บทที่ 1/1 หนีไป

ละพอปาดน้ำตาทิ้งพร้อมกับยกมือขึ้นขยี้ปากตัวเองจนแดงช้ำ หวังว่าทำเช่นนี้แล้วจะสามารถลบเลือนสิ่งที่เขาทำได้

เธอเกลียดเขา!

เกลียดที่สุด!

ตอนนั้นเองที่หัวสมองของเธอเจ็บจี๊ดเหมือนใกล้จะระเบิดออก

เสียงพูดของชิงพลบดังอยู่ในหัว ผสมปนเปไปกับเสียงของคนมากมายที่เธอไม่รู้จัก

‘บอกมาว่าโลมานอยู่ไหน ไม่งั้นกูจะฆ่าทั้งมึงทั้งลูกสะตอนนี้เลย’

‘เงียบซะ! อยากตายไปอีกคนหรือไง’

เธอทรุดลงกับพื้นเย็นเฉียบ สองมือกุมศีรษะที่ปวดไว้แน่น ก่อนจะหมดสติ แต่ระหว่างคิ้วสวยกลับขมวดแน่น ประหนึ่งว่าเธอกำลังประสบพบเจอกับฝันร้ายที่ไม่มีที่สิ้นสุด…

“ละพอ เป็นอะไรไป” ชิงพลบเรียกอย่างกังวล เมื่อกี้ยังตบเขาอยู่เลย ทำไมล้มพับไปเสียแล้ว

ครั้นเห็นว่าเธอไม่ตอบจึงช้อนอุ้มเธอไปหาพ่อเลี้ยงของเธอ

'แม่...' แรงกระตุกเบาๆ ทำให้ละพอตื่น มารดาวางนิ้วลงกับปากบุตรสาวเป็นสัญญาณให้เงียบเสียง

‘ชู่ อย่าพึ่งถามนะละพอ เราต้องรีบหนีแล้ว’

ละพองุนงง เธอนอนไปได้ไม่เท่าไหร่เองแต่มารดาก็มาปลุก จึงไม่อยากลุก

‘ละพอ เราต้องหนีแล้วลูก’

‘หนีอะไร’

‘เดี๋ยวแม่อธิบายทีหลัง’

วิไลรีบเข้าไปดึงร่างบุตรสาวออก สีหน้าเธอเต็มไปด้วยความตึงเครียด ‘ต้องรีบหนีแล้วลูก มาเร็วเข้า’

เธอคว้ามือบุตรสาว สวมเสื้อคลุมให้อย่างรีบร้อน

‘พ่อล่ะแม่ พ่ออยู่ไหน’

ยังไม่ได้คำตอบใดๆ จากมารดากลุ่มชายฉกรรจ์สามคนที่ต่อสู้กันอยู่ด้านนอกก็บุกทะลวงบ้านยกพื้นขึ้นมาจนได้ วิไลซ่อนตัวบุตรสาวไว้ด้านหลัง เชิดหน้ารับปลายกระบอกปืนที่ชี้มาหา ละพอจับมือแม่แน่นด้วยความกลัว

‘โลมานอยู่ไหน?!’ เสียงนั้นกระชากถาม จ่อปลายกระบอกปืนที่คอหอยวิไล ‘รีบบอกมาไม่งั้นมึงตาย!’

‘ได้ ฉันจะบอก แต่ปล่อยลูกสาวฉันไปเถอะ’ วิไลส่งสัญญาณให้บุตรสาว เป็นสัญญาณที่เธอรู้กันอยู่สองคน

‘ไม่นะแม่...’ ละพอท้วงเสียงเครือ เธอกุมมือมารดาแน่น ไม่ยินยอมทำตามสิ่งที่มารดาบอก

‘บอกมาว่าโลมานอยู่ไหน ไม่งั้นกูจะฆ่าทั้งมึงทั้งลูกมึงสะตอนนี้เลย’

‘สามีฉันอยู่ในป่าลึก เขาเป็นพราน ฉันจะพาพวกแกไปเอง แต่ต้องปล่อยลูกฉันไป’ วิไลต่อรอง สายตาเด็ดเดี่ยวแน่วแน่

‘งั้นจับลูกมึงไว้เป็นตัวประกันก่อนก็แล้วกัน’ ชายคนหนึ่งในกลุ่มเอื้อมมือมากระชากร่างละพอ

‘ไม่นะ ปล่อยนะ ปล่อยสิ! แม่ แม่ช่วยหนูด้วย!’ เธอดิ้นรนขัดขืน ไม่ยอมถูกจับง่ายๆ

‘อย่าทำอะไรแก! ได้โปรดปล่อยแกไป’ วิไลเข้าไปยื้อแย่ง น้ำตาคลอเบ้าเมื่อเห็นร่างบุตรสาวถูกกระชากไปจากอก ลูกสาวเธอยังเด็ก อายุแค่ไม่เท่าไหร่ ไม่สมควรต้องมาเจออะไรโหดร้ายแบบนี้

‘พากูไปเจอโลมาน แล้วกูจะปล่อยลูกมึงไป! แต่ถ้าตุกติก ลูกมึงตาย!’ ปลายกระบอกปืนจ่อเข้าที่ขมับของบุตรสาว วิไลหวาดกลัวจับจิต เธอพยักหน้ารัวๆ น้ำตาเออคลอ

‘ได้! ได้! ฉันจะพาแกไป อย่าทำอะไรลูกฉันก็พอ’

‘เออ! ปล่อยแน่ แต่บอกมาก่อนว่าผัวมึงอยู่ไหน!’

วิไลและบุตรสาวตกเป็นรอง กระทั่งวิไลตัดสินใจสู้กลับ ‘อยู่ในส้นตีนพ่อมึงไง!’

‘เฮ้ย! อะไรวะ!’

ทันทีที่วิไลกดเท้าลงกับพื้น กลไกกับดักทำงานทันที ร่างของชายคนหนึ่งตกลงไปในหลุมที่ดักอาไว้ด้านล่าง หากไม่ตาย ก็สาหัส

‘มึงมันแม่ง!’ ชายคนนั้นผลักละพอทิ้งลงกลางบ้าน ก่อนจะเข้ามาต่อสู้กับวิไลที่รับมือกับชายอีกคนอยู่แล้ว

มารดาเตะมือจนกระบอกปืนหล่นกระเด็น คนร้ายมือเปล่า ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีก มารดาตั้งการ์ด งัดกระบวนท่าทั้งหมดที่ได้ร่ำเรียนมาออกมาใช้ แต่ท่านก็พลาดพลั้งให้กับคมมีดที่คมกริบ

‘หนีไป! หนีไปเร็วเข้า!’ มารดาร้องบอก ถ่วงเวลาให้เธอแก้มัดเชือกได้

ละพอพยายามสุดความสามารถจนสามารถปลดเชือกออกไป เธอไม่ยอมหนีแต่หันไปคว้าปืนมายิงส่งๆ เพื่อช่วยแม่ แต่แรงกระชากของปืนแรงจนปืนหลุดมือ แขนของเธอเจ็บชาเพราะไม่ได้เตรียมรับแรงใดๆ ยังดีอยู่บ้างที่กระสุนโดนขาหน้าของชายคนหนึ่ง

มารดาจัดการถีบส่งลงไปยังหลุมเป็นรายที่สอง

คนที่เหลืออยู่โกรธจัด ง้างมือก่อนจะแทงลงที่คอมารดา ทั้งยังลากมือปาดไปยังคอหอยจนขาดสะบั้น

โลหิตสีแดงพุ่งกระฉูดสาดกระเซ็น มันดูราวกับเป็นภาพสโลว์โมชันในความคิดของละพอ เธอค่อยๆ เห็นแม่ทรุดตัวลงกอดขาชายคนนั้น พยายามเค้นแรงกายแรงใจเพื่อบอกบุตรสาว

‘....หนี...ไป’

ชายคนนั้นจ้วงแทงมารดาไม่ยั้งแต่ท่านไม่ยอมปล่อยมือ

แม้จะตายไปแล้ว แต่ก็ยังคงกอดขาข้างนั้นไว้แน่น

'แม่! ไม่นะ!'

ละพอพยายามกลับไปหามารดา แต่ก็มีใครจากที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาดึงตัวเธอไป

เขาพรางตัวอยู่ในชุดสีดำ ต่อให้ละพอจะดิ้นรนขัดขืนมากแค่ไหน เธอก็ไม่อาจสู้แรงเขาได้

เขาจับละพอพาดบ่าแล้วแบกลงมาจากบ้าน ต่อสู้กับกลุ่มคนที่ดาหน้าเข้ามา อาศัยความมืดในการช่วยหลบหนี

‘หาตัวลูกมันให้เจอ!’