บทที่ 1/2 หนีไป

พวกนั้นรับคำเสียงดัง เริ่มต้นออกค้นหา

ไม่ใกล้ไม่ไกลจากหมู่บ้าน มีใครคนหนึ่งโยนไม้ขีดไฟลงไป ป่าทั้งป่าพลันตกอยู่ในกองเพลิง สายลมพัดโชยขึ้นเหนือ เปลวไฟเริ่มลามไปตามใบไม้บนพื้น กิ่งไม้แห้งบนต้นไม้

สัตว์ป่าเริ่มส่งเสียง ชาวบ้านตื่นขึ้นมาเพื่อพบกับฝันร้าย และก่อนที่จะรู้ตัว ชีวิตของพวกเขาก็ปลิดปลิวแล้ว

เวลานั้นโลมานและกลุ่มชายฉกรรจ์รีบมุ่งกลับมาที่หมู่บ้าน ครั้นเห็นบ้านหลังน้อยกลายเป็นกองเพลิง เขาวิ่งเข้าหาความตายด้วยหัวใจแหลกสลาย

ละพอตะโกนทันทีเมื่อเห็นบิดาตัวเอง ‘พ่อ หนูอยู่นี้! หนูอยู่ตรงนี้!’

โลมานไม่ได้ยินเสียงบุตรสาว เพราะอยู่ไกลเกินไป

ละพอผลักชายปริศนาทิ้งแล้วออกวิ่งไปหาบิดา แต่ตอนนั้น บิดาถูกลอบยิง เธออยากกรีดร้องแต่มือหนาเอื้อมมือปิดไว้แน่น

ชายคนนั้นกระชากเธอมากดลงกับพื้น จนทำให้สิ่งเดียวที่เห็นได้อย่างชัดเจนคือดวงตาวาววับสะท้อนเปลวไฟที่กำลังลุกโชน

‘เงียบซะ! อยากตายไปอีกคนหรือไง’

‘ปล่อยหนูนะ! หนูจะไปหาแม่กับพ่อ ปล่อยหนู!!!’

‘พ่อแม่เธอตายหมดแล้ว เงียบซะ! ไม่เห็นเหรอว่าพ่อเธอต้องมาตายเพราะเสียงตะโกนโง่ๆ ของเธอ!’

คำพูดของเขาทำละพอนิ่งงัน ภาพใบหน้าสุดท้ายของมารดาที่พยายามรั้งตัวคนร้ายไว้จนลมหายใจสุดท้ายยังคงติดตา

สถานการณ์คับขันโดยพลัน กลุ่มคนร้ายได้ยินเสียงคนพูดกัน จึงเบนเข็มมาทางนี้อย่างรวดเร็ว

ลูกตะกั่วเฉียดไปเฉียดมา ละพอนิ่งงัน เธอไม่ส่งเสียงอะไรออกมาอีกเลย ในหัวสมองเต็มไปด้วยคำพูดประโยคนั้นของเขา

‘พ่อแม่เธอตายหมดแล้ว เงียบซะ! ไม่เห็นหรือว่าพ่อเธอต้องมาตายเพราะเสียงตะโกนโง่ๆ ของเธอ!’

ชายคนนั้นซุกละพอเอาไว้กับกองใบไม้ พลางออกคำสั่ง

‘หลบอยู่นี่นะ เดี๋ยวทุกอย่างก็เรียบร้อย’

เธอมองแผ่นหลังที่เริ่มห่างออกไปทุกที ก่อนจะร้องไห้โดยไร้เสียง

ละพอสะดุ้งตื่นกลางดึก ร่างกายเธอชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เธอลุกขึ้นยันมือกับเตียง รู้สึกอ่อนล้าเหน็ดเหนื่อย

ครู่ต่อมาเธอสะอื้นฮัก ซุกใบหน้าเข้ากับฝ่ามือ โดยไร้เสียงใดๆ

ในที่สุด…ในที่สุดละพอก็จำเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้แล้ว!

เธอทุบหน้าอกที่ปวดร้าวจนแทบหายใจไม่ออก ทุบครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อทุเลาความรู้สึกมากมายที่อัดแน่นอยู่ภายใน

พ่อจ๋า แม่จ๋า ฮือ...

เสียงสะอื้นฮักดังไปถึงห้องข้างๆ

หัสดินทร์เปิดประตูเข้ามาพร้อมอาชิตาด้วยความเป็นห่วง ครั้นเห็นบุตรบุญธรรมร้องไห้ หัสดินทร์คาดว่าเธอน่าจำโศกนาฏกรรมในอดีตได้แล้ว

“หนูจำเรื่องทั้งหมดได้แล้วใช่มั้ย”

เธอพยักหน้าเริ่มต้นเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หัสดินทร์และอาชิตาฟัง

เมื่อได้สติละพอวิ่งกลับไปหาพ่อแม่ สิ่งที่เห็นตรงหน้าเหมือนฝันร้าย พวกท่านถูกไฟเผาจมหายไปกับกองเพลิงสีแดงฉาน

ชาวบ้านมากมายถูกปลิดชีพนอนตายเกลื่อน คุณยายท่านหนึ่งกระอักเลือก ละพอปรี่เข้าไปหา ประคองยายเฒ่าที่รอดชีวิตไว้ในอ้อมแขน

‘หนีไป....’ ยายเฒ่าสิ้นใจในอ้อมแขน ละพอปาดน้ำตา เธอเริ่มออกวิ่งหนีด้วยเท้าเปล่า น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าพรมลงบนพื้นดินที่เธอวิ่งผ่าน ท้องฟ้าใกล้รุ่งสาง ยังคงมืดร่ำไร เธอเห็นอาธูปยืนอยู่แถวป่า

ในมือเขาถือกล่องไม้ขีดไฟ สีหน้าท่าทางเหมือนคนเสียสติ

เปลวเพลิงเต้นระริกเหมือนนักระบำมือฉมัง เธอฝืนร่างกาย ไม่ว่าอย่างไรต้องมีชีวิตรอดให้ได้ เพื่อเอาผิดคนร้าย

ทว่ายามนั้นเธอเห็นใครคนหนึ่ง เขาลั่นไกใส่คนอย่างไม่ลังเล ทั้งยังเขาหันปลายกระบอกปืนมายังเธอ

เขาคนนั้นคือชิงพลบ!

เขายิง แต่พลาด

ละพอกระเสือกกระสนวิ่งหนี เธอวิ่งไปด้วยปาดน้ำตาไปด้วย จนวิ่งตัดถนนโดยไม่รู้ตัวจนถูกชน

คนที่ชนเธอคือหัสดินทร์ ต่อมาเขารับเธอเป็นบุตรบุญธรรม

สถานีตำรวจภูธรประจำอำเภอรับเรื่องแจ้งความแล้วเมื่อวันก่อน ทว่าพวกเขายังไม่ออกหมายจับชิงพลบโดยบอกว่ายังขาดหลักฐานสำคัญ

วันนี้หัสดินทร์จึงพาบุตรสาวมาแจ้งความอีกครั้ง

โรงพักมีเจ้าหน้าที่อยู่สิบกว่าคน ส่วนใหญ่เป็นลุงพุงพลุ้ยไม่เอาอ่าว เกรงกลัวอำนาจผู้มีอิทธิพลจนไม่กล้าแม้แต่จะทำอะไร

เมื่อสองปีก่อนเขาเคยได้ยินว่ามีสารวัตรน้ำดีมาประจำการ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เคยเห็นแม้แต่เงา จะมีก็แต่รองสารวัตรที่อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่อยู่เลียแข้งเลียขาชิงพลบไปวันๆ

ดูอย่างคราวนั้นที่ชิงพลบลอบตลบหลังนายเก่าอย่างชัชชาติก่อนจะก้าวขึ้นมาเป็นคนคุมปางไม้สิ ตำรวจไม่สืบสักนิด ไม่รู้ตอนนี้สารเลวชัชชาติกับลูกสมุนถูกฆ่าหมกไว้ที่ไหน

พูดถึงเรื่องนี้แล้วหัสดินทร์ก็ยังไม่คลายใจ คดีบ้านเขาที่ถูกเพลิงไหม้ก็ยังคาราคาซังไร้คนผิด แต่เขาไม่คาดหวังอะไรกับตำรวจและกฎหมายของประเทศนี้แล้ว

เพราะอย่างนี้ไง เขาถึงลาออกจากการเป็นตำรวจ

“น้องเขาเป็นผู้พิการพูดไม่ได้ใช่มั้ยครับ?”

คำพูดนั้นมาพร้อมกับสายตาเหยียดหยาม มือดีดปากกาเล่น ไม่สนใจจะซักถามคำให้การ ก็แค่ทำหน้าที่ส่งๆ เพราะไม่อยากมีเรื่องกับชิงพลบ

คนแถวนี้รู้กันดี ไม่มีใครริอ่านเป็นศัตรูกับคนของปางไม้หรอก โดยเฉพาะนายใหญ่คนปัจจุบันอย่างชิงพลบ

“แล้วมีกฎหมายข้อไหนห้ามคนพูดไม่ได้แจ้งความ คนพิการไม่ใช่คนเหรอ ไม่มีสิทธิ์ขั้นพื้นฐานหรือไง อย่าคิดว่าผมไม่กล้าทำอะไรเพราะใบเตือนงี่เง่าของพวกคุณนะ ถ้าโมโหขึ้นมาผมจะพังโรงพักคุณให้ดู”

“ใจเย็นๆ สิครับคุณดิน ก็คนที่พวกคุณกล่าวหาไม่ใช่คนทั่วไปนะครับ เขาเป็นถึงเจ้าของปางไม้ รูปร่างหน้าตาแบบเขาทำไมถึงต้องมาเออ...อนาจารลูกคุณด้วยล่ะครับ”

ละพอกำมือแน่นในขณะที่หัสดินทร์พยายามห้ามตัวเองไม่ให้ต่อยปากพล่อยๆ ของตำรวจ

“ไม่ใช่คดีอนาจารอย่างเดียว วันนี้ผมมาแจ้งความคดีพยายามฆ่า คุณดาบ คุณคงจะจำได้ เมื่อสองปีก่อนบนเขาเกิดเพลิงไหม้ ละพอเป็นเด็กที่รอดจากกองเพลิงนั้น เธอมาในวันนี้เพื่อจะแจ้งความชิงพลบ ข้อหาพยายามฆ่า”

“เรื่องนี้จะกล่าวหาลอยๆ ไม่ได้นะครับคุณดิน ต้องมีหลักฐาน แล้วอีกอย่าง ทำไมคนอย่างคุณชิงพลบถึงต้องพยายามฆ่าแม่หนูคนนี้ด้วย”

เขาเป็นแค่ตำรวจกินเงินเดือนเล็กๆ ตำแหน่งไม่สูง ต่อให้จะจริงหรือไม่ จะไปกล้ามีเรื่องกับคนระดับนั้นของจังหวัดได้ยังไง

“ก็ไปถามมันสิ จะมาถามผมทำไม เรียกมันมา ผมต้องการคุยกับมัน ถ้าแน่ใจว่าไม่ผิดก็มา!”

ละพอเอื้อมมือไปรั้งแขนพ่อดินให้ใจเย็นลง เธอกลัวว่าความดันเขาจะขึ้นสูง

ดาบตำรวจทำสีหน้าเบื่อหน่าย ละพอได้เปิดหูเปิดตาแล้วว่าชิงพลบมีอิทธิพลมากแค่ไหนจนไม่มีใครกล้าแตะต้อง

“ครับๆ รอสักครู่ผมจะเรียนคุณชิงพลบให้ว่าพวกคุณต้องการพบ แต่ขอบอกไว้ก่อนนะครับคุณชิงพลบอาจจะไม่ว่าง เขามีงานเยอะแยะล้นมือ”

“คนอื่นไม่มีการมีงานทำสินะ” หัสดินทร์พูด ทางตำรวจไม่ยอมใช้คำว่าผู้ต้องหากับชิงพลบสักคำ

“คุณชิงพลบสวัสดีครับ โทรจากสภ.นะครับ พอดีว่า…”

ละพอฟังดาบตำรวจเรียนสายด้วยท่าทีนอบน้อม น้ำเสียงประจบประแจงเกรงอกเกรงใจ นี่ยังดีที่เป็นพ่อดิน อดีตตำรวจเก่า พวกเขาถึงได้รับเรื่องไว้ ถ้าเป็นชาวบ้านตาสีตาสาคงโดนโยนออกไปนอกโรงพักตั้งนานแล้ว

“อีกครู่คุณชิงพลบถึงจะมาครับ เชิญคุณทั้งสองไปนั่งอยู่ตรงมุมโน้นก่อน เดี๋ยวเด็กใหม่ของเราจะพาไป หมู่ เชิญ”

เด็กใหม่ที่ว่าคือ ‘สิบตำรวจตรี ฟ้าใส’ เธอพึ่งมาประจำได้ไม่นานแต่ด้วยความสอดรู้สอดเห็นจึงรู้จักคนไปทั่ว ปกติเธอทำงานในตำแหน่งธุรการแสนน่าเบื่อ วันนี้มีเรื่องเข้ามาเลยตื่นเต้น

“เชิญทางด้านนี้เลยค่ะคุณดินน้องละพอ แหม วันก่อนยังเห็นคุณดินสวมชุดเจ้าบ่าวอยู่เลย วันนี้สวมชุดชาวสวนชาวไร่แล้วดูดีไปอีกแบบนะคะ ว่าแต่ฟาร์มคุณดินนี่ดอกไม้งามมากเลยนะคะ ฟ้าเห็นแล้วเหมือนหลงไปอยู่ในดินแดนสวรรค์” ใครบ้างไม่รู้จักหัสดินทร์เจ้าของฟาร์มดอกไม้ชมจันทร์ แต่ก็อย่างที่เธอบอกไป เขามีเมียแล้ว พึ่งแต่งงานไปหมาดๆ

“ขอบคุณครับ ฟาร์มเรายินดีต้อนรับเสมอ” เขายิ้มรับ คนชมฟาร์มทั้งทีจะให้หน้าบึ้งใส่ก็ใช่เรื่อง

“ตามสบายนะคะ นี่น้ำดื่มค่ะ มีอะไรเรียกฟ้าได้ตลอดเลยนะคะ”

“ขอบคุณครับ”

สิบตำรวจตรีเดินออกไปทำงานหลังโต๊ะคอมพิวเตอร์ต่อ

“ไม่ต้องกังวลนะ พูดในสิ่งที่หนูอยากพูดเลย ไม่ต้องห่วงพ่อจะอยู่ตรงนี้เอง”

‘เขาจะได้รับโทษในสิ่งที่เขาทำใช่มั้ยคะ?’

เธอส่งภาษามือ มันคงดูแปลกสำหรับคนอื่น จึงได้ลอบมองกันด้วยสายตาเวทนาอาดูรและใคร่รู้ เด็กสาวที่พูดไม่ได้ จะไปถูกตาต้องใจนายใหญ่แห่งปางไม้ได้อย่างไรกัน

นั่นแหละสายตาที่คนเขามองกัน ไม่มีใครเชื่อว่าชิงพลบทำเรื่องชั่วร้ายกับเธอ

“เราจะทำให้เขาชดใช้” หัสดินทร์ตอบอย่างเด็ดเดี่ยว