถมยังเน้นคำว่าเด็กเสียงดังฟังชัด"อายุมันไม่สำคัญไม่ใช่เหรอครับ แล้วคุณล่ะครับอายุเท่าไหร่ ถ้าให้เดาคงสักสี่สิบหรือเปล่าครับ""ผมสามสิบครับ สงสัยผมจะดูเป็นผู้ใหญ่ใช่ไหมเนี่ยคุณถึงเข้าใจผิด""อ๋อเปล่าครับ ผมแค่จะบอกว่าหน้าแก่เกินวัย" กรัณย์ตอบออกมาด้วยใบหน้านิ่งๆ พลางยักคิ้วไปหนึ่งที"กาย!" พริมารีบปรามคนข้างๆ ทันควันที่เขาเสียมารยาทกับนักเขียนในดวงใจของเธอ"ไม่เป็นไรหรอกครับคุณพิม คุณกายยังเด็กอาจจะพูดอะไรไม่ทันคิดน่ะครับ" แทนไทยังเน้นคำว่าเด็กให้ได้ยินชัดๆ ชวนให้กรัณย์นึกโมโห"อายุน้อยกว่าแล้วไงวะ""กาย หยุดนะ" คนตัวเล็กฉุดแขนเขาให้นั่งลงเมื่อกรัณย์ทำท่าเหมือนจะโจมตีใส่แทนไท"ดูท่าผมคงทำให้คุณกายไม่พอใจสินะครับ ต้องขอโทษด้วยครั

  • ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน   ตอนที่17 (1)

    นักเขียนสาวเริ่มทำงานที่คั่งค้างไว้ ที่ต้องหอบงานมาทำนอกสถานที่ก็เพราะเธอคงทำงานไม่ได้หากต้องอยู่ในพื้นที่เดียวกับกรัณย์ จะให้กลับไปทำที่ห้องของตนเองก็เงียบไปจนคิดงานไม่ออกเพราะมัวแต่คิดถึงหน้าเขา ที่เดียวที่จะช่วยให้สมองเธอแล่นได้คงมีแต่คาเฟ่แห่งนี้"อัปรูปสักหน่อยดีกว่า"พริมาจัดแจงพื้นที่สำหรับเขียนงาน ซึ่งร้านก็มีโซนสำหรับความเป็นส่วนตัวไว้ให้ลูกค้าที่ต้องการทำงาน เธอถ่ายรูปบรรยากาศภายในร้านก่อนจะอัปลงโซเชียลตามที่เคยทำโดยไม่ได้คิดว่าเป็นการบอกพิกัดใคร เพราะส่วนมากก็มีแค่คนรู้จักเท่านั้นที่ติดตามคนตัวเล็กนั่งทำงานพลางจิบกาแฟและกินขนมเค้กที่สั่งมาไปพร้อมกัน ชีวิตนักเขียนของเธอต้องแข่งกับเวลาอยู่พอสมควรหากหัวไม่แล่นเธอก็ไม่สามารถบรรจงเขียนออกมาได้ การเขียนแต่ละเรื่องจึงต้องใช้สมาธิและจินตนาการให้ได้มากที่สุด"อ้าว! คุณพิม" เสียงทักทายของผู้มาใหม่เรียกให้พริมาสนใจเขา"คุณแทน" พริมาเงยหน้าจากโน้ตบุ๊กขึ้นมองตามเสียงที่เรียกชื่อเธอ ช่างเป็นเรื่องบังเอิญเหลือเกินที่นักเขียนในดวงใจของเธอก็มาร้านนี้ด้วยเช่นกัน"บังเอิญจังเลยนะครับ ไม

  • ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน   ตอนที่16 Nc (2)

    เวลาดำเนินต่อไปนับชั่วโมงสองร่างชายหญิงยังคงโหมบรรเลงบทรักกันแบบไม่หยุดพัก เสียงครวญครางดังสลับกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อสนั่นลั่นห้องกว้าง รอบเตียงมีเสื้อผ้ากระจัดกระจายอีกทั้งยังมีเศษซากถุงยางอนามัยที่ถูกใช้ทิ้งไว้เกลื่อนกลาด"ซี้ด...ขอไม่ใส่ถุงนะ" ทว่าจู่ๆ คนตัวโตก็เอ่ยขึ้นมาแล้วดึงเครื่องป้องกันที่สวมอยู่ออกมาโดยที่อีกคนไม่ทันตั้งตัว"เดี๋ยว...อ๊า" พริมาร้องท้วงไม่ทัน ความเป็นชายขนาดใหญ่ก็คืบคลานเข้ามาอีกครั้ง แถมยังเริ่มขยับเข้าออกรัวๆ อีกต่างหาก"อ๊าส์...แบบนี้เสียวกว่าเยอะ""เอาออก..อ๊ะ...จะเสร็จ...อ๊าย...เอาออกก่อน" เสียงหวานครวญครางบอกกับคนที่โหมกระหน่ำใส่แทบไม่ลืมหูลืมตา"เสร็จเลย...อ๊าง""อ๊า...ไม่ไหวแล้ว...อื้ม" กายเล็กสั่นกระตุกจนตัวโยน กรัณย์หยุดให้เมื่อเห็นเธอกำลังปลดปล่อยก่อนจะเร่งขยับอีกครั้งให้เร็วกว่าเดิม"ซี้ด...จะแตกแล้ว" ร่างสูงเร่งจังหวะเข้าออกรัวๆ จนถี่ยิบไม่ปล่อยให้อีกคนได้พักหายใจเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังอีกหลายที แต่แล้วจู่ๆ ก็เงียบหายไปเมื่อแก่นกายใหญ่หยุดขยับแช่ค้างเติ่งอยู่ภายในช่องทางร

  • ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน   ตอนที่16 Nc (1)

    สองร่างชายหญิงกอดจูบนัวเนียกันอยู่นานสองนานจนกระทั่งประตูห้องนอนถูกปิดลง ร่างเล็กนั่งลงบนเตียงกว้างส่งสายตามองคนตรงหน้าที่กำลังถอดเสื้อผ้าด้วยความรีบร้อน"ค่อยๆ สิ เดี๋ยวแผลก็ปริหรอก" เธอทนเห็นท่าทีร้อนรนของเขาไม่ไหวจึงจัดการถอดให้เองเสียเลย กรัณย์ได้แต่ยืนนิ่งรอรับการจู่โจมของเธออย่างไม่อิดออด"ซี้ด...พี่จะทำผมคลั่งแล้วนะ" เสียงทุ้มฮึมฮัมออกมาไม่เต็มเสียง พริมาใช้สองมือลูบไล้เรือนร่างแสนเพอร์เฟกต์ของเขาก่อนจะเริ่มใช้ลิ้นเล็กเลียวนตรงบริเวณแผงอกลากไล้ลงมาจนถึงสะดือ"อื้ม...ชอบไหม""ชอบ ลุกขึ้นมาครับ...อื้อ" มือหนาจับรั้งร่างเล็กขึ้นมารับจูบดุดันอีกครั้ง ไม่รู้เพราะอะไรกันแน่จู่ๆ พริมาถึงได้เร่าร้อนจนผิดตาไปมากขนาดนี้หญิงสาวถูกดันให้นอนราบกับเตียง เรือนร่างขาวเนียนเปลือยเปล่าประจักษ์ชัดต่อสายตาราชสีห์หนุ่มผู้กำลังหิวโหยจนหน้ามืดตามัว กรัณย์จ้องสิ่งสวยงามตรงหน้าไม่วางตาก่อนจะยื่นมือข้างที่ไม่เป็นแผลออกไปสัมผัสหน้าท้องแบนราบอย่างเบามือ"อ๊ะ..." กายเล็กสะดุ้งเบาๆ เมื่อถูกมือใหญ่ลูบไล้เรือนร่าง"สวยจัง" คำชมออกมาจากใจไม่ใช่ก

  • ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน   ตอนที่15 (2)

    ขาเรียวสวยก้าวฉับๆ ตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำแล้วเปิดประตูออกอย่างรวดเร็ว ทว่าภาพตรงหน้าทำเอาทั้งเธอและเขาอึ้งตะลึงงันสองสายตาสบหากันโดยมิได้นัดหมาย สิ่งที่เธอเห็นคือชายหนุ่มไม่สวมกางเกงกำลังนั่งชักรูดแก่นกายที่ตั้งชันของตนเองด้วยมือข้างซ้ายที่ไม่ได้เป็นแผล"อะ...เอ่อ ขอโทษนะ" คนตัวเล็กรีบเอ่ยขอโทษแล้วเบือนหน้าหนีเตรียมจะออกจากห้องน้ำไปให้ไกล"เดี๋ยวพี่!" มือหนากลับฉุดรั้งเธอไว้ทัน"มะ...มีอะไรหรือเปล่า" พริมากลายเป็นคนติดอ่างพูดตะกุกตะกักแทบฟังไม่ได้ศัพท์"ช่วยผมหน่อยได้ไหม""ให้ช่วยอะไร?" เธอเริ่มใจไม่ดีกับคำขอของเขา"ผมทำไม่ถนัด พี่ช่วยหน่อยได้ไหม""นายจะบ้าหรือไง นายก็ทำเองสิ""แต่มือข้างนี้มันขยับแรงไม่ได้ ถ้าแผลมันฉีกล่ะ" กรัณย์ทำหน้าตาน่าสงสาร แต่การขอให้เธอช่วยเรื่องนี้มันแปลกเกินไปหรือเปล่า"แล้วใครใช้ให้นายมีอารมณ์ตอนนี้ล่ะ""มันห้ามได้ที่ไหนล่ะครับ" เธอคงไม่รู้ว่าเขาต้องอดกลั้นแค่ไหน ยิ่งมีเธอเข้ามาอยู่ใกล้ๆ เจ้าลูกชายขนาดห้าสิบแปดของเขาก็ยิ่งตื่นตัวขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ"งั้นก็ช่วย

  • ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน   ตอนที่15 (1)

    "บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมาหา ผมแค่เป็นแผลเองครับ" กรัณย์กรอกเสียงพูดกับคนในสายที่รั้นจะมาหาท่าเดียว[แค่ที่ไหนกัน นายต้องเย็บตั้งหกเข็มเลยนะให้ฉันไปคอยดูแลไม่ดีกว่าหรือไง] ผู้จัดการส่วนตัวอยากจะทำหน้าที่ของตัวเอง แต่คนเจ็บกลับไม่ต้องการ"แค่หกเข็มสบายมากครับ ช่วงนี้พี่ก็พักผ่อนให้พอแล้วกัน"[แน่ใจนะว่าไม่ต้องการคนดูแล ฉันเคยดูแลคนเจ็บ คนติดเตียงนะ ฉันอาบน้ำ เช็ดก้น ทำความสะอาดได้หมดเลยนะ] อำพลโอ้อวดสรรพคุณการเป็นอดีตผู้ช่วยพยาบาลที่คอยดูแลคนป่วยก่อนจะมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ดารา"พี่พล ผมยังไม่ถึงขั้นติดเตียงสักหน่อย แค่เป็นแผลเองครับ" กรัณย์เริ่มกุมขมับ เขาเป็นแผลเย็บหกเข็มไม่จำเป็นต้องมีคนดูแลมากมาย แค่พริมาที่เป็นพยาบาลจำเป็นคนเดียวก็เกินพอแล้ว[เอางั้นก็ได้ แต่ถ้ามีอะไรต้องโทรหาฉันทันทีเลยนะ รู้ไหม]"ครับๆ" ตอบรับปัดๆ แล้วกดวางสายทันที เขารู้ว่าอำพลเป็นห่วงแต่บางครั้งก็ทำเหมือนเขาเป็นเด็กเกินไป ตลอดหลายปีที่รู้จักกัน อำพลก็เปรียบเสมือนพี่ชายของกรัณย์ไปแล้ว ถึงบางทีจะน่ารำคาญไปหน่อยก็เถอะชายหนุ่มเจ้าของห้องนั่งรออย่างเบ

  • ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน   ตอนที่2

    เมื่อถึงวันนัดพบ ชายหนุ่มนั่งหน้าขรึมยกนาฬิกาดูเวลาครั้งแล้วครั้งเล่าคนที่อยากเจอก็ยังไม่ปรากฏตัวมาเสียที จนเขาเริ่มมีน้ำโห"นี่คุณผู้กำกับโทรตามนักเขียนของคุณสิ""แต่คุณกาย นี่ยังไม่ถึงเวลานัดเลยนะครับ พวกเรามาก่อนเวลาตั้งครึ่งชั่วโมงนะครับ""ก็โทรเร่งสิ" กรัณย์จี้ให้ค

  • ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน   ตอนที่1

    ชายหนุ่มใบหน้าหล่อคมคาย สันจมูกเด่นชัดรวมถึงสันกรามที่เข้ากับรูปหน้าอย่างไม่มีที่ติ บุคคลิกของเขาคือหนุ่มขี้เล่น ยิ้มเก่ง คอยแจกความสดใสให้กับคนรอบข้าง แต่ความจริงแล้วเขานั้นร้ายยิ่งกว่าซาตาน"โอ๊ย! บอกว่าไม่รับงานแล้วไง" น้ำเสียงไม่สบอารมณ์กระชากอย่างไม่พอใจก่อนจะโยนเอกสารในมือทิ้งลงพื้

  • ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน   ตอนที่5

    พอถึงเวลาบ่ายโมงนักศึกษาคณะมนุษย์ศาสตร์เดินออกจากตึกคณะเพื่อไปที่อื่นต่อ บางคนมีงานต้องไปทำ บางคนอาจจะมีเรียนต่อ หรือบางคนนัดกับคนรักเอาไว้"แหมๆ ช่วงนี้แฟนเด็กมารับ มาส่งทุกวันเลยนะ" เพื่อนในกลุ่มพากันแซวเมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดมัธยมนั่งรอพริมาอยู่ที่รถมอเตอร์ไซต์คันใหญ่"แฟนเด็ก

  • ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน   ตอนที่4

    สี่ปีก่อนหน้านี้...สองครอบครัวไม่ค่อยลงรอยกัน แต่กลับอยู่บ้านข้างกันมีเพียงรั้วสูงแค่อกเท่านั้นที่กั้นเอาไว้ สองบ้านไม่ถูกกันด้วยเรื่องอะไรไม่มีใครรู้ เพราะเป็นแบบนี้มาเนิ่นนานจนจำไม่ได้ว่ากี่ปี ถ้าถามว่าทำไมเธอไม่ย้ายบ้านหนีคำตอบของพวกผู้ใหญ่ก็คงบอกว่าจะย้ายทำไมในเมื่อนี่เป็นบ้านของเรา

Higit pang Kabanata

Maaari mong magustuhan

Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status